II SA/Ol 382/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Asesor WSA Beata Jezielska (spr.) Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2006 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na przebudowę komina w budynku mieszkalnym oddala skargę. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku Decyzją z dnia "[...]"lutego 2006r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i wydał B. H. pozwolenie na przebudowę komina w budynku mieszkalnym w B. przy ul. "[...]". W uzasadnieniu podano, iż inwestor wystąpił z przedmiotowym wnioskiem w dniu 22 czerwca 2006r. Jednakże decyzją z dnia "[...]"grudnia 2005r. odmówiono mu udzielenia pozwolenia na budowę. Na skutek odwołania decyzja ta została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. W dniu 24 lutego 2006r. inwestor wystąpił z wnioskiem o podjęcie postępowania w przedmiotowej sprawie i przedłożył nowy projekt budowlany. W związku z tym 8 lutego 2006r. ponownie wszczęto postępowanie, zapewniając stronom czynny udział i uwzględniono wniosek inwestora z uwagi na przedłożenie kompletnego projektu budowlanego. Od decyzji tej odwołał się J. H., zarzucając naruszenie przepisów prawa i wnosząc o jej uchylenie. Podał, iż wraz z inwestorem są współwłaścicielami nieruchomości, której dotyczy wniosek o pozwolenie na przebudowę komina. Zarzucił, iż w postępowaniu pominięto jego żonę – G. H., która jest współwłaścicielką przedmiotowego lokalu, co w ocenie skarżącego stanowi podstawę do wznowienia postępowania. Ponadto nie uzyskano zgody współwłaścicieli, a obowiązek taki wynika z § 27 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych zgodnie, z którym dla wprowadzenia zmian w kanałach i przewodach spalinowych niezbędna jest wcześniejsza zgoda właściciela budynku. Z uwagi na fakt, iż budynek jest przedmiotem współwłasności także G. i J. H., niezbędna jest także ich zgoda. Skarżący wskazał ponadto, iż § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia przewiduje dla prawidłowego sposobu użytkowania przewodów i kanałów dymowych, spalinowych oraz wentylacyjnych zapewnienie bezpieczeństwa oraz ochronę interesów użytkowników innych lokali do których przylegają przewody i kanały. Przedmiotowy komin znajduje się w części na terenie nieruchomości J. H., w związku z tym istnieje uzasadnione niebezpieczeństwo naruszenia integralności mieszkalnej oraz zagrożenia dla życia i zdrowia. Jest to tym bardziej prawdopodobne, gdyż pomiędzy B. i J. H. istnieje konflikt interesów przejawiający się w zablokowaniu komina przez B. H., co przyczyniło się do jego dewastacji i spowodowało konieczność wybudowania oddzielnego komina przez J. H. Decyzją z dnia "[...]"kwietnia 2006r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż z odpisu księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości wynika, iż jej współwłaścicielami są B. H. i J. H. Zatem żona odwołującego się – G. H. nie ma przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, gdyż zgodnie z dyspozycją art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego za stronę może być uznany inwestor, właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę. Wskazano także, iż postanowieniem z dnia "[...]"marca 2005r. Sąd Rejonowy upoważnił B. H. do dokonania czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną polegającą na przebudowie komina, zgodnie z projektem zawartym w opinii biegłego K. U. oraz zobowiązał J. H. do udostępnienia swojego lokalu mieszkalnego w zakresie, w jakim będzie to niezbędne do wykonania tych czynności. Zatem nie jest zasadny zarzut braku zgody współwłaściciela nieruchomości. Wskazano, iż obawy strony co do bezpieczeństwa użytkowania przedmiotowego komina są przedwczesne i nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Na decyzję tę skargę wniósł J. H., ponownie zarzucając naruszenie przepisów prawa i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, iż stosunki pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości układały się pomyślnie do momentu w którym doszło do konfliktu odnośnie prawa do swobodnego korzystania ze wspólnej nieruchomości. Skarżący podał, iż starał się dbać o stan nieruchomości, podczas gdy B. H. zatkał komin, zmuszając skarżącego do wybudowania odrębnego komina. Po zakończeniu tej inwestycji B. H. udrożnił stary komin, lecz uległ on uszkodzeniom i dlatego wystąpił o pozwolenie na jego przebudowę. Podniósł, iż organy administracji mają obowiązek zapewnić udział w toczącym się postępowaniu wszystkim stronom. Tymczasem uszło ich uwadze, iż współwłaścicielką przedmiotowego lokalu jest żona skarżącego – G. H., której organ winien zapewnić czynny udział w toczącym się postępowaniu. Na potwierdzenie tego argumentu skarżący przytoczył stanowiska w tej kwestii zawarte w literaturze i orzecznictwie. Skarżący wyjaśnił przy tym, iż prawo G. H. do przedmiotowej nieruchomości wynika z dyspozycji art. 31 § 1 i art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, okoliczność zaś iż nie widnieje ona w księdze wieczystej jest wyłącznie konsekwencją braku sformalizowania "wszelkich kwestii urzędniczych i prawno-formalnych". W związku z tym, iż w ocenie skarżącego jego żona jest współwłaścicielką nieruchomości, to winna ona wyrazić zgodę na modernizację komina. Ponadto skarżący ponownie przytoczył argumenty odnośnie braku zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony jego interesów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 26 czerwca 2006r. B. H. wniósł o utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. Podał, iż G. H. nie jest współwłaścicielką przedmiotowego lokalu, co wynika z zapisów księgi wieczystej. Zarzucił, iż skarga J. H. ma na celu przeciągnięcie sprawy. Przy czym wskazał, iż remont komina ma być przeprowadzony zgodnie z żądaniami skarżącego co do gabarytów przewodów kominowych. Ponadto przebudowa komina ma zapewnić wentylację kuchni i łazienek stron, a tym samym zapewnić bezpieczeństwo mieszkańcom. Wyjaśnił, iż nieprawdziwy jest zarzut odnośnie zatkania komina, a wręcz zarzucił, iż to skarżący pozbawia go prawa do korzystania z części wspólnych. Podał ponadto, iż zakres planowanych prac jest zgodny z orzeczeniem Sądu z "[...]"marca 2005r., a ich wykonanie umożliwi mu w końcu ogrzewanie jego lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na akt administracyjny Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące na dzień jego wydania. W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Warunki uzyskania pozwolenia na budowę określają przepisy art. 32 – 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.). Z uregulowań tych wynika, iż decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę ma charakter związany. W przypadku bowiem spełnienia wszystkich wymogów ustawowych organ architektoniczno-budowlany jest zobowiązany takie pozwolenie wydać. W niniejszej sprawie wnioskodawca spełnił wymogi określone przepisami prawa, zaś zarzuty zawarte w skardze, kwestionujące tę okoliczność nie są zasadne. Przede wszystkim wskazać należy, iż zgodnie z art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wprawdzie inwestycja dotyczy nieruchomości będącej współwłasnością inwestora oraz skarżącego, jednakże zgoda tego ostatniego na planowane roboty budowlane została zastąpiona przez orzeczenie sądu Postanowieniem z dnia "[...]"marca 2005r. (Sygn. akt "[...]") Sąd Rejonowy upoważnił B. H. do dokonania czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, polegającej na przebudowie komina. W tej sytuacji zgoda skarżącego jako współwłaściciela nieruchomości na przeprowadzenie przedmiotowej inwestycji nie jest wymagana, a oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane co do tej inwestycji należy ocenić jako zgodne ze stanem faktycznym. Nie można także podzielić stanowiska skarżącego odnośnie uchybienia proceduralnego organów, polegającego na braku uczestnictwa w postępowaniu małżonki skarżącego - G. H. Zarówno ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Przewodniczącego Wydziału Ksiąg Wieczystych w Sądzie Rejonowym z dnia "[...]"marca 2006r., jak i ze skargi wynika, iż zgodnie z treścią księgi wieczystej wyłącznymi współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości są J. H. i B. H., zaś żadne prawo G. H. do nieruchomości nie jest ujawnione w księdze wieczystej. Zatem z samego faktu, iż G. H. jest żoną współwłaściciela nieruchomości nie wynikają jej uprawnienia do bycia stroną postępowania, gdyż nie jest ona żadnym z podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Skarżącemu należy przy tym wyjaśnić, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2001r. Nr 124 poz. 1361 ze zm.) wpisy zawarte w księdze wieczystej korzystają z rękojmii wiary publicznej. Oznacza to, iż za właściciela nieruchomości uważa się osoby w księdze ujawnione. Natomiast powoływane przez skarżącego przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego określają jedynie stosunki majątkowe pomiędzy małżonkami, które mogą być zresztą ustalone w różny sposób. Przepisy te nie naruszają jednak zapisów powołanej ustawy o księgach wieczystych i hipotece, w związku z czym włączenie przedmiotowej nieruchomości do majątku wspólnego małżonków wymagałoby ujawnienia w księdze wieczystej. Nie można także podzielić zarzutu skarżącego odnośnie naruszenia przepisów technicznych, które w ocenie skarżącego mogą skutkować zagrożeniem dla jego życia i zdrowia. Należy przede wszystkim wskazać, iż niezrozumiały jest zarzut skarżącego co do naruszenia § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Po pierwsze skarżący nie podał o jakie rozporządzenie tutaj chodzi. Gdyby jednak – jak należy się domyślać – chodziło o rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) to wskazany przepis dotyczy kwestii zachowania odległości wydzielonych miejsc postojowych od zabudowań, co w niniejszej sprawie w ogóle nie ma znaczenia. Brak jest natomiast podstaw, aby zakwestionować prawidłowość przedłożonego projektu budowlanego. Został on bowiem sporządzony przez osoby do tego uprawnione i stosownie do oświadczenia autorów projektu jest zgodny z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Należy przy tym wskazać, iż skarżący na poparcie swoich twierdzeń nie przedłożył żadnych dowodów, ani też takimi dowodami – jak oświadczył na rozprawie – nie dysponuje. Ponadto należy zauważyć, iż przedmiotowy projekt przewiduje wybudowanie komina w miejsce dotychczasowego, a zatem posadowienie go w tym samym - a nie zupełnie innym - miejscu. W związku z tym nie sposób zgodzić się z argumentem, iż może to naruszyć integralność mieszkania skarżącego. Wobec powyższego zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm).