II SA/Ol 409/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku W dniu 24 września 2012 r. T. P. zwróciła się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. o przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na zakup żywności. Postanowieniem z dnia 23 września 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wyznaczyło do załatwienia sprawy Prezydenta Miasta O. – w związku z wyłączeniem pracowników i Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. od załatwienia przedmiotowej sprawy. Decyzją z dnia 29 stycznia 2013 r. organ pierwszej instancji przyznał stronie świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w kwocie 240,00 zł miesięcznie na okres od dnia 1 września 2012 do dnia 31 września 2012 r. W uzasadnieniu wywiódł, że dochód miesięczny stanowią wszystkie przychody bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, pomniejszone o miesięczne obciążenia podatkiem dochodowym, składkę na ubezpieczenie zdrowotne i świadczone alimenty. Obciążenia pomniejszające dochód są wymienione enumeratywnie. Zgodnie zaś z art. 3 i art. 5 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz.U. 267, poz. 2259 z późn. zm.) pomoc przysługuje, osobom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej i jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Pomoc może być przyznana w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Do udzielenia pomocy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej podał, że w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, tj. we wrześniu 2012 r. dwuosobowa rodzina Państwa P. uzyskała dochód w kwocie 427,50 zł, tj. 213,75 zł na osobę w rodzinie, wobec czego spełnione zostało kryterium dochodowe do uzyskania pomocy. Na dochód składał się zasiłek stały w kwocie 274,50 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł. Ustalono ponadto, że wnioskodawczyni orzeczeniem Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania niepełnosprawności z dnia 16 kwietnia 2009 r. zaliczona została do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe. Jej mąż nie pracuje, a z dniem kwietnia 2006 r. został wyrejestrowany z urzędu pracy. W styczniu 2013 r. dochód rodziny stanowił zasiłek stały w wysokości 379,50 zł i zasiłek pielęgnacyjny wysokości 153 zł, kryterium dochodowe również nie zostało przekroczone. Organ wyjaśnił, że wyznacznikami wysokości zasiłku celowego są sytuacja materialna osoby lub rodziny i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a ponadto możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej. Podkreślił, że przyznana pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Wskazał, że Gminny Ośródek Pomocy Społecznej w D. z siedzibą w T. we wrześniu 2012 r. dysponował kwotą 6.840 zł na zasiłki celowe na zakup posiłku lub żywności, a pomocą objęto 57 osób. Średnia wysokość świadczenia dla dwuosobowej rodziny wynosiła 240 zł. Miejski Pomocy Społecznej w O. w tym samym okresie na ten cel wydatkował 225.226,00 zł, a pomocą objął 4.098 osób. Średnia wysokość świadczenia na osobę wynosiła 54,96 zł czyli 109,92 zł na dwuosobową rodzinę. Dyrektor MOPS wyjaśnił, że w pierwszej kolejności pomoc przyznawana była rodzinom wielodzietnym, osobom samotnie wychowującym dzieci, następnie bezrobotnym oraz rencistom o niskich dochodach. Organ ocenił sytuację materialną rodziny i dostosował rozmiar udzielonej pomocy do posiadanych środków finansowych oraz liczby osób i rodzin pozostających również w kręgu zainteresowania Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. Biorąc pod uwagę trudną sytuację zdrowotną i materialną rodziny oraz fakt, iż wnioskodawczyni jest mieszkańcem gminy D. stwierdził, że środowisko kwalifikuje się do przyznania - na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" - pomocy w formie zasiłku celowego na zakup posiłku w wysokości średniej zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności, obowiązującej na terenie gminy D. W złożonym odwołaniu T. P. zarzuciła, zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego tej sprawy i innych zdarzeń z życia rodziny, a także zaniechanie przeprowadzenia postępowania co do przyczyn żądania wyłączenia Wójta Gminy D. Zakwestionowała ponadto profesjonalizm osób przeprowadzających wywiad środowiskowy. Decyzją z dnia 27 marca 2013 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu Kolegium wywiodło, że w stanie faktycznym i prawnym sprawy spełnione zostały ustawowe przesłanki przyznania odwołującej się żądanego świadczenia z pomocy społecznej. Odwołująca się jest osobą niepełnosprawną, zaś jej mąż wskazywał na problemy zdrowotne. Oboje nie pracują, a uzyskiwany przez nich dochód z tytułu zasiłku stałego i zasiłku pielęgnacyjnego nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego w kwocie 456 zł. Kolegium podniosło, że decyzja o przyznaniu pomocy na dożywianie i o ustaleniu jej wysokości ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nie zawsze osoba spełniająca ustawowe kryteria do przyznania świadczenia otrzyma to świadczenie, a ponadto, że otrzyma je w oczekiwanej formie i wysokości. Uznanie administracyjne pozwala organowi administracyjnemu na wybór rozstrzygnięcia, które uważa za najbardziej właściwe. Kolegium stwierdziło, że kwestionowaną decyzją przyznano odwołującej się na wrzesień 2012 r. świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w kwocie 240 zł mimo tego, że rodzina odwołującej się nie jest wielodzietna, a w jej skład nie wchodzą małoletnie dzieci. Organ odwoławczy zaznaczył, że decyzją z dnia 29 stycznia 2013 r. przyznano stronie na wrzesień 2012 r. zasiłki celowe w łącznej kwocie 554,21 zł na opłacenie należności za energię elektryczną, dofinansowanie zakupu leków i potrzeby bieżące). Z uwagi na rozmiar przyznanej stronie pomocy i podniesionych wyżej względów, w ocenie Kolegium, zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji nie naruszyła prawa. Organy pomocy społecznej są bowiem upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, T. P. powtórzyła zarzut dotyczący zaniechania wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, tj. przyczyn ubiegania się o pomoc społeczną, żądania wyłączenia wskazanych imiennie osób, które zdaniem skarżącej przyczyniły się do ubóstwa jej rodziny i rozpoznanie sprawy bez uprzedniego wyłączenia Wójta Gminy D. oraz nierozpoznanie wniosku o wyłączenie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Stwierdziła, że uniemożliwiono jej czynny udział w postępowaniu, wobec czego nie wiedziała, w jakich kwotach przyznane będzie świadczenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny, dokonując kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może nastąpić między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, orzekając w sprawie, nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Organy orzekające, rozpoznając przedmiotowy wniosek skarżącej, w sposób precyzyjny i wyczerpujący wskazały, jakie są warunki i zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, w tym zasiłku celowego. Wyjaśniono też sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie. Organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych w świetle powołanych przepisów, stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia. Ocenie materiału dowodowego nie można postawić zarzutu dowolności. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie pozostawia wątpliwości co do jego zgodności z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), powoływanej dalej jako: "k.p.a.". Argumentacja, podnoszona przez organy obu instancji jest prawidłowa i przekonująca. Ustawodawca precyzyjnie określił warunki przyznawania pomocy społecznej w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 z późn. zm.). Do tej ustawy odwołuje się wprost ustawa z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz.U. Nr 267, poz. 2259 z późń. zm.), zwana dalej: "ustawą". Zgodnie z treścią art. 3 pkt 1 lit. c) tej ustawy, w ramach Programu są realizowane działania dotyczące w szczególności: zapewnienia pomocy w zakresie dożywiania osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym - w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności, albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Z treści art. 5 ustawy wynika zaś, że pomoc może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Stosownie zaś do § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie realizacji programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności realizowane jest w postaci zasiłku celowego. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. W przytoczonych wyżej przepisach ustawodawca unika wyraźnej kategoryzacji prawa do pomocy społecznej, ustanawiając zasady przyznawania tej pomocy. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Z treścią tego przepisu koresponduje art. 7 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej działający na podstawie przepisów prawa materialnego, przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, obowiązany jest załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków (zob. wyrok NSA z 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 820/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 57). Z regulacji tej wynika zatem domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego można odstąpić dopiero wówczas, gdy w uzasadnieniu decyzji wykaże się, że takie załatwienie sprawy kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczałoby możliwości organu (zob. wyrok NSA z 19 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 777/05, LEX nr 194414). W ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonał wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych w niniejszej sprawie, a jej wyniki zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie budzą one zastrzeżeń. Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego, gdyż organ szczegółowo wskazał, czym kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i argumentacja ta zasługuje na akceptację. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżąca spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanej pomocy. W szczególności jest osobą niepełnosprawną, a miesięczny dochód dwuosobowej rodziny wynosił 427,50 zł, na którą to kwotę składał się zasiłek stały i zasiłek pielęgnacyjny. Powyższe nie oznacza jednak obowiązku automatycznego przyznania skarżącej wnioskowanej pomocy. Zasiłek ten jest bowiem świadczeniem nieobowiązkowym, a jego przyznanie, jak słusznie wskazywały organy obu instancji, pozostawione zostało uznaniu organu administracji publicznej. Podkreślić należy, że organ pomocy musi uwzględniać fakt, że ograniczone środki finansowe, jakimi dysponuje, winny trafić do jak największej liczby osób potrzebujących. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby (rodziny), choćby jej sytuacja materialna, czy też zdrowotna była najtrudniejsza. Organ ma obowiązek dokonać oceny nie tylko sytuacji materialnej skarżącej, ale także ilości i rodzaju skierowanych do niego form pomocy. Środki na pomoc społeczną muszą zabezpieczyć potrzeby związane z całym rokiem i uwzględniać potrzeby wszystkich podopiecznych, w tym tych gospodarstw domowych, gdzie na utrzymaniu są dzieci, a dochody rodziny są znacznie poniżej minimum socjalnego. Organ pierwszej instancji wykazał zaś, że środki te są niewystarczające na zaspokojenie wszystkich potrzeb. W związku z tym organ musi uwzględniać ilość posiadanych środków pieniężnych, ilość osób i rodzin ubiegających się i kwalifikujących do przyznania pomocy i dokonywać stosownego rozdziału środków, tak aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba podopiecznych, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej. Podkreślenia wymaga, że skarżąca w ogóle nie kwestionuje wysokości przyznanego świadczenia, domagając się jedynie zbadania przyczyn, z powodu których rodzina znalazła się w ubóstwie. Z argumentacji skargi wynika, że od wielu lat skarżąca zmierza do uzyskania potwierdzenia, że to Wójt Gminy D. ponosi winę za problemy finansowe i zdrowotne jej rodziny. Osiągnięcie zamierzonego celu nie jest jednak możliwe w postępowaniu o przyznanie pomocy społecznej. Przyczyny, z powodu których doszło do ubóstwa nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie zasiłku. Żaden przepis ustawy nie uzależnia bowiem możliwości przyznania świadczenia od przyczyn ubóstwa. Wystarczające jest potwierdzenie istnienia takiego stanu w środowisku. Skoro sam fakt ubóstwa uprawnia do przyznania pomocy społecznej (art. 7 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej) nie ma potrzeby, ani podstaw do analizowania powodów jego powstania. Również w przypadku rozpatrywania wniosku o wyłączenie pracownika czy organu nie jest możliwe rozstrzyganie o winie ani przypisywanie sprawstwa. Instytucja wyłączenia od orzekania służy zachowaniu obiektywizmu (art. 7 k.p.a.) i pogłębianiu zaufania do organów państwa (art. 8 k.p.a.) przy wydawaniu decyzji administracyjnej i ma na celu eliminowanie wszelkich przyczyn, skutkujących pojawieniem się jakichkolwiek wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu przy rozpoznawaniu sprawy (art. 24 § 3 k.p.a.). Wystarczające jest więc jedynie uprawdopodobnienie okoliczności, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. W rozpatrywanym przypadku do takich wyłączeń doszło na podstawie postanowień Kierownika GOPS w D. i Wójta Gminy D. z dnia 25 października 2012 r., wydanych na skutek wniosków o wyłącznie, złożonych przez pracownika socjalnego i Kierownika GOPS w D., argumentujących, że wnioskodawczyni w licznych pismach zarzucała wymienionym mataczenie, przekraczanie uprawnień czy brak zaufania. Skoro skarżąca wielokrotnie kwestionowała obiektywizm tych pracowników, podkreślając, że nie jest możliwa jej współpraca z nimi, a okoliczność ta znana jest też Sądowi z urzędu w związku z rozpoznawaniem uprzednio wnoszonych skarg przez skarżącą i jej męża, to nie można odmówić tym postanowieniom słuszności, w szczególności z uwagi na charakter postępowania o udzielenie pomocy i rolę pracownika socjalnego, który obowiązany jest rzetelnie przeprowadzić rodzinny wywiad środowiskowy, a do tego nie przyczynia się negatywne nastawienie i brak zaufania do osoby go przeprowadzającej. W ocenie Sądu, skoro postanowienia o wyłączeniu pracowników GOPS w D. uwzględniły wniosek skarżącej o ich wyłączenie, to niezasadnie skarżąca wywodzi zarzut nierozpatrzenia uprzednio wniosku o wyłączenie od orzekania Wójta Gminy D. Wskazać trzeba w tym zakresie przede wszystkim, że co do zasady, z mocy art. 110 ust. 1 i 7 ustawy o pomocy społecznej, zgłoszony wniosek o przyznanie pomocy podlegał rozpoznaniu przez Kierownika GOPS w D., a nie Wójta Gminy D. Stosownie wprawdzie do art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje wójt, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wójt w zakresie regulacji, o której mowa powyżej może upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników urzędu gminy do wydawania rozstrzygnięć w jego imieniu. Natomiast treść art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej wyraźnie wskazuje, że wójt udziela upoważnienia do wydawania decyzji w sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do zadań własnych gminy kierownikowi ośrodka pomocy społecznej. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że w tym przypadku wójt nie podejmuje oceny co do dekoncentracji swoich kompetencji, lecz stosownie do brzmienia tej normy, która nakazuje dekoncentrację, upoważnia kierownika ośrodka pomocy społecznej do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej. Z powyższego wynika, że wójt nie jest organem właściwym do prowadzenia postępowania w przedmiocie udzielenia ewentualnej pomocy w tym przedmiocie. Na zasadzie art. 110 ust. 1 omawianej ustawy obowiązek ten realizuje natomiast właściwy ośrodek pomocy społecznej, a sprawę rozstrzyga, wydając decyzję administracyjną kierownik ośrodka pomocy społecznej, działający z upoważnienia odpowiednio wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. W związku z tym, konieczność uprzedniego rozpatrzenia wniosku o wyłączenie wójta, jako bezpośredniego przełożonego kierownika GOPS, przez organ właściwy ze względu na strukturę ustrojową samorządu terytorialnego, czyli przez organ wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 k.p.a., zachodziłaby, w sytuacji gdyby osoba pełniąca funkcję wójta, której obiektywizm zakwestionowano, odmówiła żądanego wyłączenia (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 383/07). Wówczas można byłoby przyjąć, że brak rozważenia wniosku o wyłączeniu wójta miałby znaczenie dla końcowego wyniku sprawy. W niniejszej sprawie jednak Wójt Gminy przychylił się do wniosku zarówno skarżącej, jak i Kierownika GOPS, co skutkowało wyznaczeniem Prezydenta Miasta O. do rozpatrzenia zgłoszonego wniosku. Niezasadnie skarżąca domaga się również rozstrzygnięcia w przedmiocie wyłączenia Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skoro nie wchodził on w ogóle do składu orzekającego w niniejszej sprawie. Nie decydował w sprawie, więc nie zachodziła potrzeba analizowania jego stosunku względem skarżącej. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.