II SA/Ol 404/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na uchwałę Rady Miasta O. z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Prezydenta Miasta postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia Uchwałą z dnia "[...]" Nr "[...]" Rada Miasta O. uznała za bezzasadną skargę wniesioną przez Stowarzyszenie A na działalność Prezydenta Miasta. Jako podstawę prawną podjętej uchwały wskazano art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi były zarzuty stawiane Prezydentowi Miasta, który udzielił skarżącemu odpowiedzi na pytania związane z utworzeniem Małej Elektrowni Wodnej w K. w sposób niewystarczający, wymijający oraz rozmijający się z prawdą. Stowarzyszenie wystąpiło z zapytaniami: czy utworzony staw przylegający do Małej Elektrowni Wodnej w K. w rozumieniu art. 122 prawa wodnego wymaga pozwolenia wodnoprawnego, czy istnieje rozstrzygnięcie administracyjne zwalniające właścicieli Małej Elektrowni Wodnej z wykonania ścieżki rowerowo - pieszej uwzględnionej w ostatecznej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, oraz czy na przedmiotowej działce Małej Elektrowni Wodnej nigdy nie stwierdzono stanowiska żeremia bobrowego, czy tylko w obecnym czasie brak jest tam żeremia? Wskazano, iż stosownie do § 122 pkt 9 Statutu Miasta O. wniesiona skarga została przekazana do Komisji Rewizyjnej Rady Miasta O. celem jej zbadania i przygotowania opinii oraz wniosków. Komisja przyjęła wyjaśnienia, iż rozlewisko - staw nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego, powstałe rozlewisko nie ma wpływu na warunki korzystania z wód rzeki W. Ustalono, że w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia "[...]" nie zawarto żadnej informacji o obowiązku wykonania ścieżek rowerowo - pieszych. Odnośnie stanowiska żeremia bobrowego stwierdzono, iż w okresie zimy 2004/2005 w rejonie elektrowni przebywały bobry, które z nadejściem wiosny opuściły okolice elektrowni. Nadto Komisja stwierdziła, iż korespondencja w sprawie Małej Elektrowni Wodnej w K. trwa już od 11 lat oraz, że Rada już rozpatrywała skargi dotyczące działań Małej Elektrowni Wodnej uznając je za bezzasadne. W tym stanie sprawy uznano dotychczasowe działania urzędu miasta za właściwe. Na powyższą uchwałę Stowarzyszenie A. złożyło w dniu 16 maja 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o uznanie skargi stowarzyszenia w sprawie zadań z zakresu administracji publicznej poprzez stwierdzenie bezzasadności stanowiska przyjętego w skarżonej uchwale odnośnie stwierdzenia, iż pozwolenie wodnoprawne wydane przez Prezydenta Miasta z dnia "[...]" dla Małej Elektrowni Wodnej w K. nie zawiera obowiązku wykonania przejazdu rowerowo - pieszego. Zarzuciło uchwale nierzetelne zbadanie sprawy prowadzące do bezczynności Prezydenta Miasta w zakresie egzekwowania obowiązku wynikającego z przepisów prawa, zwłaszcza art. 136 ust. 1 pkt 2 oraz art. 138 ustawy Prawo wodne poprzez zaniechanie działań w celu wyegzekwowania obowiązku. Wniesiono o uchylenie uchwały, zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta O., reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. M.S., wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Wyjaśniono, iż skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność, bowiem stosownie do orzecznictwa sądów administracyjnych uchwała rady gminy podjęta w trybie skargowym regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego nie może być kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminy. Nadto wskazano także na fakt wątpliwego interesu prawnego skarżącego do wniesienia niniejszej skargi, co powoduje, że skarga powinna być oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres przedmiotowy tej kontroli określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. zwanej dalej: ustawą ppsa.) oraz sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy ppsa. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy ppsa.). W rozpoznawanej sprawie zaskarżona została uchwała Rady Miasta O. z dnia "[...]" Nr "[...]" uznająca za bezzasadną skargę Stowarzyszenia A na działalność Prezydenta Miasta. Z akt sprawy wynika, że sprawa ta została rozpoznana w postępowaniu przez Radę Miasta jako skarga w trybie wnioskowo-skargowym uregulowanym w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej: Kpa. Przedmiotem skargi powszechnej przewidzianej art. 227 i nast. Kpa mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, który zawiera art. 3 § 2 ustawy ppsa. W związku z tym w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. Kpa stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania. Stanowisko takie powszechnie reprezentowane było w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (jeszcze przed reformą sądownictwa administracyjnego), gdzie przeważał pogląd, iż sprawy z tego zakresu nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt I SA 2668/00, LEX nr 54426 oraz w postanowieniu NSA z dnia 21 września 2001 r. sygn. akt I SA 2347/01, LEX nr 55766), jak również identyczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny na gruncie aktualnie obowiązującej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzając w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r. sygn. akt OSK 650/04 (treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), iż podejmując uchwałę w trybie skargowym rozpoznanie skargi powszechnej w ramach podległości między organami samorządu nie ma charakteru sprawy z zakresu administracji publicznej (...), zwłaszcza iż przepis art. 5 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnym nie przewiduje kognicji sądu administracyjnego w sprawach wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej oraz wynikających z podległości służbowej. Stanowisko powyższe w pełni akceptuje sąd w niniejszej sprawie. Ponieważ przedmiotem skargi jest uchwała podjęta w sprawie rozpoznania skargi na działalność Prezydenta Miasta, a zatem w sprawie wynikającej z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej, o której mowa w art. 5 pkt 1 ustawy ppsa., nie budzi wątpliwości Sądu wskazana w odpowiedzi na skargę okoliczność, iż sprawa ta nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego i nie może być rozpatrywana przez ten Sąd. Zatem wypełnienie przez skarżącego dyspozycji art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym i wezwanie, pismem z 10 marca 2011 r., do usunięcia naruszenia prawa, nie ma wpływu na rozpoznanie tej sprawy. Natomiast wobec zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania należy wyjaśnić, że stosownie do przepisów działu V ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulującego kwestię kosztów postępowania, koszty te zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 i 209 ww. ustawy). Nie jest zatem możliwe zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania od strony skarżącej, z zastrzeżeniem art. 203 i art. 204, które dotyczą skargi kasacyjnej. Z kolei skarżący nie poniósł kosztów postępowania sądowego (w sprawie nie wystąpiły jakiekolwiek koszty, gdyż sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego). Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy w związku z art. 58 § 3 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.