II SA/Ol 413/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych). Decyzją nr "[...]" z dnia "[...]"r. Z-ca Dyrektora Wydziału Infrastruktury i Geodezji Urzędu Wojewódzkiego, działając z upoważnienia Wojewody, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 9a i art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]" r. w sprawie ograniczenia K. i K. S. oraz T. i J. Z. sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej ich współwłasność, położonej w obrębie "[...]", gm. "[...]", oznaczonej w rejestrze gruntów numerem działki "[...]" o powierzchni 2,4187 ha, KW "[...]", poprzez udzielenie zezwolenia "[...]" Spółce Gazownictwa Sp. z o.o. w "[...]", Oddziałowi – Zakład Gazowniczy w "[...]" na założenie i przeprowadzenie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300, PN 6,3 MPa, relacji "[...]" - "[...]", etap II – odcinek "[...]" - "[...]". W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, iż ograniczenie sposobu korzystania z wyżej wymienionej nieruchomości poprzez udzielenie niniejszego zezwolenia, nastąpiło zgodnie z przesłankami zawartymi w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podał, iż przeprowadzone w przedmiotowej sprawie rokowania nie doprowadziły do uzyskania porozumienia pomiędzy współwłaścicielami wskazanej nieruchomości a wymienioną spółką. Ponadto stwierdził, że realizowane przedsięwzięcie, wymagające wejścia na grunt państwa S. i Z. jest zgodne z decyzją Wójta Gminy o ustaleniu inwestycji celu publicznego z dnia "[...]"r. znak. "[...]". Decyzję powyższą zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie K. S., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty, wobec naruszenia art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z przeprowadzeniem rokowań jedynie z udziałem K. S. i T. Z zamiast ze wszystkimi współwłaścicielami nieruchomości. Skarżąca zarzuciła także, iż organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy procedury administracyjnej: art. 9, 10 oraz 40 kpa, poprzez brak zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, przejawiającym się błędnym określeniem stron postępowania, a co za tym idzie nieprawidłowym i w konsekwencji nieskutecznym doręczeniem wszelkiej korespondencji związanej z postępowaniem. Podniosła, iż cała korespondencja związana ze sprawą kierowana była do małżonków S. oraz do małżonków Z, zamiast indywidualnie do każdego z małżonków. Zauważyła, iż zgodnie z art. 40 kpa pisma doręcza się stronie, a z przepisu art. 29 kpa wynika wprost, że stroną może być osoba fizyczna. Tymczasem pisma organów kierowane były do małżonków i w żadnym przypadku nie zostały odebrane przez wszystkie strony. W związku z czym zdaniem skarżącej, popartym orzecznictwem NSA, doręczenia takiego nie można uznać za skuteczne. Dlatego też w ocenie skarżącej, mając na uwadze, że w ten sam sposób zostało doręczone wezwanie na rozprawę z dnia 9 października 2006r., uznać należy, że została naruszona w rażący sposób zasada zapewnienia czynnego udziału stron w postępowaniu. Skarżąca nadmieniła ponadto, iż jej mąż K. S. od sierpnia 2006r. przebywa poza granicami kraju i nie ustanowił dotychczas żadnego pełnomocnika w sprawie. W odpowiedzi na skargę Z-ca Dyrektora Wydziału Infrastruktury i Geodezji Urzędu Wojewódzkiego, działając z upoważnienia Wojewody wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ stwierdził, iż w postępowaniu odwoławczym nie zostały naruszone przepisy art. 9 i 10 kpa, ponieważ wszystkie fakty i dowody znane są skarżącej z postępowania pierwszoinstancyjnego. Podniósł, iż organ II instancji nie przeprowadzał dodatkowego postępowania wyjaśniającego, gdyż nie było takiej potrzeby. Organ odwoławczy uznał za wystarczający materiały dowodowe zebrane przez Starostę i na ich podstawie ocenił, że kwestionowana przez skarżącą decyzja jest zgodna z prawem. Ponadto w ocenie organu wszystkie pisma w sprawie były doręczane prawidłowo. Podniósł, iż państwo S. są współwłaścicielami ½ części nieruchomości na zasadzie wspólności majątkowej. Zdaniem organu źródłem umocowania do wzajemnej reprezentacji małżonków są przepisy Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego. W ocenie organu, na podstawie tych przepisów K. S. zobowiązana była informować męża, czasowo przebywającego za granicą, o toczącym się postępowaniu i wydanych w sprawie decyzjach. Stwierdził, iż pełnomocnictwo męża w przedmiotowej sprawie nie było wymagane prawem. Organ nie zgodził się również z zarzutem dotyczącym wadliwie przeprowadzonej rozprawy, uznając że została ona przeprowadzona właściwie. Pismem procesowym z dnia 16 kwietnia 2007r. K. S. cofnęła skargę, wnosząc o umorzenie postępowania sądowego oraz o zwrot uiszczonego wpisu. Uzasadniając swoje stanowisko, skarżąca podniosła, iż wniesiona przez nią skarga stała się bezprzedmiotowa, ponieważ w dniu 26 marca 2007r. ona i pozostali współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości zawarli ugodę z "[...]" Spółką Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział w "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W myśl art. 60 wskazanej ustawy cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że czynność ta zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 powołanej ustawy należało orzec jak w sentencji Zwrot wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. "a" wskazanej ustawy.