II SA/Ol 409/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych bez wymaganego zezwolenia na skutek wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" o wymierzeniu Spółce A. (dalej zwanej Spółką) kary pieniężnej w wysokości "[...]" zł. z tytułu urządzania bez wymaganego zezwolenia w miesiącu "[...]" gier hazardowych na 6. automatach o niskich wygranych zlokalizowanych w wyszczególnionych punktach znajdujących się we właściwości miejscowej tego organu. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku podkreśliła, że zaskarżoną decyzją zobowiązana została do zapłacenia wysokiej kary pieniężnej. Oceniła, że mając na uwadze coraz bardziej powszechne i jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych w analogicznych postępowaniach, wysoce prawdopodobne jest, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Podała bowiem, że w judykaturze panuje obecnie zgodne przekonanie, że przepisy ustawy o grach hazardowych, przewidujące możliwość wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ustawy, są przepisami technicznymi, co do których istniał obowiązek notyfikacji, a zatem nie mogą być stosowane. Przy czym jak wynika z akt sprawy, już w toku postępowania administracyjnego postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie zaś do art. 61 § 6 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w cytowanym powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary pieniężnej. Nawet więc w przypadku wyegzekwowania tej kary przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku, określona w decyzji należność zostanie Spółce zwrócona. Istnienia innych okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennych wniosków i wskazywać na takie zagrożenie, podobnie jak i na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Spółka nie wykazała. Co prawda Sąd mógłby udzielić tymczasowej ochrony w sytuacji, gdy strona nie przedstawi wystarczająco dowodów, że niebezpieczeństwo takie zachodzi, jednak nie oznacza to, że sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 19 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 74/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż wniosek Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera stosownego uzasadnienia i nie jest poparty żadnymi dokumentami źródłowymi. Podnoszone zaś przez Spółkę argumenty, mające w jej ocenie wskazywać na wadliwość przepisów powołanych przez organ w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, nie stanowią okoliczności wypełniających przesłanki udzielenia tymczasowej ochrony w zakresie wykonalności decyzji. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, w tym i zasadności podnoszonych w skardze zarzutów względem tej decyzji, dokonywana jest bowiem przez Sąd w wyroku, a nie w postanowieniu wydanym na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.