II SA/Ol 397/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" spółka z o.o. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie opinii o lokalizacji salonu gier na automatach postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Uchwałą z dnia "[...]"2008 r. Rada Miejska zaopiniowała pozytywnie lokalizację salonu gier na automatach w O. przy ul. "[...]". W dniu 27 marca 2008 r. "A" spółka z o.o. wezwała Radę Miejską do usunięcia naruszenia interesu prawnego tej spółki, wywodząc, że przedmiotowa opinia jest równoznaczna ze złożeniem przez "B" spółkę z o.o. wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie salonu gier. Wniosek o tej treści złożyła już "A", co skutkować będzie, na mocy art. 24 ust. 2 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, koniecznością ogłoszenia i przeprowadzenia przetargu przez Ministra Finansów. Podjęcie uchwały negatywnie opiniującej wniosek "B", z uwagi na niespełnienie wymogów art. 36 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, powodowałoby, że "A" uzyskałaby przedmiotowe zezwolenie w trybie bezprzetargowym. W dniu 27 maja 2008 r. (data stempla pocztowego) "A" spółka z o.o. wniosła skargę na powyższą uchwałę, ponawiając zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wywiodła, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że ustawodawca nie sprecyzował przesłanek oceny lokalizacji ośrodka gier i organ uprawniony do dokonania tej oceny nie mógł badać okoliczności nie związanych z położeniem ośrodka. Podkreśliła ponadto, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru śródmieścia miasta działka, na której położony jest sporny budynek przeznaczona jest na cele usługowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca kwestionuje legalność uchwały Rady Miejskiej w przedmiocie opinii o lokalizacji salonu gier na automatach. Podstawą prawną wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U z 2001 r. N r142, poz.1591 ze zmianami). Stanowi on, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi jest jednak ograniczone terminem. Termin ten został określony w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270, ze zmianami, dalej jako p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W uzasadnieniu uchwały 7 sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007/3/60) wyjaśniono, że w przypadku doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, termin 30 dni na wniesienie skargi zaczyna biec od dnia doręczenia odpowiedzi organu. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca zwróciła się do Rady Miejskiej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 27 marca 2008 r. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu akt administracyjnych wynika, że organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa, nie udzielił na to wezwanie odpowiedzi. Zatem termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego biegł od daty wezwania, to jest od dnia 27 marca 2008 r. i licząc od wskazanej daty, upłynął z dniem 26 maja 2008 r. Przedmiotowa skarga została natomiast wniesiona w dniu 27 maja 2008 r., czyli z uchybieniem terminu do dokonania tej czynność procesowej, przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Zgodne z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skargę, jako spóźnioną, należało więc odrzucić. Wobec tego, na podstawie cytowanego przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.