II SA/Ol 385/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N.W na uchwałę Rady Gminy Ś. z dnia 25 października 2012 r., nr "[...]" w przedmiocie skargi na działanie Wójta Gminy postanawia odrzucić skargę. Rada Gminy Ś. w dniu 25 października 2012 r. podjęła uchwałę nr "[...]" w sprawie rozpatrzenia skargi na działalnie Wójta Gminy Ś. Powyższą uchwałę zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie N.W., zarzucając, że bezpodstawnie została pozbawiona udziału w przetargu ustnym ograniczonym dotyczącym sprzedaży niezabudowanej działki "[...]", rzeprowadzonym w dniu 20 sierpnia 2012 r. Podała, że w dniu 5 września 2012 r. złożyła skargę na działania Wójta w tej sprawie, a Rada Gminy uznała ją za bezzasadną. Skarżąca podniosła, że wezwała radę do usunięcia naruszenia prawa, lecz organ gminy odmówił uchylenia zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Rady Gminy Ś. wniosła o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej. W uzasadnieniu organ wywiódł, że przetarg odbył się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Przeprowadzona w tym zakresie kontrola sądowa wykazała, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. W rozpoznawanej sprawie skarżąca kwestionuje prawidłowość uchwały Rady Gminy Braniewo podjętej w sprawie rozpatrzenia wniesionej przez nią skargi na działalnie Wójta Gminy Świątki. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego inne niż określone w punkcie 5 (tj. akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3). W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, nie można jej także zaliczyć do aktów, o jakich mowa w cytowanym wyżej przepisie. Została bowiem podjęta w związku ze skargą wniesioną przez skarżącą w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: "K.p.a.") i jest formą zawiadomienia skarżącej o sposobie załatwienia wniesionej skargi na działalność organu gminy. Należy wyjaśnić, że kontroli sądowoadministracyjnej nie podlegają sprawy ze skarg i wniosków, o których mowa w dziale VIII K.p.a. W postępowaniu tam uregulowanym nie rozstrzyga się bowiem żadnej sprawy administracyjnej, jedynie informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Poglądu tego nie zmienia fakt, że w niniejszej sprawie zaskarżona czynność przybrała formę uchwały, skoro w tej formie wyraża swoje stanowisko rada gminy. Uchwała podjęta przez Radę Gminy w trybie postępowania skargowego, regulowanego przepisami K.p.a., na które wprost powołano się w zaskarżonej uchwale, nie może być więc kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 334/09 i postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1704/00). Przedmiotowa skarga została więc wniesiona w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 pkt 1 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.