II SA/Ol 416/10

Dnia 22 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010 roku sprawy ze skargi D. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w związku z prowadzeniem przez Prokuraturę Okręgową śledztwa przeciwko starszemu kontrolerowi celnemu D. G. i z uwagi na to, że stał się on podejrzanym o popełnienie przestępstw określonych w art. 228 § 3 kodeksu karnego, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]" działając na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej zawiesił w pełnieniu obowiązków służbowych wymienionego funkcjonariusza na okres trzech miesięcy, tj. od 5 maja 2008r. do 4 sierpnia 2008r. wraz ze zwolnieniem od pełnienia innych obowiązków służbowych. Następnie w związku z wniesieniem przeciwko D. G. aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w dniu 30 czerwca 2008r., decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" przedłużono mu okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych o kolejne trzy miesiące tj. od dnia 5 sierpnia 2008r. do 5 listopada 2008r. Wobec kolejnych informacji pisemnych z Sądu Rejonowego, że postępowanie karne nadal się toczy, kolejnymi decyzjami okres zawieszenia był przedłużany o trzy miesiące wraz ze zwolnieniem od pełnienia innych obowiązków. Z uwagi na to, że łączny okres zawieszenia D. G. w obowiązkach służbowych przekroczył 12 miesięcy i postępowanie sądowe nie zostało zakończone, pismem z dnia 23 października 2009r. Dyrektor Izby Celnej zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania na podstawie art. 26 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej w sprawie zwolnienia go ze służby celnej. Następnie Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]" zwolnił D. G. ze służby w Izbie Celnej z dniem upływu trzymiesięcznego terminu, liczonego od daty doręczenia decyzji oraz zwolnił tego funkcjonariusza celnego w tym okresie z pełnienia służby, z zachowaniem prawa do uposażenia. Organ wskazał, że zgodnie z art. 26 pkt 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej, funkcjonariusza celnego można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. W decyzji podkreślono, że na dzień 23 października 2009r. funkcjonariusz znajdował się w stanie zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych przez okres powyżej 12 miesięcy. Podniesiono, że zawieszenie to ma charakter ciągły i związane jest z prowadzonym postępowaniem karnym wobec D. G.. Podkreślono przy tym, że nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia, ponieważ D. G. został zawieszony z uwagi na wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo z art. 228 § 3 kodeksu karnego tj. postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Wskazano, że obecnie D. G. jest oskarżony o czyn z art. 231 § 2 kodeksu karnego i inne, a więc mamy do czynienia z postępowaniem karnym z oskarżenia publicznego, które nie zostało zakończone. Zdaniem organu zarzuty korupcyjne przedstawione funkcjonariuszowi w postępowaniu karnym należą do najcięższych przestępstw "urzędniczych", jakich może dopuścić się urzędnik państwowy w związku z wykonywaną funkcją publiczną. Organ wskazał też, że decyzja o zwolnieniu ze służby nie jest równoznaczna z naganną oceną pracy funkcjonariusza. Podkreślono przy tym, że dalsze pozostawienie funkcjonariusza w stanie zawieszenia jest niezasadne, gdyż nie można określić terminu rozstrzygnięcia jego sprawy karnej, a utrzymywanie się tego stanu powoduje trudności organizacyjne w służbie w postaci m.in. konieczności obciążania innych funkcjonariuszy obowiązkami funkcjonariusza zawieszonego. Stan zawieszenia D. G. uniemożliwia zaś zatrudnienie w jego miejsce innej osoby, która mogłaby przejąć jego obowiązki. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł D. G., wskazując, że organ miał możliwość zawieszenia go w pełnieniu obowiązków służbowych do zakończenia postępowania karnego. Wskazał przy tym, że z przyczyn od niego niezależnych postępowanie to jest przedłużane i nie można określić terminu jego zakończenia, ale według niego jest on bliski. Stwierdził, że na skutek pomówienia i późniejszego aktu oskarżenia został zawieszony. Podkreślił przy tym, że trudności organizacyjne Izby Celnej związane z jego zawieszeniem nie są jego winą ponieważ Dyrektor Izby Celnej ma możliwość przydzielenia mu innych zadań, które mógłby wykonywać bez szkody dla postępowania karnego. Wskazał również na duże trudności finansowe jego rodziny związane z zawieszeniem w obowiązkach służbowych, które jak twierdzi odwołujący się ograniczają jego prawo do obrony. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 26 pkt 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej, funkcjonariusza celnego można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. D. G. został zawieszony z uwagi na wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo z art. 228 § 3 kodeksu karnego, tj. postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Wskazano, że obecnie D. G. jest oskarżony o czyn z art. 231 § 2 kodeksu karnego i inne, a więc mamy do czynienia z postępowaniem karnym z oskarżenia publicznego, które nie zostało zakończone. Organ podniósł, że z uwagi na ciężar zarzutów, funkcjonariusza nie można było przenieść do wykonywania innych czynności służbowych. Organ odwoławczy podkreślił, że długotrwała nieobecność D. G. miała niewątpliwie wpływ na funkcjonowanie Oddziału Celnego i przyczyniła się do problemów natury organizacyjnej mających wpływ na dobro służby. W rozstrzygnięciu powołano się również na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, w których podkreślono szczególny charakter Służby Celnej, a co za tym idzie wysokich wymagań stawianych jej pracownikom, co umożliwia bardziej rygorystyczne niż w przypadku pozostałych zawodów, kształtowanie statusu służbowego w zakresie jego utraty. Skargę na tą decyzję wywiódł D. G., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie prawa procesowego poprzez błędną wykładnię art. 78 § 1 kpa a w konsekwencji naruszenie treści art. 77 § 1 i art. 75 § 1 kpa, polegające na odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego strony złożonego w piśmie z dnia 11 listopada 2009r. oraz do protokołu przesłuchania strony w dniu 14 grudnia 2009r., a odrzuconego postanowieniem Dyrektora Urzędu Celnego z dnia 23 grudnia 2009r. Skarżący podkreślił, że dla sprawy bardzo ważne jest przesłuchanie świadka – Przewodniczącego Związku Zawodowego S. S., ponieważ posiada on wiedzę w przedmiotowej sprawie, a jego zeznania mogłyby być kluczowe w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Odnośnie wniosku o przesłuchanie świadka organ stwierdził, że przeprowadzenie tego dowodu nie ma znaczenia dla sprawy. Wskazał na zeznania skarżącego, który stwierdził, że nie wie jakie konkretne informacje świadek posiada w sprawie. Podniósł jedynie, że S. S. posiada wiedzę z racji pełnienia swojej funkcji w związkach zawodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 231 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz. U. 09, Nr 168, poz. 1323), w sprawach ze stosunku służbowego, zaistniałych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W tym kontekście zaś istotną okolicznością jest fakt doręczenia D. G. zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby, co miało miejsce w dniu 30 października 2009r. Wtedy natomiast obowiązywała jeszcze (właśnie do 30 października 2009r.) ustawa z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej (tj. Dz. U. z 2004r. Nr 156, poz. 1641 ze zmianami). Znaczącą okolicznością przemawiającą za zastosowaniem tej poprzedniej ustawy jest również to, że skarżący w momencie wejścia w życie nowej ustawy był już zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych od ponad 12 miesięcy (od 5 maja 2008r.). Na marginesie warto jednak nadmienić, że regulacje obu wspomnianych ustaw są bardzo zbliżone w zakresie podstaw prawnych, na bazie których orzekał organ w niniejszej sprawie. Trzeba tu zauważyć, że ustawa z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej przewidywała obligatoryjne (art. 25 ustawy) i fakultatywne (art. 26 ustawy) przyczyny zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Jedną z przyczyn fakultatywnego zwolnienia ze służby jest upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia (art. 26 pkt 13 ustawy). Możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby z tego powodu została wprowadzona do ustawy o Służbie Celnej ustawą zmieniającą z dnia 18 marca 2008r. (Dz. U. Nr 53, poz. 311) z mocą od dnia 28 marca 2008r. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący został na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych decyzją przełożonego z dnia "[...]" z powodu wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo popełnione umyślnie, ścigane z oskarżenia publicznego. Zawieszenie w pełnieniu obowiązków nastąpiło na 3 miesiące tj. od 5 maja 2008r. do 4 sierpnia 2008r. wraz ze zwolnieniem od pełnienia innych obowiązków służbowych. Następnie w związku z wniesieniem przeciwko D. G. aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w dniu 30 czerwca 2008r., decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej, przedłużono mu okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych o kolejne trzy miesiące, tj. od dnia 5 sierpnia 2008r. do 5 listopada 2008r. Wobec kolejnych informacji pisemnych z Sądu Rejonowego, że postępowanie karne nadal się toczy, kolejnymi decyzjami okres zawieszenia był przedłużany o trzy miesiące wraz ze zwolnieniem od pełnienia innych obowiązków. Istotnym jest w tym miejscu wskazać za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2002r. (II SA 1364/01), że stan, w którym w sprawie karnej zgromadzone dowody pozwoliły na postawienie skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego i wniesienie przez prokuratora stosownego aktu oskarżenia do sądu rejonowego, należy ocenić jako szczególny przypadek uzasadniający przedłużenie zawieszenia w pełnieniu obowiązków, zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej. Zaznaczyć również trzeba, że skarżący nie kwestionował kolejnych decyzji zawieszających go w obowiązkach służbowych. Nie ulega wątpliwości, że od dnia zawieszenia, a więc od 5 maja 2008r. do dnia wszczęcia z urzędu postępowania o zwolnienie ze służby czyli do 27 października 2009r. – upłynęło ponad 500 dni, a więc ponad 12 miesięcy okresu zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków. Okres zawieszenia trwał również przez cały czas postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Bezspornym jest, że nie ustały wówczas przyczyny zawieszenia, albowiem wszczęte przeciwko skarżącemu postępowanie karne było nadal w toku i nie zostało ono ukończone do dnia orzekania przez sąd administracyjny. Pełnomocnik organu podał bowiem na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010r., że nie został powiadomiony o tym, aby sprawa karna prowadzona przed Sądem Rejonowym przeciwko D. G. została zakończona (protokół rozprawy, akta sądowe, k. – 20). Przełożony skarżącego miał więc prawne podstawy do podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. Warto w tym miejscu wskazać, co podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 31 stycznia 2008r. (I OSK 319/07), że w określonym stanie faktycznym sprawy, długotrwałe, powtarzające się nieobecności celnika w służbie mogą mieć istotne znaczenie przy ustaleniu zagrożenia dla dobra służby. Wymagają one bowiem podejmowania przez organ stałych działań organizacyjnych (wyznaczanie zastępstw, oddawanie wolnych dni za pełnienie przez innych funkcjonariuszy służby w ponadnormatywnym wymiarze służby), mogą zatem dezorganizować pracę służb celnych i uniemożliwiać wywiązywanie się przez te służby z ustawowych obowiązków. Dodatkowo podnieść należy, że przepisy o Służby Celnej nie przewidują możliwości pełnienia służby przez innego funkcjonariusza, który byłby przyjmowany na zastępstwo funkcjonariusza nie mogącego pełnić służby. Nie można więc przyjąć, iż brak było związku między okresem zawieszenia funkcjonariusza celnego, a wpływem tego zawieszenia na organizację służby. Organ wykazał to zresztą w uzasadnieniach swoich decyzji jednoznacznie, wskazując, że z uwagi na fakt zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych pozostali funkcjonariusze zmuszeni są do wykonywania jego obowiązków służbowych, co utrudnia prawidłową organizację służby oraz właściwą realizację zadań wynikających z ustawy o Służbie Celnej. Izba Celna nie mogła wywiązywać się w pełni z istotnych zadań nałożonych na nią w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Trzeba ocenić, że długotrwała nieobecność skarżącego mogła dezorganizować pracę Oddziału Celnego i w konsekwencji powodować, że na wschodniej granicy Unii Europejskiej służbę pełniła mniejsza liczba celników. Bez wątpienia rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym stworzy organowi możliwość przyjęcia do służby innego funkcjonariusza, co spowoduje poprawę stanu kadrowego Oddziału Celnego. Podkreślić ponadto należy, że fakultatywne zwolnienie ze służby zostało pozostawione uznaniu przełożonego, który biorąc pod uwagę całokształt okoliczności, podejmuje decyzję czy skorzystać z prawnej możliwości rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem. Sąd administracyjny oceniając legalność uznaniowej decyzji o zwolnieniu ze służby, nie może kreować własnej polityki kadrowej. Jest sądem prawa nie mogącym narzucać organowi mającemu prawnie przyznaną swobodę działania, określonego sposobu załatwienia sprawy. Kontrola przez sądy administracyjne decyzji uznaniowych jest kontrolą ograniczoną. Nie obejmuje celowości decyzji. Sąd administracyjny w tego rodzaju sprawach może jedynie badać, czy uznaniowa decyzja nie nosi cech dowolności tj. czy organ zebrał w sprawie cały materiał dowodowy i dokonał wyboru sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym rozważeniu i przeanalizowaniu okoliczności sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, II SA/Bk 157/09). Zgodzić się należy z organem, że zarzut przedstawiony skarżącemu w postępowaniu karnym (z 231 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny, Dz. U. 97, Nr 88, poz. 553) należy do najcięższych z przestępstw "urzędniczych" jakich może dopuścić się urzędnik państwowy w związku z wykonywaną funkcją publiczną. W myśl zaś art. 2 ustawy z 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej jednym z podstawowych przymiotów jakie musi posiadać funkcjonariusz celny, aby pełnić służbę, jest posiadanie nieposzlakowanej opinii. Osoba, której postawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 231 § 2 Kodeksu karnego, takiej opinii nie posiada. Zasadnie zatem podniósł organ, stwierdzając, że skoro organy ścigania prowadzą przeciwko funkcjonariuszowi postępowanie o popełnienie czynu korupcyjnego, to nie można przyjąć, iż jest on osobą pozostającą poza podejrzeniami o nieuczciwość czy nierzetelność. Podkreślić należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do stwierdzenia dowolności działań organu. Wydanie decyzji poprzedziło uzyskanie informacji w sądzie prowadzącym sprawę karną przeciwko skarżącemu, na jakim etapie jest postępowanie (akta adm., k. – 25). Poza tym sam skarżący wskazał w odwołaniu na niemożność przewidzenia terminu zakończenia postępowania karnego w jego sprawie. W zestawieniu z wykazanymi przez organ problemami kadrowo-organizacyjnymi związanymi z nie wykonywaniem przez skarżącego obowiązków służbowych, z całą pewnością należy stwierdzić, że decyzjom organu nie można zarzucić cech dowolności. Organ zatem zasadnie dokonał rozstrzygnięcia w sprawie i słusznie ocenił, biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy, że jedynie dalsze przedłużanie zawieszenia funkcjonariusza celnego w obowiązkach służbowych byłoby niecelowe. Jednocześnie przyznać należy, że stosunek służbowy funkcjonariusza celnego ma charakter administracyjnoprawny, którego istotną cechą jest wzmożona stabilność zatrudnienia. Wyraża się ona w określeniu między innymi okoliczności, których istnienie stwarza możliwość prawną lub obowiązek zwolnienia celnika ze służby. Przepisy regulujące te kwestie muszą być stosowane ściśle. Niedopuszczalna jest zatem ich rozszerzająca wykładnia. Jednakże nie może mieć miejsca także ich zawężająca interpretacja, mająca sprowadzać się de facto wyłącznie do ochrony funkcjonariuszy, bez uwzględnienia także usprawiedliwionych potrzeb pracodawcy oraz do zapewnienia celnikom większych gwarancji niż wynikają one z istoty tych regulacji. Celem przedmiotowych unormowań jest zapewnienie możliwości realizowania przez funkcjonariuszy celnych powierzonych im zadań o charakterze publicznym bez nieuzasadnionej obawy o utratę miejsca zatrudnienia. Z drugiej zaś strony właśnie rodzaj tych zadań powoduje, że niemożliwe jest zawsze przedkładanie ochrony zatrudnienia celników nad konieczność realizowania przez Służbę Celną powierzonych jej zadań państwa (por. wyrok z dnia 31 stycznia 2008r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, I OSK 319/07). Warto tu również przytoczyć stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w swoim wyroku z dnia 13 lutego 2007r. (K 46/06) podniósł, że skoro funkcjonariusze Służby Celnej od momentu powołania poddać się muszą regułom pełnienia służby nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków, to powinni oni mieć świadomość, że korzystniejsze zasady nabywania przez nich uprawnień emerytalno-rentowych wiążą się ze szczególnymi rygorami pełnienia służby. W konsekwencji funkcjonariusz oczekujący nabycia tychże uprawnień nie może pominąć w swych oczekiwaniach ryzyka związanego z ustawowymi warunkami rozwiązania służby. Zasadnym jest również wskazać na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 października 2004r. (K 1/04), który w kontekście zasady domniemania niewinności podniósł, że sprawowanie służby publicznej nie może być ujmowane w kategoriach li tylko przywilejów, a bardziej służby, posłannictwa, roztropnej troski o dobro wspólne itd. Nie ulega wątpliwości, że na osobach pełniących służbę publiczną ciąży szczególny obowiązek troski o dobro wspólne. Idea dobra wspólnego zakłada pewną ofiarność z ich strony, z którą łączyć się mogą kwalifikowane wymagania i odpowiedzialność. Dlatego też prawo do zajmowania urzędu, stanowiska lub mandatu w organach władzy publicznej nie stanowi prawa nabytego w rozumieniu odnoszącym się do sfery prawa cywilnego, administracyjnego czy też ubezpieczeń społecznych i nie można tu mechanicznie stosować zakazów i nakazów odnoszących się do tych sfer. Innymi słowy, swoboda ustawodawcy w ingerowaniu w ich sytuację prawną jest znacznie większa, bo wynika ona z publiczno-prawnego charakteru samej funkcji. Stąd też, niezależnie od konsekwencji karnych, do których zasada domniemania niewinności odnosi się w całej rozciągłości, ustawodawca może wprowadzić inne prawne środki zabezpieczające, które stosowane będą zanim zapadnie wyrok w sprawie karnej. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego co do naruszenia przez organ przepisów procesowych poprzez nie przesłuchanie wskazanego przez D. G. świadka, należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała zasadności przeprowadzenia tego dowodu w sprawie. Sam skarżący nie potrafił bowiem określić jaką wiedzą w jego sprawie dysponuje wskazany przez niego świadek. Podniósł jedynie, że chodzi raczej o wiedzę, którą S. S. posiada z racji pełnienia swojej funkcji w związkach zawodowych. W ocenie Sądu pełnienie funkcji związkowej nie ma przełożenia na ustalenia w konkretnej indywidualnej sprawie dotyczącej skarżącego. Jednocześnie na marginesie wyjaśnić należy, że Sąd nie mógł samodzielnie przesłuchać świadka, gdyż przeprowadzenia takiego dowodu nie przewiduje procedura sądowadministracyjna. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako bezzasadną, należało oddalić.