II SA/Ol 413/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F.W. na uchwałę Rady Gminy w Ś. z dnia 29 grudnia 2009 r., nr "[...]" w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy postanawia odrzucić skargę. Uchwałą z dnia 29 grudnia 2009 r., nr "[...]", Rada Gminy Ś. uznała za bezzasadną skargę F.W. na działalność Wójta Gminy Ś. W uzasadnieniu podano, że na wniosek skarżącego decyzją z dnia 21 sierpnia 2002 r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki o nr 367, położonej w Ś. W decyzji zaznaczono, że jest ona ważna przez 1 rok od dnia, w którym stała się ostateczna. Następnie, skarżący w dniu 22 września 2004 r. złożył wniosek o przesunięcie terminu ważności powyższej decyzji. Decyzją z dnia 28 września 2004 r. odmówiono przedłużenia terminu ważności decyzji. Ponadto, poinformowano skarżącego, co jest podstawą do uzyskania pozwolenia na budowę i jakie dokumenty należy uzyskać z organu gminy. Zaznaczono, że w aktach spraw prowadzonych przez Urząd Gminy nie ma wniosku skarżącego o uzgodnienie projektu zagospodarowania przedmiotowej działki, zatem zwłoka w jej zagospodarowaniu nie nastąpiła z winy organu gminy. Realizacja inwestycji na nieruchomości skarżącego wymaga jedynie uzyskania wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ś., które zainteresowany uzyskał w dniu 4 września 2009 r. Dokument ten stanowi wystarczającą podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę. Zaznaczono ponadto, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi Ś, uchwalonym w dniu 20 grudnia 2003 r., na działce nr "[...]" zezwala się na remont, rozbiórkę, odbudowę, rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynków w rozumieniu właściwych przepisów budowlanych, z wykluczeniem budowy nowych obiektów budowlanych. W złożonej skardze F.W. zarzucił, że powyższą uchwałą naruszono jego interes prawny, gdyż uniemożliwiono mu zabudowę działki zgodnie z jej przeznaczeniem ustalonym w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego z dnia 23 października 1992 r. Podniósł, że poniósł straty finansowe, gdyż przedmiotową działkę uzbroił, ogrodził, wyposażył w urządzenia niezbędne do prowadzenia upraw szklarniowych i dokonał nasadzeń. Powyższe działania były zgodne z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ś. z dnia 23 października 1992 r. Skarżący zażądał nakazania organom administracji wykonania "niezbędnych czynności na rzecz skarżącego" oraz zasądzenia na jego rzecz odszkodowania z tytułu uniemożliwienia odbudowy obiektów szklarniowych i wznowienia produkcji warzyw. Skarżący podniósł ponadto, że sprawę rozpoznano bez jego udziału. W odpowiedzi na skargę organ gminy wniósł o jej odrzucenie, gdyż skarżona uchwała została podjęta w trybie postępowania skargowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego inne niż określone w punkcie 5 (tj. akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3). W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, nie można jej także zaliczyć do aktów, o jakich mowa w cytowanym wyżej przepisie. Została bowiem podjęta w związku ze skargą wniesioną w trybie przepisów działu VIII K.p.a. i jest formą zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia wniesionej skargi na działalność organu gminy. Kontroli sądowoadministracyjnej nie podlegają, wbrew stanowisku skarżącego, sprawy ze skarg i wniosków, o których mowa w dziale VIII K.p.a. W postępowaniu uregulowanym w tym rozdziale nie rozstrzyga się bowiem żadnej sprawy administracyjnej, jedynie informuje o sposobie załatwienia skargi. Poglądu tego nie zmienia fakt, że w niniejszej sprawie zaskarżona czynność przybrała formę uchwały, skoro w tej formie wyraża swoje stanowisko rady gminy. Uchwała podjęta przez radę gminy w trybie postępowania skargowego, regulowanego przepisami K.p.a., nie może być więc kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 334/09 i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1704/00). Z treści złożonej skargi wynika natomiast, że skarżący jest niezadowolony z nienależytego, jego zdaniem, wykonywania obowiązków przez organy samorządu terytorialnego gminy Ś. i pracowników Urzędu Gminy w Ś. Przedmiotowa skarga została więc wniesiona w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.