II SA/Ol 359/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Marzenna Glabas Protokolant Sekretarz sądowy Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2011 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Starosta "[...]" zatwierdził J. i B. W. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego na działce nr ewidencyjny "[...]" obr. "[...]", gm. "[...]" wraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej ze szczelnym zbiornikiem na ścieki, zalicznikowym energetycznym na działkach nr ew. "[...]", "[...]", "[...]" obręb "[...]", gm. "[...]". W uzasadnieniu podał m.in., że projekt spełnia wymagania przewidziane w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Wskazał, iż mając na uwadze liczne protesty wnoszone przez Dyrektora Parku Krajobrazowego podnoszące, że na etapie ustalania warunków zabudowy pominięto fakt, iż działka nr "[...]" obręb "[...]" zlokalizowana jest w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza Piska", poddał zaplanowane zamierzenie inwestycyjne postępowaniu kwalifikacyjnemu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, w celu stwierdzenia, czy dla przedsięwzięcia określonego we wniosku o pozwolenie na budowę istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Postanowieniem z dnia "[...]" Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowił o obowiązku przeprowadzenia, dla zaplanowanego przedsięwzięcia, oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, a następnie, po przeprowadzeniu oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia "[...]" uzgodnił realizację przedsięwzięcia zaplanowanego na działce "[...]" obręb "[...]", gmina "[...]". W odwołaniu od tej decyzji Dyrektor Parku Krajobrazowego wniósł o jej uchylenie. Podniesiono m.in., że planowana inwestycja położona jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny Parku Krajobrazowego – Zachód, a wykonanie zaplanowanych prac ziemnych trwale zniekształci rzeźbę terenu oraz ograniczy zabudowę na krawędzi wysoczyznowej tzw. "[...]". Zasada przezorności wynikająca z art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) obliguje do przewidzenia wszelkich następstw ingerencji w środowisko oraz podjęcia działań, które będą im zapobiegały lub będą je ograniczały do pewnego minimalnego stanu akceptowalnego z punktu widzenia środowiska. Dodatkowo wskazał, iż w postępowaniu nie był zapewniony w należyty sposób udział społeczeństwa i zainteresowanych instytucji. Postanowieniem z dnia "[...]" Wojewoda stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 947/10 uchylił powyższe postanowienie Wojewody. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewoda decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]". Odnosząc się do argumentu dotyczącego realizacji zasady przezorności podał, że dla planowanej inwestycji przeprowadzono ocenę oddziaływania na obszar Natura 2000. Z dokumentacji sprawy wynika bowiem, że została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, wraz z udziałem społeczeństwa, zgodnie z art. 33 ust. 1 w związku z art. 98 ust, 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki jej realizacji. W postępowaniu tym uwzględnione zostały uwagi i zastrzeżenia wniesione przez Park Krajobrazowy. Zastrzeżenia te dotyczyły rewiru lęgowego orlika krzykliwego zlokalizowanego w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji oraz stworzenia precedensu do dalszej zabudowy tego terenu. Jednakże przeprowadzone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postępowanie dowiodło, że inwestycja nie będzie miała wpływu na miejsca gniazdowania ptaków szponiastych, a zupełnie przedwczesnym jest twierdzenie, że sąsiednie działki zostaną w przyszłości zabudowane. Ponadto Wojewoda wskazał, że inwestorzy spełnili wszystkie wymagane przepisami Prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) wymagania, a przed wydaniem pozwolenia na budowę organ pierwszej instancji prawidłowo skontrolował projekt budowlany, który jest kompletny, posiada odpowiednie oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, elektroenergetycznych oraz dróg lądowych. Również prawidłowo Starosta ustalił, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji nie stoi w sprzeczności z ustalonymi warunkami zabudowy i zagospodarowani terenu, określonymi w decyzji Wójta Gminy "[...]" o warunkach zabudowy z dnia "[...]". Z kolei, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia "[...]" uzgodnił realizację przedsięwzięcia zaplanowanego na działce "[...]" obręb "[...]", gmina "[...]", co stosownie art. 100 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wiąże właściwy organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodatkowo podniesiono, że planowana inwestycja nie narusza zakazów określonych w § 4 ust. 1 pkt 5 oraz w § 3 pkt 5 rozporządzenia Wojewody Nr "[...]", a przede wszystkim nie zniekształca rzeźby terenu (§ 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Wojewody). Z projektu budowlanego wynika bowiem, że niwelacji ulegnie teren przeznaczony wyłącznie pod zabudowę budynkiem mieszkalnym i gospodarczym. Przedmiotowa inwestycja nie ograniczy również czynnej ochrony ekosystemów wodnych Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny Parku Krajobrazowego - Zachód. Ograniczenie zabudowy na krawędziach wysoczyznowych dotyczy zachowania ciągłości przyrodniczo-krajobrazowej oraz ochrony krawędzi tarasów rzecznych przed ruchami osuwiskowymi (inwestycja zlokalizowana jest od najbliższego cieku wodnego o około 860m, zaś od jeziora "[...]" około 850m). Natomiast postępowanie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 zostało przeprowadzone prawidłowo i z udziałem społeczeństwa, bowiem stosowne obwieszczenia informujące o tym postępowaniu zostały wywieszone na tablicach ogłoszeń w siedzibach Urzędu Starostwa Powiatowego w "[...]" oraz Urzędu Gminy w "[...]". W złożonej do Sądu skardze Park Krajobrazowy wniósł o uchylenie decyzji Wojewody z dnia "[...]", jak też poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając skargę podano, że przedmiotowa inwestycja planowana jest w otulinie Parku Krajobrazowego, która jest strefą ochronną, graniczącą z formą ochrony przyrody i wyznaczoną indywidualnie w celu zabezpieczenia przed zewnętrznymi zagrożeniami wynikającymi z działalności człowieka. Wskazano, iż niektóre przedsięwzięcia budowlane lokalizowane na terenie otuliny parku krajobrazowego nie pozostają bez wpływu na jego sytuację, stąd dyrektor Parku ma przymiot strony w postępowaniu administracyjnym na etapie ustalenia warunków zabudowy danego terenu. Zarzucono również, iż Wojewoda nie ustosunkował się do argumentu odwołania dotyczącego uchybień, co do merytorycznej treści raportu oceniającego wpływ przedsięwzięcia na środowisko skutkującego wydaniem decyzji o warunkach zabudowy oraz bezkrytycznie uznał, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uwzględnił wszystkie uwagi dotyczące raportu, co narusza art. 7 i 77 k.p.a. W konkluzji wskazano, że zatwierdzenie lokalizacji i udzielenie pozwolenia na budowę jest deprecjacją idei obszaru chronionego krajobrazu i prawa w tym zakresie – art. 23 ust. 1 i art. 5 pkt 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) i nie odpowiada wymaganiom określonym w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie bowiem planowana inwestycja nie nawiązuje do układu urbanistycznego najbliższych budynków, ani nie koresponduje z nimi pod względem ciągłości funkcji i gabarytów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda, w całości podtrzymując argumentację zawarta w zakwestionowanej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego, jak też decyzja ją poprzedzająca, nie zawierają uchybień, które mogłyby uzasadniać ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Wbrew bowiem zarzutom skargi, nie doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, czy też prawa materialnego, aby zaistniała możliwość uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]" zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego wraz z przyłączami. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) uzyskaniu przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Nadto pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 2 do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć, m.in.: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar natura 2000; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r.; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 2, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadająca wymagane uprawnienia budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 3 w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie natomiast z przepisem art. 35 ust. 4 w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powyższych regulacji stwierdzić należy, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu – ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy) uprawnienia budowlane. Nawiązując do treści art. 35 Prawa budowlanego podnieść trzeba, iż w razie spełnienia wymagań w nim określonych, jak również w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Jak wynika bowiem z art. 4 ustawy Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Tym samym ustawa Prawo budowlane nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu wymagania formalne, określone w cytowanych wyżej przepisach i niezbędne do wydania pozwolenia na budowę zostały spełnione, a złożony przez inwestorów wniosek (wraz z dokumentacją) o wydanie pozwolenia na budowę uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. Na powyższe wskazuje analiza materiału dowodowego sprawy, z której wynika, iż formalna i merytoryczna ocena całości dokumentacji złożonej przez inwestorów (decyzja o warunkach zabudowy, postanowienie uzgadniające realizację przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000, opinie i uzgodnienia, zaświadczenia, informacje) nastąpiła zarówno w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody z dnia z dnia "[...]", jak też w postępowaniu zakończonym zakwestionowaną decyzją Starosty. W niniejszej sprawie kwestią sporną strona skarżąca uczyniła treść raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Wobec powyższego przede wszystkim wyjaśnić należy, że to organy uzgadniające przedsięwzięcie mają zadecydować, czy nie przedstawia ono zbytniego zagrożenia dla środowiska, czy zaplanowane są wszelkie niezbędne działania, minimalizujące szkodliwy wpływ inwestycji na środowisko oraz, czy nie zachodzą przesłanki, które - w świetle obowiązującego prawa - uniemożliwiają przeprowadzenie zamierzenia inwestycyjnego. Nie jest więc słusznym twierdzenie, iż wyłącznie Wojewoda był organem kompetentnym do kontroli raportu w postępowaniu, w ramach którego wpadkową kwestią jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organy uzgadniające przedsięwzięcie najpierw poprzez wyrażenie opinii co do zakresu raportu, a później poprzez ocenę tego raportu na etapie uzgodnienia przedsięwzięcia dokonują pełnej specjalistycznej kontroli i weryfikacji treści raportu poprzez pryzmat oddziaływania na środowisko ocenianej inwestycji. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (organ uzgadniający) uznał, iż planowana inwestycja zgodnie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu jest lub może być wymagane. Tym samym uznał, iż nie jest to przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jednakże z uwagi, iż planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest na obszarze Natura 2000 i nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru, ani nie wynika z tej ochrony organ uzgadniający uznał, że przedmiotowe przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na OSOP Puszcza Piska, w związku z czym nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia raportu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Po otrzymaniu raportu, postanowieniem z dnia "[...]" Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację objętego zakwestionowanym pozwoleniem na budowę przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000 i określił warunki jego realizacji. Z treści powyższego rozstrzygnięcia organu uzgadniającego wynika, że odniesiono się merytorycznie do zastrzeżenia Parku Krajobrazowego z dnia "[...]" co do treści raportu w zakresie lokalizacji rewirów lęgowych orlika krzykliwego. Wyjaśniono mianowicie, że autor raportu, przekazał szczegółowe wyjaśnienia do zgłoszonych zastrzeżeń. Odniósł się w nich do kwestii zagospodarowania objętej pozwoleniem na budowę działki w kontekście oddziaływania planowanych obiektów na awifaunę chronioną Dyrektywą Ptasią, stwierdzonych w strefie potencjalnego oddziaływania planowanej inwestycji. Jednak w szczególności odniósł się do kwestii stanowiska lęgowego orlika krzykliwego dowodząc, że lokalizacja wnioskowanych obiektów nie wpłynie negatywnie na stan lęgowisk i żerowisk orlika krzykliwego oraz innych gatunków ptaków chronionych Dyrektywą Ptasią. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, iż nie budzą wątpliwości zarówno metoda przeprowadzonych badań, jak i informacje, na jakiej podstawie zestawiono konkretne wartości i ich interpretacje - zgodnie z raportem przeprowadzono siedem wizji terenowych w okresie odpowiednim do wykrywania orlika krzykliwego, tj. od połowy maja do końca czerwca. Przeprowadzone obserwacje nie wykazały, aby w okresie badań teren planowanej inwestycji był miejscem polowań orlika krzykliwego. W raporcie wykorzystano również dane uzyskane z Komitetu Ochrony Orłów we wrześniu 2009 r., które potwierdzają, iż najbliższe znane stanowisko orlika krzykliwego znajduje się w znacznej odległości, poza terenem, na który będzie oddziaływać planowana inwestycja. Zatem, odniesienie się przez organ uzgadniający do zastrzeżenia co do treści raportu (m.in. poprzez wezwanie inwestorów – autora raportu do odniesienia się i złożenia wyjaśnień co do treści zastrzeżenia, jak też uwzględnienie danych uzyskanych z Komitetu Ochrony Orłów) niezbicie wskazuje, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 i 77 k.p.a., w sposób kompleksowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, a jego rozstrzygnięciu nie można zarzucić dowolności. Z kolei organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę, na mocy art. 100 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, był związany pozytywnym dla inwestorów postanowieniem organu uzgadniającego i nie mógł odmówić udzielenia wnioskowanego pozwolenia. Dlatego też, zdaniem Sądu, przedłożona przez inwestora dokumentacja, następnie "uzupełniona" poprzez przedłożenie postanowienia uzgadniającego z dnia "[...]", uprawniała Starostę, a w konsekwencji Wojewodę, do wydania pozwolenia na budowę. W tym zakresie ponownie należy wskazać, iż w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1. Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Braków takich Sąd w niniejszej sprawie nie dostrzegł. Odnosząc się do zarzutów skargi podnoszących, iż planowana inwestycja nie odpowiada wymaganiom określonym w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie bowiem planowana inwestycja nie nawiązuje do układu urbanistycznego najbliższych budynków, ani nie koresponduje z nimi pod względem ciągłości funkcji i gabarytów, wyjaśnić należy, iż powyższe kwestie mogły być podnoszone przez stronę skarżącą nie w tym postępowaniu (postępowaniu zakończonym wydaniem zakwestionowanych decyzji) ale w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków - co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Konkludując powyższe rozważania należy wskazać, iż Europejska Sieć Ekologiczna Natura 2000 utworzona została na podstawie dwóch dyrektyw: Dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikich ptaków (Dyrektywa ptasia) oraz Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych dzikiej fauny i flory (Dyrektywa siedliskowa). Przy czym dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, jak wynika z treści aktu stanowi ujednolicenie Dyrektywy ptasiej z 1979 r. Głównym celem tych aktów prawnych jest ochrona wszystkich europejskich dzikich ptaków i siedlisk wymienionych gatunków, w szczególności poprzez wyznaczenie obszarów specjalnej ochrony. Należy jednak zauważyć, iż przepisy obu aktów prawa unijnego zostały przetransponowane do ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1221 ze zm.). Zgodnie z tą ustawą sieć Natura 2000 utworzona w celu ochrony i zachowania cennych przyrodniczo gatunków i siedlisk występujących na kontynencie europejskim składa się z dwóch typów terenów: obszarów specjalnej ochrony ptaków (tzw. obszarów ptasich OSO) wyznaczanych w celu ochrony gatunków ptaków i ich siedlisk oraz mających znaczenie dla Wspólnoty specjalnych terenów ochrony siedlisk (tzw. obszarów siedliskowych SOO), których ochronie podlegają siedliska przyrodnicze i (lub) gatunki roślin i zwierząt będących przedmiotem zainteresowania Unii. Zatem ustawa o ochronie przyrody zapewnia ochronę terenów Natury 2000 w niemniejszy stopniu, niż ustawodawstwo unijne. Należy przy tym podkreślić, iż powołana wyżej regulacja ustawowa nie wprowadza w sposób bezwzględny zakazu zabudowy na obszarze Natura 2000, a jedynie uniemożliwia prowadzenie inwestycji, które mogą w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych, a także siedlisk gatunków roślin i zwierząt lub wpływać negatywnie na gatunki, dla ochrony których obszar ten został wyznaczony. Na powyższe zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. II OSK 1587/10 (publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazał: "że jeżeli dane przedsięwzięcie jest zaliczane do przedsięwzięć innych, czyli takich, które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynikają z tej ochrony to należy wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, o ile dane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na dany obszar Natura 2000. Ponadto, jeżeli budowa domu jednorodzinnego nie jest tego rodzaju przedsięwzięciem, to w tym przypadku nie można powoływać się na zasadę przezorności w rozumieniu art. 6 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, gdyż ocena oddziaływania danego przedsięwzięcia na przedmiotowe obszary Natura 2000 powinna ograniczać się do gatunków i siedlisk będących przedmiotem ochrony na oznaczonym obszarze Natura 2000. Realizacja tego rodzaju przedsięwzięcia, który stanowi budowa danego budynku mieszkalnego na obszarze Natura 2000 "Puszcza Piska", jak i obszarze Natura 2000 "Ostoja Piska" nie może a priori z tej przyczyny wykluczać jego realizacji. Nie jest to bowiem obszar specjalny o charakterze ekologicznym, w obrębie którego obowiązuje specjalny reżim prawny taki, jak dla parku narodowego, czy też rezerwatu przyrody". W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.