II SA/Ol 368/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant Ewa Kłos po rozpoznaniu na J.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. We wniosku z dnia 21 lutego 2008r. J. S. zwrócił się do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznanie zasiłku celowego na zakup opału. Wskazał, iż lokal do którego eksmitowano część jego rodziny jest zagrzybiony, zaś przez nieszczelne okiennice dostaje się do środka woda. Aby nie "śmierdziało grzybizną" oraz aby ubranie nie było wilgotne należy palić w piecu praktycznie przez cały dzień. Do tego aby normalnie funkcjonować i móc przeczytać gazetę musi być włączone przez cały dzień oświetlenie. Podniósł, iż urzędnicy stwarzając inwalidzie takie warunki do życia pozbawili go godności ludzkiej. Z tego tytułu "żąda" zabezpieczenia jego rodziny w opłaty za energię elektryczną w wysokości ok. 150 zł miesięcznie oraz opału lub środków finansowych na jego zakup. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w tej sprawie, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, decyzją z "[...]" r. Nr "[...]" odmówił przyznania J. S. świadczenia w formie zasiłku celowego na zakup opału i opłacenie energii elektrycznej w miesiącu marcu 2008r. W podstawie prawnej powołano art. 106 ust. 1, art. 39 ust. 1 i 2, art. 7 pkt 5 i 6, art. 8 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593, ze zm.) oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. Nr 135, poz. 950). W uzasadnieniu wskazano, iż zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej osobom i rodzinom spełniającym kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Dochód ten na osobę w rodzinie stanowi kwotę 351 zł. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, iż zainteresowany prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, jest inwalidą III grupy z prawem do renty inwalidzkiej. Małżonka nie pracuje, została wyrejestrowana od dnia 3 września 2007r. z urzędu pracy z uwagi na brak zgłoszenia się w celu potwierdzenia gotowości do pracy. Na dochód rodziny składa się renta inwalidzka oraz zasiłek okresowy w łącznej kwocie 702 zł. Wskazano, iż zainteresowany jest obejmowany systematycznie wsparciem z ośrodka pomocy społecznej w miarę posiadanych środków finansowych w postaci zasiłków celowych oraz zasiłku okresowego. I tak w miesiącu styczniu 2008r. przyznano zasiłek celowy w wysokości 741,35 zł na opłacenie mieszkania oraz energii elektrycznej - przelew na konto Zakładu Energetycznego, zaś w okresie od lutego do czerwca 2008r. przyznano zasiłki celowe w wysokości po 700 zł miesięcznie na opłaty mieszkaniowe, energię, leki i zakup opału, zasiłek okresowy z tytułu niepełnosprawności na okres od stycznia do czerwca 2008r. w wysokości 241,14 zł oraz zasiłek celowy na zakup posiłku - żywności na okres od stycznia do czerwca 2008r. w wysokości 200 zł miesięcznie. Wyjaśniono, iż obecnie nie można przyznać stronie kolejnej pomocy, gdyż na cel wskazany we wniosku został już przyznany zasiłek w wysokości 700 zł miesięcznie, który będzie wypłacany do czerwca br.. Nadto wskazano, iż świadczenia z pomocy społecznej mają jedynie na celu wspomóc rodziny z nich korzystające, nie zaś je utrzymywać. Rodzina ma bowiem możliwość poprawy swojej sytuacji materialnej poprzez wykorzystanie własnych możliwości jakie daje podjęcie pracy przez małżonkę wnioskodawcy. Poza tym rodzina winna wykorzystywać wszystkie własne możliwości w celu poprawy swojej sytuacji materialnej, zaś w przypadku strony takie działania nie mają miejsca mimo, iż pracownik socjalny informował rodzinę w trakcie wizyty w środowisku o koniczności zarejestrowania się w MUP i podjęciu pracy przez małżonkę. Od decyzji tej J. S. wniósł odwołanie zarzucając jej obrazę obowiązującego prawa, naruszenie Konstytucji RP, Europejskiej Karty Społecznej i ustawy o pomocy społecznej. Odmowa przyznania zasiłku celowego na zakup opału i opłacenie energii elektrycznej stanowi "profanację ustawy o pomocy społecznej". W ocenie skarżącego w żadnym z przepisów wskazanych w wydanej decyzji nie ma mowy o odmowie przyznania jakiegokolwiek zasiłku. Odwołujący przedstawił trudną sytuację rodziny po eksmisji do lokalu, który nie odpowiada "godności ludzkiej". Podniósł, iż w lokalu tym brak jest łazienki, a zatem nie ma możliwości umycia się czy kąpieli, jak też uprania odzieży, zaś ubikacja znajduje się na korytarzu. Podniósł, iż zapis o wyrejestrowaniu małżonki z urzędu pracy z uwagi na brak potwierdzenia gotowości do podjęcia zatrudnienia świadczy o całkowitym niezrozumieniu Konstytucji oraz Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, bowiem to urzędnicy pozbawili żonę i rodzinę prawa do godnego życia i godności ludzkiej, pracy i płacy, mieszkania i dzieci. Stwierdził, iż domaga się od organu odwoławczego wyjaśnienia, dlaczego w decyzji organu I instancji nie wpisuje się, iż zasiłki są mu przyznawane na podstawie art. 7 pkt 1 ustawy tj. ubóstwa. W końcowej części odwołania zażądał pisemnego wyjaśnienia na jakiej podstawie funkcjonariusze publiczni zatrudnieni w MOPS otrzymują swoje wysokie wynagrodzenia. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z "[...]" r. nr "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W motywach uzasadnienia decyzji stwierdzono, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Oznacza to, że świadczenie powyższe nie jest obligatoryjne lecz jest przyznawane w ramach uznania administracyjnego co oznacza, że musi być poprzedzone przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. W toku tego postępowania ustalono, iż J. S. jest osobą niepełnosprawną, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną E. S. Razem zajmują lokal socjalny otrzymany po eksmisji z mieszkania przy ul. "[...]" w "[...]", składający się z pokoju z kuchnią, bez łazienki, z toaletą na korytarzu. Miesięczny dochód rodziny stanowi renta inwalidzka strony w wysokości 460,86 zł pomniejszona z uwagi na potrącenia komornicze do kwoty 331,51 zł. Żona wnioskodawcy nie pracuje, została wyrejestrowana jako osoba bezrobotna z powodu braku zgłaszania się w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Stwierdzono, iż rodzina żyje w trudnych warunkach bytowych, jednakże nie podejmuje jakichkolwiek działań w celu przezwyciężenia tej trudnej sytuacji. Przede wszystkim Pani E. S., jako osoba zdolna do pracy nie podejmuje działań w celu podjęcia zajęcia zarobkowego. Wielokrotnie w trakcie wizyt w środowisku rodzinie zwracano na tę okoliczność uwagę lecz jak przyznał skarżący zabronił żonie pracować, ponieważ "praca za tak niskie wynagrodzenie to wyzysk człowieka i uwłaczanie jego godności". Z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej wynika natomiast, iż brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. W toku postępowania stwierdzono, że rodzina chce poprawić swoje warunki wykorzystując jedynie środki z pomocy społecznej. Przedstawiono wysokość świadczeń udzielonych rodzinie w postaci zasiłków celowych i zasiłku okresowego, którymi rodzina jest objęta do czerwca 2008r. stwierdzając, iż łącznie za okres od stycznia do czerwca br. pomoc ta wynosi 6.888,19 zł. Natomiast jak wynika z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 tej ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie jest w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc wspiera rodziny ale nie wyręcza ich w tym zakresie poprzez przyznawanie świadczeń pieniężnych gdy, rodzina nie wykazuje chęci współdziałania i podejmowania działań mających na celu pokonanie trudnej sytuacji życiowej. Końcowo poinformowano, iż organ I instancji w lutym 2008r. dysponował kwotą 225.996 zł wydatkowaną na zasiłki celowe. Tą formą pomocy objęto 1418 rodzin co oznacza, iż średnia wysokość zasiłku kształtowała się na poziomie 159 zł. W odniesieniu do tej wysokości pomoc udzielana stronie w formie zasiłków celowych wielokrotnie przewyższa tę kwotę. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Podniósł w niej tożsame zarzuty jak w odwołaniu wskazując na naruszenie licznych przepisów Konstytucji RP, Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka oraz ustawy o pomocy społecznej. Zarzucił, że decyzja organu odwoławczego nie odnosi się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu i dokonuje rozpoznania sprawy bez obecności zainteresowanego, podczas gdy w art. 45 Konstytucji zagwarantowane jest prawo każdemu do jawnego i sprawiedliwego rozpoznania sprawy. Podkreślił, iż kłamstwem jest stwierdzenie, iż zakazał podjęcia pracy małżonce, gdyż jest to pomówienie. Wyjaśnił, iż z przyznanych rodzinie świadczeń jasno wynika skala potrzeb życiowych ludzi pozbawionych prawa do godnego życia, przy czym ponad połowa tej kwoty wydatkowana jest na energię elektryczną, gaz, opłaty za pranie i kąpiel. Zarzucił, iż organ I instancji nie przedstawił materiałów, które zostały przez niego przekazane do Sądu Rejonowego w "[...]" obrazujących do jakiego lokalu "wyrzucono" jego rodzinę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w kwestionowanej decyzji. Wyjaśniono dodatkowo, że fakt rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji pierwszo-instancyjnej na posiedzeniu niejawnym bez uczestnictwa skarżącego wynika z woli ustawodawcy, który w art. 17 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych przewidział taką formę rozpoznania odwołania. Na rozprawie w dniu 8 lipca 2008r. J. S. dodatkowo "zażądał" aby Sąd nakazał MOPS oraz SKO działań zgodnych z prawem oraz nakazał Dyrektorowi MOPS weryfikacji urzędników i zatrudnienie osób zgodnie z kwalifikacjami wpisanymi w ustawie o pomocy społecznej, bowiem w jego ocenie opiekun, który nakazuje chodzenie do kościelnych instytucji aby się wykapać nie powinien wykonywać takiej pracy. Pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś § 2 tego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej: ustawą ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Ocena ta sprowadza się do zbadania, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy ppsa). Należy także wskazać, iż zgodnie z art. 134 ustawy ppsa. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Podkreślić należy również, iż stosownie do art. 133 § 1 ustawy ppsa. Sąd nie dokonuje własnych ustaleń w sprawie, bowiem stan faktyczny sprawy ocenia na podstawie przekazanych mu akt sprawy administracyjnej. Jedynie w oparciu o art. 106 § 3 ustawy ppsa. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzać dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z uwagi na tak zakreślone granice dopuszczalnego badania zaskarżonego aktu administracyjnego należy wpierw wyjaśnić skarżącemu, iż Sąd nie ma uprawnień do nakazywania organom administracji publicznej dokonania weryfikacji urzędników oraz zatrudnienia ich zgodnie z kwalifikacjami wynikającymi z ustawy o pomocy społecznej. Także nie leży w zakresie kompetencji sądów administracyjnych wyjaśnienie skarżącemu zasad wynagradzania pracowników organu administracji publicznej, jakim jest Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej. W tym zakresie strona winna wystąpić do organu nadrzędnego jakim w stosunku do tej jednostki organizacyjnej jest Prezydent Miasta. Przechodząc do meritum sprawy Sąd nie stwierdził wyżej wskazanych naruszeń prawa, jak również wniesiona skarga nie zawiera zarzutów, które w świetle obowiązujących przepisów prawa i zgromadzonego materiału dowodowego zasługiwałyby na uwzględnienie, wobec czego skargę oddalił. Na wstępie wyjasnić należy, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jej zadaniem jest zapobieganie trudnym sytuacjom życiowym przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Powyższe wynika z treści art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593, ze zm.). Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 tej ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 351 zł - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 (m.in. ubóstwa, czy niepełnosprawności) lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Za dochód natomiast na mocy art. 8 ust. 3 tej ustawy uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Zgodnie z ogólną zasadą, zapisaną w art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zatem należy mieć na uwadze, że samo spełnianie kryteriów ustawowych nie oznacza przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego (art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej), ponieważ organ może, ale nie musi, przyznać ww. świadczenie. Uznanie administracyjne obejmuje również ocenę warunków uzasadniających przyznanie pomocy, jak również decyzję co do jej wysokości. Jeśli organ pomocy społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby strony, a z drugiej własne możliwości finansowe i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania stronie zasiłku celowego, to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa. Stanowisko takie wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 lutego 2006r. (sygn. akt I SA/Wa 1825/05, niepublikowany) i Sąd orzekający w tej sprawie w pełni je podziela. Podobnie spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek nie oznacza, że istnieje po jego stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w wysokości, którą sam określa. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006r. sygn. akt I SA/Wa 440/05, niepublikowany). W tym stanie sprawy niezasadne są zarzuty skarżącego, iż organy orzekające w jego sprawie dopuściły się rażącego naruszenia prawa m.in. ustawy o pomocy społecznej, bowiem w jej treści brak jest jakiegokolwiek zapisu dotyczącego odmowy przyznania zasiłku celowego. Jak wskazano wyżej to art. 39 ust. 1 i 2 tej ustawy stanowi samoistną podstawę do odmowy przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego na wskazaną przez skarżącego potrzebę. W niniejszej sprawie ustalono, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z niepracującą żoną – E. S., która została wyrejestrowania z ewidencji bezrobotnych z dniem 3 września 2007r. z uwagi na brak potwierdzenia gotowości do podjęcia zatrudnienia. Jest osobą niepełnosprawną, ma przyznaną III grupę inwalidzką i z tego tytułu otrzymuje rentę inwalidzką w wysokości 460,86 zł, wypłacaną w kwocie 331,51 zł z uwagi na potrącenia komornicze, jak również otrzymuje zasiłek okresowy z tytułu niepełnosprawności w wysokości 241,14 zł przyznany na okres od stycznia do czerwca 2008r. Trudna sytuacja bytowa rodziny związana jest z jej eksmisją do lokalu socjalnego składającego się z jednego małego pokoju z kuchnią bez łazienki, z toaletą na korytarzu. Z pism przedstawionych przez skarżącego wynika, iż lokal ten jest zagrzybiony z nieszczelną stolarką okienną i z tego tytułu konieczne jest jego ogrzewanie przez cały czas, jak również korzystanie z włączonego oświetlenia. Jak przyznały organy orzekające w sprawie sytuacja bytowa skarżącego jest niewątpliwie trudna, jednakże rodzina nie podejmuje ze swej strony działań w celu przezwyciężenia tej sytuacji. Wbrew zarzutom skarżącego fakt eksmitowania rodziny do lokalu socjalnego nie oznacza braku możliwości podjęcia przez małżonkę zatrudnienia, bowiem w ten sposób rodzina dysponowałaby kolejnymi środkami finansowymi, które pozwoliłyby jej na pokonanie istniejących obecnie trudności. Takiemu podjęciu zatrudnienia nie stoją na przeszkodzie zapisy Konstytucji RP, czy też Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka , na które to akty powołuję się skarżący. Nadto wskazać pozostaje także, iż rodzina skarżącego z uwagi na tą trudną niewątpliwie sytuację bytową jest systematycznie obejmowana pomocą ze strony Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w formie zasiłków celowych. I tak w miesiącu styczniu br. przyznany został zasiłek w wysokości 741,35 zł na opłacenie mieszkania oraz energii elektrycznej, zaś od lutego do czerwca 2008r. na opłaty mieszkaniowe, energię, leki i zakup opału przyznano zasiłek w wysokości po 700 zł miesięcznie oraz w okresie od stycznia do czerwca 2008r. przyznano zasiłek celowy na zakup posiłku - żywności w wysokości 200 zł miesięcznie. Jak z powyższego wynika organ pomocy społecznej znacząco wspiera skarżącego i jego rodzinę w ponoszeniu kosztów utrzymania, jednakże jak wynika z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Słusznie podnoszą organy orzekające w sprawie, iż za taki brak współdziałania można uznać fakt, iż małżonka pomimo, iż jest zdolna do pracy nie podejmuje zatrudnienia, co jak wskazano wyżej poprawiłoby sytuację finansową tej rodziny. Nie bez znaczenia jest także okoliczność podniesiona już wyżej, iż pomoc społeczna ma jedynie pomagać rodzinom w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych oraz wspierać te rodziny w pokonywaniu istniejących trudności. Nie jest natomiast instytucją, która ma przejąć cały ciężar utrzymania rodziny, która ze swej strony nie podejmuje żadnych działań w celu poprawy swojej sytuacji. Skarżącemu wskazać pozostaje, iż organ pomocy społecznej w miesiącu lutym 2008r. tj. w dacie złożenia wniosku o przyznanie pomocy dysponował środkami w wysokości 225.996 zł z przeznaczeniem na pomoc w formie zasiłków celowych, która została rozdysponowana dla 1418 rodzin oczekujących takiego wsparcia. Z zestawienia tych wielkości wynika, iż średnia wysokość zasiłku kształtowała się na poziomie 159 zł. Taka średnia wysokość dotychczas przyznanej pomocy skarżącemu wynoszącej 900 zł miesięcznie w formie zasiłków celowych świadczy, iż organ pomocy społecznej jego rodzinę obejmuje szczególną uwagą i troską. Zupełnie zatem bezpodstawne są zarzuty skarżącego, iż urzędnicy organu pomocy społecznej w jego sprawie wykazują bezduszność, brak poszanowania godności ludzkiej oraz brak znajomości przepisów prawa, skoro tylko z tych zestawień wynika, że pomoc jaką otrzymuje rodzina skarżącego jest niewspółmiernie większa od przeciętnej rodziny wspieranej z uwagi na jej trudną sytuację finansową. Odnośnie naruszenia art. 67, 68 i 69 Konstytucji RP wskazać pozostaje, iż prawo do zabezpieczenia społecznego oraz zabezpieczenia w egzystencji z uwagi na niepełnosprawność oraz brak pracy ma miejsce według zasad określonych w ustawach, o czym świadczą zapisy tych artykułów. Ustawą, która reguluje takie zabezpieczenie społeczne jest niewątpliwie ustawa o pomocy społecznej, która wymaga aby osoba lub rodzina oczekująca wsparcia ze swej strony także podejmowała działania w celu przezwyciężenia swej trudnej sytuacji życiowej. Trudno natomiast przyjąć, aby zapisy Konstytucji RP gwarantował małżonce skarżącego możliwość zabezpieczenia w egzystencji, skoro osoba ta będąca zdrową nie podejmuje ze swej strony działań mających na celu podjęcie pracy. Sądowi z urzędu wiadomym jest, iż aktualna sytuacja na rynku pracy na terenie miasta O. jest korzystna dla bezrobotnych, bowiem to pracodawcy obecnie poszukują osób chętnych do pracy. Reasumując wydając zaskarżoną decyzję Kolegium prawidłowo oceniło zebrany w sprawie materiał dowodowy, uznając iż organ I instancji w dysponowaniu środkami na realizację zasiłków celowych musi uwzględniać nie tylko interes skarżącego, który zresztą na bieżąco jest uwzględniany, ale także inne osoby oczekujące wsparcia a znajdujące się także w trudnej sytuacji materialnej i życiowej. Organ musi uwzględniać nie tylko słuszny interes skarżącego, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej na terenie gminy. Wyjaśnić pozostaje także, iż prawidłowo samorządowe kolegium odwoławcze powołuje się na art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001r. Nr 79, poz. 856, ze zm) jako stanowiący podstawę do rozpoznania odwołania skarżącego na posiedzeniu nie mającego charakteru jawnego, bowiem ustawodawca w przepisie tym dopuścił taką formę rozpoznania sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd nie stwierdzając naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako niezasadną.