II SA/Ol 375/10

Dnia 6 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2010 roku wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia 1/ wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, 2/ zawiesić postępowanie sądowe. Decyzją z "[...]" Nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia "[...]" Nr "[...]" w sprawie zatrzymania A.M. prawa jazdy kat. B, A nr "[...]". Wskazano, iż z uwagi na przekroczenie przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego niezbędne było podjęcie decyzji w tym przedmiocie. A.M., działający przez pełnomocnika adwokat M.K., złożył w dniu 1 kwietnia 2010r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Wniesiono o uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako wydanej z naruszeniem art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez niezastosowanie tego przepisu, tym samym błędne obliczenie liczby punktów zgromadzonych przez skarżącego, co skutkowało naruszeniem art. 135 ust. 1 lit. g tej ustawy poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do zatrzymania prawa jazdy. Wskazano także na naruszenie art. 130 ust. 4 ustawy poprzez błędną wykładnię a tym samym uznanie, iż § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego nie przekracza delegacji ustawowej. W skardze wniesiono także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zawieszenie postępowania sądowego uzasadniając to tym, iż strona skarżąca neguje przyjęty przez organy orzekające w sprawie sposób obliczania punktów karnych na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia, którego zapisy w ocenie skarżącego ograniczają możliwość zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego po odbyciu szkolenia, jeżeli przed jego rozpoczęciem suma punktów przekroczyła 24, jako wykraczającą poza ramy delegacji ustawowej. Podniesiono także, iż na rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oczekuje skarga kasacyjna wniesiona przez A.M. od wyroku tut. Sądu z dnia 3 lutego 2010r. sygn. II SA/Ol 1083/09 dotycząca właśnie pomniejszania liczby zgromadzonych punktów w wyniku odbytego szkolenia. Wniosek o zawieszenie postępowania uzasadnia fakt dokonania wykładni przez NSA, a od jej wyniku uzależnione jest rozstrzygnięcie w tej sprawie sądowej. Na rozprawie w dniu 6 lipca 2010r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wnioski procesowe, natomiast pełnomocnik organu przychylił się do tych wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Złożone wnioski w zakresie zawieszenia postępowania sądowego oraz wstrzymania wykonania skarżonej decyzji zasługują na uwzględnienie. I. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wskazać należy, iż praktyka sądowa opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w tym przepisie pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 302 i nst). Ekonomika procesowa, a także względy sprawiedliwości mogą przemawiać za potrzebą zawieszenia postępowania z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego skarżonym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. W rzeczonej sprawie istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do zanegowania przez skarżącego sposobu obliczania a w zasadzie pomniejszania liczby punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w następstwie odbycia szkolenia w celu zmniejszenia liczby punktów ujętych w ewidencji kierowców. W sprawie o sygn. II SA/Ol 1083/09, której przedmiotem było skierowanie skarżącego na badania psychologiczne na skutek zgromadzonej liczby 26 punktów w przeciągu krótszym niż jeden rok Sąd w wydanym orzeczeniu nie podzielił zarzutów skarżącego co do tego, iż jeden z przepisów powołanego rozporządzenia wykracza poza ramy delegacji ustawowej, o której mowa w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od tego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnie, czy A.M. należało pomniejszyć liczbę punktów karnych na skutek odbytego szkolenia, po dniu w którym suma tych punktów przekroczyła 24. To rozstrzygniecie będzie miało wpływ na obecne postępowanie sądowoadministracyjne, gdyż ewentualne podzielenie argumentacji skarżącego przez sąd kasacyjny może skutkować uznaniem, iż skarżący nie przekroczył liczby 24 punktów karnych, w związku z czym orzeczenie o zatrzymaniu prawa jazdy byłoby bezpodstawne. Należy podzielić pogląd skarżącego, iż orzeczenie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym będzie mogło mieć wpływ dla rozstrzygnięcia w obecnym postępowaniu mając prejudycjalny charakter dla obecnego postępowania sądowoadministracyjnego. II. Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 i 2 ustawy ppsa. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż strona zobowiązana jest do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie musi ocenić, która z przesłanek zachodzi w przedmiotowej sprawie oraz dlaczego dokonał oceny, że zachodzi bądź też nie określona przesłanka do wstrzymania, bądź odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu skarżący z uwagi na uzależnienie rozstrzygnięcia jednego postępowania po przesadzeniu stanowiska w drugim toczącym się postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wykazał, że w sprawie wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, skoro skarżącemu zatrzymane zostanie prawo jazdy w sytuacji, gdy taka podstawa do działania organu może odpaść. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 131 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt II sentencji. Orzeczenie w pkt I sentencji oparto na zasadzie art. 61 § 3 tej ustawy.