II SA/Ol 354/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R.T. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" r. w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał na wadliwość zaskarżonej decyzji oraz możliwość wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody. Skarżący argumentował, że ze względu na dokonane przez Urzędy Celne zatrzymania urządzeń oraz wydawanie decyzji, kondycja finansowa osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą została mocno naruszona, powodując stratę. Taka sytuacja może doprowadzić do szybkiego zakończenia prowadzenia działalności, a więc niewątpliwie do sytuacji, w której ani wygranie sporu, ani późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, nie przywróci pierwotnego stanu rzeczy i nie naprawi szkody. Skarżący straci jedyne źródło utrzymania siebie i rodziny. Podał, że już na chwilę obecną ponosi duże straty nie tylko nie osiągając planowanych zysków z zatrzymanych urządzeń, ale ponosząc straty finansowe. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie dodatkowo pogorszy jego sytuację finansową i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Wyliczył też, że w razie przegranej w Trybunale, budżet musiałby oddać prawie 160 mln plus odsetki oraz odszkodowanie za utracone korzyści. Zatem wykonanie kar pieniężnych naraża Skarb Państwa na niepowetowaną i znaczną szkodę. Z przekazanych akt tej sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary pieniężnej. Nawet więc w przypadku wyegzekwowania tej kary przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku, określona w decyzji należność zostanie Spółce zwrócona. Istnienia innych okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennych wniosków i wskazywać na takie zagrożenie, podobnie jak i na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, skarżący nie wykazał. Za niewystarczające w tym zakresie uznać bowiem należy powoływanie się przez stronę na ponoszenie dużych strat z powodu zatrzymania automatów do gry, co mogłoby grozić niebezpieczeństwem utraty płynności finansowej. Skoro istnienie takiego zagrożenia nie zostało poparte żadnymi dokumentami, z których można by wywieść, że takie zagrożenie realnie występuje, twierdzenie to uznać należy za gołosłowne. Skarżący nie podał także, ile postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry dotyczy działalności skarżącego i jaką kwotę uiścił z tytułu tych kar. Nie wiadomo też jak kształtują się te obciążenia na tle całego stanu majątkowego skarżącego. Tymczasem uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, zaś twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 19 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 74/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż jak już podano, wniosek Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera stosownego uzasadnienia i nie jest poparty żadnymi dokumentami źródłowym. Co prawda udzielenie ochrony tymczasowej pozostawione jest uznaniu Sądu, jednak nie oznacza to, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tych okolicznościach, bez stosownych dokumentów źródłowych obrazujących sytuację finansową skarżącego nie sposób stwierdzić, jakie niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może rodzić uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku także podnoszone przez skarżącego argumenty, mające wskazywać na wadliwość zaskarżonej decyzji. Argumenty te nie stanowią bowiem okoliczności wypełniających przesłanki udzielenia tymczasowej ochrony w zakresie wykonalności decyzji. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, w tym i zasadności podnoszonych w skardze zarzutów, dokonywana jest bowiem przez Sąd w wyroku, a nie w postanowieniu wydanym na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Za zasadnością wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zgłoszonego w konkretnej sprawie, nie mogą także przemawiać orzeczenia wydane przez sądy administracyjne w innych sprawach. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.