II SA/Ol 384/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", po rozpatrzeniu odwołania spółki A od decyzji z dnia "[...]" znak: "[...]" wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy A na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan sprawy: W dniu 7 lutego 2O11 r. do Urzędu Miasta i Gminy wpłynął wniosek A o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu na działce nr "[...]" w obrębie geodezyjnym Iznota, gm. A. W pkt 2 wniosku (rodzaj inwestycji wraz z ogólną charakterystyką) opisano inwestycję w następujący sposób: pływający pomost składający się z ok. 2—24 segmentów o wymiarach: długość ok. 4m szerokość ok. 2m wysokość (głębokość) ok. 1m; segmenty będą pływały — puste w środku i powiązane luźno ze sobą; razem utworzą pływający pomost o długości ok. 80 m i szerokości ok. 2m. przycumowany do lewej główki kanału wyjściowego portu A. Ponadto, każdy segment będzie cumowany do dna jeziora specjalną kotwicą; usytuowanie pomostu i kształt - równolegle do grobli portu ośrodka A; pomost pływający utworzy tzw. przedport portu A. W dalszej części wskazano, że: pływający pomost będzie pełnił funkcję usługową, a mianowicie, będzie częścią tzw. systemu odbioru ścieków od jachtów pływających jeziorem A: pomostem będzie jeździła mała kołowa szambiarka tzn. zbiornik na ścieki o pojemności ok. 400 litrów z pompą odsysającą ścieki ze zbiorników ściekowych jachtów lub jachtowych ubikacji chemicznych, a następnie przepompowujący ścieki do przygotowanej studzienki z przepompownią, skąd nieczystości popłyną zbudowanym sanitarnym kolektorem do oczyszczalni miejskiej w A. Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz Miasta i Gminy A ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu na działce nr "[...]" (jez. A) położonej w obrębie geodezyjnym A, gm. A. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Kolegium z dnia "[...]", a sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz Miasta i Gminy A ponownie ustalił warunki zabudowy działki nr "[...]" ( jez. A ), obręb A dla inwestycji polegającej na budowie pomostu. Organ podał, iż podstawową funkcją w zagospodarowaniu działki będzie funkcja rekreacyjna. Podał, że pomost będzie pływającą konstrukcją składającą się z około 24 segmentów, które powiązane ze sobą będą tworzyć pływający pomost o długości około 80,0 m i szerokości 2 m. Pomost zostanie przycumowany przy wejściu do portu żeglarskiego A, a jego główna funkcja będzie związana z odbiorem ścieków z jachtów. Odbiór ścieków umożliwi mała kołowa szambiarka (zbiornik na kolach o pojemności około 400 l. z pompą). Projektowany pomost umożliwi cumowanie pływającej łodzi (szambiarki), która z kolei będzie odbierała nieczystości płynne i śmieci z jachtów pływających po jeziorze. Odwołanie od decyzji złożyła spółka A. W odwołaniu podała, że działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jest położona na obszarze Parku Krajobrazowego, na obszarze Natura 2000. Wskazała, że biorąc pod uwagę zarówno umiejscowienie planowanej inwestycji jak i jej cel, należy uznać fakt jej oddziaływania na obszar Natura 2000, co pociąga za sobą obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed ubieganiem się o decyzję o warunkach zabudowy. Skoro zaś w niniejszym postępowaniu etap ten został pominięty, doprowadziło to do wydania decyzji sprzecznej z przepisami prawa. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, iż na analizowanym terenie istnieją pomosty zlokalizowane na jeziorze A oraz betonowo-ziemne molo usytuowane przy sąsiednim ośrodku wypoczynkowym. Parametry projektowanego pomostu, tj. długość i szerokość także wykazują podobieństwo do pomostów istniejących na obszarze analizowanym (basen portowy A pomost I — szerokość 2 m, długość 85 m, pomost lI — szerokość 2 m, długość 55 m). Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zostało uzgodnione przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowieniem z czerwca 2011r. W tym też zakresie – w ocenie Kolegium - zarzut odwołania nie jest zasadny, jako, że przedmiotowe uzgodnienie wprawdzie miało miejsce przed wydaniem poprzedniej decyzji, następnie uchylonej orzeczeniem Kolegium lecz dostrzec trzeba w ocenie Kolegium, iż przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji dotyczył tego samego zamierzenia inwestycyjnego o takich samych parametrach. Organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, iż zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym właściwy organ zobowiązany jest do uzgodnienia planowanej inwestycji. Poza sporem pozostaje okoliczność, iż w tym postępowaniu należy mieć na uwadze ograniczenia mogące wynikać z samego już usytuowania nieruchomości na terenach objętych szczególną ochroną, np. na obszarze Mazurskiego Parku Krajobrazowego, na obszarze Natura 2000 "Puszcza "[...]"" oraz na obszarze Natura 2000 "Ostoja "[...]"", jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Kolegium podniosło, że kwestie ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość nie podlegają jednak badaniu przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem współdziałającym. Organ tak uprawniony jest do zajęcia stanowiska w kwestii ewentualnej ochrony przyrodniczej terenu i ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu terenu, a stanowisko to przybiera formę postanowienia, wydanego w trybie art. 106 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał odwołującej się Spółce, iż nie do przyjęcia jest koncepcja, że uzgodnienie właściwego organu w zakresie ochrony przyrody uzyskane na etapie poprzedzającym wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest kolejnym dowodem w sprawie, który organ administracji orzekający w tym zakresie winien ocenić mając na uwadze art. 80 k.p.a. Kolegium podkreśliło, że uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje formę związaną jaką jest uzgodnienie. Uzgodnienia mają gwarantować udział w postępowaniu organów wyspecjalizowanych, dokonujących oceny zgodności z prawem zamierzeń z punktu widzenia niektórych ustaw szczególnych. Kolegium przytaczając stanowisko wyrażone w doktrynie wskazało, że organ prowadzący postępowanie nie może po raz kolejny analizować zgodności zamierzenia z przepisami uwzględnionymi przy uzgodnieniu. Zatem organ wydający decyzję ustalającą warunki zabudowy nie posiada już uprawnienia do ponownego analizowania zagadnień będących przedmiotem uzgodnienia. Wydanie przez organ współdziałający postanowienia w przedmiocie uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest wyrażeniem stanowiska tego organu co do wszystkich form ochrony przyrody ustalonych na danym obszarze, a treść tego postanowienia jest wiążące dla organów do chwili kiedy pozostaje ono w obrocie prawnym. Skargę na wymienioną decyzję Kolegium wniosła spółka A. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji niezgodnej z prawem oraz pominięcie przy rozstrzygnięciu istotnych kwestii; 2. art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody poprzez jego niezastosowanie; 3. art. 96 ust. 1 i 2 pkt 1 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego błędne zastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że przedmiotowa działka położona jest na obszarze Parku Krajobrazowego stanowiącego obszar Natura 2000. W punkcie 4 decyzji o warunkach zabudowy z listopada 2011 roku organ wprost przyznał, iż przedsięwzięcie polegające na budowie pomostu może potencjalnie oddziaływać na obszar Natura 2000, jednakże odstąpił od wydania postanowienia nakładającego na inwestora obowiązek przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska dokumentów wymaganych zgodnie z dyspozycją art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, powołując się na własne postanowienie z dnia 1 marca 2011 roku w przedmiocie wykonania przez inwestora powyższego obowiązku celem oceny wpływu inwestycji na środowisko. Skarżąca podkreśliła, iż wyżej wskazane postanowienie zostało wydane przed wydaniem poprzedniej decyzji o warunkach zabudowy z czerwca 2011 r., uchylonej mocą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z sierpnia 2011 r., stwierdzającej, iż przedmiotowa inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Skarżąca wskazała, że zgodnie z treścią art. 96 ust. 1 i 2 pkt 1 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podniesiono w skardze, iż konieczność przeprowadzenia oceny wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 musi mieć charakter jak najbardziej zobiektywizowany, a decyzja w tym zakresie należy do organu właściwego do wydania decyzji stanowiącej podstawę realizacji przedsięwzięcia. W przytoczonym przepisie brak jest wskazania jakimi kryteriami powinien kierować się organ, niemniej, zasadnym zdaje się stwierdzenie, iż powinien on kierować się zasadą przezorności obligującą do przewidzenia wszelkich następstw ingerencji w środowisko oraz podjęcia działań, które będą im zapobiegały lub będą je ograniczały do pewnego minimalnego stanu akceptowalnego z punktu widzenia ochrony środowiska, zgodnie z normą art. 6 prawa ochrony środowiska. Ponadto, w trakcie dokonywania oceny co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko obszaru Natura 2000 organ powinien brać pod uwagę elementy środowiska przyrodniczego, z uwagi na występowanie których zostały one wyznaczone. Wskazano w skardze, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne ma być zlokalizowane na terenie aż dwóch obszarów Natura 2000, a tym samym etap uzgodnienia przez miejscowo właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 powinien bezpośrednio poprzedzać wydanie decyzji o warunkach zabudowy, tym samym gwarantując zobiektywizowaną decyzję, biorącą pod uwagę wszelkie aktualne okoliczności faktyczne. W przedmiotowej sprawie, organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia w zaskarżonej decyzji, iż przedsięwzięcie jednak może potencjalnie oddziaływać na obszar Natura 2000, bez wyczerpującego zbadania stanu faktycznego i przeprowadzenia indywidualnej oceny, nawet pomimo "zmiany zdania" w stosunku do wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy z czerwca 2011 r. Skarżąca podkreśliła dalej fakt, iż główna funkcja zamierzenia inwestycyjnego polegać ma na odbiorze ścieków, nieczystości płynnych oraz śmieci z jachtów, co nie może pozostać obojętne dla ekosystemu jeziora A. Podstawową funkcją w zagospodarowaniu działki nie będzie więc funkcja rekreacyjna - jak wskazał organ w punkcie 2 decyzji o warunkach zabudowy z listopada 2011 roku. Mając na względzie zarówno szczególne umiejscowienie planowanego przedsięwzięcia, jak i jego cel i rozmiary (budowa konstrukcji pływającej o długości około 80,0 metrów i szerokości około 2,0 metrów), należy uznać fakt jego oddziaływanie na obszar Natura 2000 za bezsprzeczny, co pociąga za sobą obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bezpośrednio przed ubieganiem się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, z uwzględnieniem indywidualnego charakteru planowanej inwestycji. Pominięcie w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym etapu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wbrew przepisom ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko doprowadziło do wydania decyzji sprzecznej z przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Z zasady legalności wynika konsekwencja, iż administracyjny sąd wojewódzki ocenia, czy wydany akt jest zgodny z prawem obowiązującym w dacie jego wydania (vide: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1999r., sygn. akt II SA 4731/97, niepublikowany). W sprawie niniejszej inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu pływającego pomostu o wymiarach i parametrach wskazanych we wniosku o wydanie decyzji. Nie ulega wątpliwości, że teren inwestycji znajduje się na obszarze objętym formami ochrony przyrody, tj. na obszarze Mazurskiego Parku Krajobrazowego, na obszarze Natura 2000 "Puszcza" (kod obszaru "[...]") oraz na obszarze Natura 2000 "Ostoja" (kod obszaru "[...]"). Zarzuty skargi opierają się na wykazaniu naruszenia przez organ wydający decyzję w sprawie warunków zabudowy trybu uzgodnienia, który winien poprzedzać wydanie takiej decyzji. Skarżąca wskazuje, że w sprawie nie było prawidłowych uzgodnień, ponadto podnosi, że w sprawie wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w oparciu o art. 96 ust. 1 i 2 pkt 1 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.); dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku. Na wstępie wskazać należy, iż problematykę związaną z określeniem sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu reguluje ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.); zwana w dalszej części uzasadnienia p.z.p.. Z art. 4 ust. 1 p.z.p. wynika, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku natomiast braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Oczywistym jest, iż w niniejszej sprawie wniosek nie dotyczył ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla terenu objętego wnioskiem nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego inwestor przed przystąpieniem do realizacji inwestycji zobowiązany był wystąpić m.in. z wnioskiem o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powyższy przepis wprowadza tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. "Celem tego rozwiązania jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określonego w art. 2 pkt 1, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe, oraz kompozycyjno-estetyczne (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, 3. wydanie str. 491). Ponadto należy mieć na uwadze uregulowanie płynące z art. 53 ust. 4 pkt 8 p.z.p., zgodnie z którym decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 (parki narodowe) obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Z akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z dnia "[...]" Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ) uzgodnił na podstawie art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 p.z.p. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu pływającego (przedportu), przewidzianej do realizacji na terenie działki nr geodezyjny "[...]" (jezioro A), obręb A gmina A, na wysokości działki nr "[...]" obręb A, gmina A. Nie można więc zgodzić się z argumentacją zawartą w skardze, że w sprawie decyzja o warunkach zabudowy została wydana bez stosownych uzgodnień z RDOŚ. Wprawdzie postanowienie RDOŚ zostało wydane przed decyzją organu I instancji, która to decyzja została uchylona przez organ II instancji, ale w ocenie Sądu tylko ta okoliczność nie mogła przemawiać za uchyleniem obecnie zaskarżonych do Sądu decyzji. Należy bowiem wskazać, że po uchyleniu decyzją SKO decyzji w sprawie inwestor nie dokonał, żadnych modyfikacji wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Organ I instancji wydał nową decyzję o warunkach zabudowy w oparciu m.in. o materiał dowodowy, który nie znajdował się w aktach sprawy przedłożonych do kontroli wraz z odwołaniem od decyzji z czerwca 2011 r. (był to jeden z powodów uchylenia decyzji z czerwca 2011 r.), mianowicie była to decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, której organ I instancji nie włączył do akt przekazanych Kolegium wraz z decyzją z czerwca 2011 r. Ponadto powodem uchylenia przez Kolegium decyzją z sierpnia 2011 r. decyzji organu I instancji z czerwca 2011 r. był brak przeprowadzenia kompletnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Te okoliczności zdaniem Sądu nie przemawiały za koniecznością wydania kolejnego postanowienia, którym RDOŚ miałby uzgodnić ponownie przedmiotową inwestycję, szczególnie dlatego, że inwestor nie wprowadził żadnych zmian skutkujących zmodyfikowaniem wniosku o uzyskanie warunków zabudowy, a właśnie takie zmiany ewentualnie mogłyby skutkować koniecznością poczynienia nowych uzgodnień przez RDOŚ. Podnieść należy, że z art. 53 ust. 4 pkt 8 tej ustawy wynika także, iż właściwy organ zobowiązany jest do uzgodnienia planowanej inwestycji. Poza sporem pozostaje okoliczność, iż w tym postępowaniu należy mieć na uwadze ograniczenia mogące wynikać z samego już usytuowania nieruchomości na terenach objętych szczególną ochroną, np. z uwagi na obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, czy ustanowienia rozporządzeniem Wojewody obszaru chronionego. Jak bowiem wynika z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006r. Nr 129, poz. 902, ze zm) przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo - krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2009r. sygn. II OSK 1239/08 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl), kwestie ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość nie podlegają jednak badaniu przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem współdziałającym. Organ tak uprawniony jest do zajęcia stanowiska w kwestii ewentualnej ochrony przyrodniczej terenu i ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu terenu, a stanowisko to przybiera formę postanowienia, wydanego w trybie art. 106 kpa. Stanowisko to w pełni podziela Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie. W niniejszej sprawie takie stanowisko organu współdziałającego zostało wydane przez RDOŚ, który działając w trybie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 p.z.p., art. 106 § 5 i art. 124 kpa, art. 16 i 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.), rozporządzenia nr 9 Wojewody z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 20, poz. 506) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. nr 25, poz. 133) uzgodnił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Należy wskazać, iż nie do przyjęcia jest koncepcja, iż uzgodnienie właściwego organu w zakresie ochrony przyrody uzyskane na etapie poprzedzającym wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest kolejnym dowodem w sprawie, który organ administracji orzekający w tym zakresie winien ocenić mając na uwadze art. 80 kpa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 8 p.z.p. przewiduje formę związaną jaką jest uzgodnienie. Jak wskazano w Komentarzu do ustawy Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne pod. redakcja prof. Z. Niewiadomskiego, C.H.BECK 2011, str. 441 "ingerencję organów uzgadniających trzeba traktować w kategorii wyjątku i nie stosować wykładni rozszerzającej uprawnień tych organów, w tym zakresu samych uzgodnień. Uzgodnienia mają gwarantować udział w postępowaniu organów wyspecjalizowanych, dokonujących oceny zgodności z prawem zamierzeń z punktu widzenia niektórych ustaw szczególnych". Wyrażono tam także pogląd, iż "zgodnie z zasadą nierozstrzygania w sprawie już raz rozstrzygniętej (w drodze postanowienia), organ prowadzący postępowanie nie może po raz kolejny analizować zgodności zamierzenia z przepisami uwzględnionymi przy uzgodnieniu". Ponadto Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 425/09 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, nr lex 597586) w którym wskazano, że wydanie przez organ współdziałający postanowienia w przedmiocie uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 p.z.p., jest wyrażeniem stanowiska tego organu co do wszystkich form ochrony przyrody ustalonych na danym obszarze, a treść tego postanowienia jest wiążące dla organów do chwili kiedy pozostaje ono w obrocie prawnym. Zatem prawidłowo przyjęło Kolegium, że z uwagi na dokonane w sprawie uzgodnienie organ wydający decyzję ustalającą warunki zabudowy nie posiada już uprawnienia do ponownego analizowania zagadnień będących przedmiotem uzgodnienia, a poczynione uzgodnienie jest prawidłowe. W sprawie nie było także potrzeby uzyskania przez inwestora kolejnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Po pierwsze, organ pierwszej instancji nałożył na inwestora postanowieniem z dnia 1 marca 2011 r. obowiązek przedłożenia RDOŚ stosownej dokumentacji w celu przeprowadzenia postępowania odnośnie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. RDOŚ zaś pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. nie stwierdził potrzeby ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie samego pomostu pływającego na działce nr "[...]" stanowiącej jezioro A, realizowanego w ramach ekologicznej mini przystani żeglarskiej wraz z systemem odbioru i segregacji odpadów. Wprawdzie wymieniona odpowiedź RDOŚ nie przybrała formy postanowienia, niemniej jednak w istocie można przyjąć ze względu na jej treść, że w sprawie RDOŚ wydał postanowienie, o którym mowa w art. 97 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, na które stosownie do treści art. 97 ust. 9 tejże ustawy nie przysługuje zażalenie. Po drugie, w wydanym postanowieniu z dnia "[...]" 2011 r. RDOŚ wskazał, że ze względu na fakt, że inwestycja objęta jest ustaleniami decyzji środowiskowej z listopada 2011 r. wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy A, przy zachowaniu warunków określonych w decyzji środowiskowej planowana inwestycja nie wpłynie na pogorszenie walorów przyrodniczych terenu. Jak wskazano wyżej, wymienione stanowisko RDOŚ wiązało w uzgodnionym zakresie organy w niniejszej sprawie. Po trzecie wreszcie, akta sprawy zostały uzupełnione o wspomnianą decyzję z listopada 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach w której organ ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie ekologicznej mini przystani żeglarskiej wraz z systemem obioru i segregacji odpadów, na działkach nr "[...]" oraz "[...]", obręb A, gmina A oraz działce "[...]", obręb A, gmina A. Z decyzji tej wynika, że organ określił środowiskowe uwarunkowania dla całej objętej decyzją inwestycji polegającej na budowie ekologicznej przystani, w tym tej jej części na który będzie się składał pływający pomost wraz z towarzyszącą mu infrastrukturą będący częścią ekologicznej mini przystani żeglarskiej. Po czwarte, z argumentacji skargi zdaje się wynikać, że obowiązek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika z art. 96 ust. 1 i 2 pkt 1 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Tymczasem art. 96 ust. 1 tejże ustawy stanowi, że organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Do decyzji o których mowa w tym przepisie należą m.in. decyzje o warunkach zabudowy (art. 96 ust. 2 pkt 1, z związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Niemniej jednak art. 96 ust. 1 w związku z art. 72 ust.1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie stanowią podstawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z art. 96 ust. 1 wynika, że organ właściwy do wydania jednej z decyzji, dających podstawę do realizacji przedsięwzięcia mogącego stanowić źródło potencjalnego znaczącego oddziaływania na środowisko obszaru Natura 2000, ma obowiązek jedynie ustalenia zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy, czy taka ewentualność nie występuje (por. K. Gruszecki, Komentarz do art. 97 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Po zastosowaniu przez właściwy organ procedury z art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, regionalny dyrektor ochrony środowiska może w drodze postanowienia stwierdzić obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 97 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), a następnie w oparciu o art. 98 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wydać postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000. W przypadku zaś, gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar, i jeżeli nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy o ochronie przyrody regionalny dyrektor ochrony środowiska odmawia uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia (art. 98 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Natomiast właściwy organ wydaje decyzję, o której mowa w art. 96 ust. 1, uwzględniając warunki realizacji przedsięwzięcia określone w postanowieniu, o którym mowa w art. 98 ust. 1 lub jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy o ochronie przyrody (art. 101 ust. 1 i 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Z przytoczonych przepisów ustawy wynika, że nie stanowią one postawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, które może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Z procedury przewidzianej w Rozdziale 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, wynika jedynie, że organ wydający jedną z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w oparciu o art. 101 tejże ustawy ma obowiązek uwzględnić w swoim rozstrzygnięciu warunki realizacji przedsięwzięcia określone w postanowieniu, o którym mowa w art. 98 ust. 1 lub odmówić wydania takiej decyzji, jeżeli przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Wskazać ponadto należy, że zakres przedmiotowy oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 jakim posłużył się ustawodawca w art. 96 ust. 1 ustawy jest zwrotem nieostrym znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000. Niewątpliwie nie muszą to być przedsięwzięcia, o których mowa w art. 71 ustawy, w tych przypadkach konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ustalana jest na innych zasadach, a ponadto w takim przypadku nie ma potrzeby wszczynania odrębnego postępowania w przypadku możliwości oddziaływania na obszary Natura 2000, wystarczy jego uwzględnienie w ramach postępowania prowadzonego na ogólnych zasadach (por. K. Gruszecki, Komentarz do art. 96 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Jak wskazano wyżej w sprawie niniejszej na podstawie art. 71 ustawy zostało już przeprowadzone postępowanie skutkiem czego było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dlatego też brak jest potrzeby przeprowadzania kolejnego postępowania w oparciu o art. 96 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Sąd ponadto podzielił stanowisko Kolegium, że przeprowadzona w sprawie analiza funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu pozwoliła na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że na analizowanym terenie istnieją pomosty zlokalizowane na jeziorze A oraz betonowo-ziemne molo usytuowane przy sąsiednim ośrodku wypoczynkowym. Parametry projektowanego pomostu, tj. długość i szerokość wykazują podobieństwo do pomostów istniejących na analizowanym terenie (basen portowy A pomost I — szerokość 2 m, długość 85 m, pomost lI — szerokość 2 m, długość 55 m). Wnioskowana działka nr "[...]" (jezioro A) posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, działka nie wymaga uzyskania zgody przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, wnioskowana inwestycja nie wymaga budowy nowej infrastruktury technicznej i jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto za uchyleniem decyzji nie mógł przemawiać argument skargi (nie poparty zresztą żadnym uzasadnieniem), że podstawową funkcją w zagospodarowaniu działki, nie będzie funkcja rekreacyjna. Sama możliwość odbierania nieczystości z jachtów na planowanym pomoście nie może przecież zmienić funkcji rekreacyjnej działki nr "[...]" (jezioro A) dla osób, którzy korzystają z jeziora właśnie w celach rekreacyjnych. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Należało zatem na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalić.