II SA/Ol 426/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier na automacie bez wymaganego zezwolenia postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2015 r. (sygn. akt II SA/Ol 426/15) Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie pozostawił bez rozpoznania, zawarty w skardze, wniosek spółki A o przyznanie prawa pomocy. Odpis postanowienia z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie i terminie do wniesienia sprzeciwu od postanowienia został doręczony stronie skarżącej w dniu 16 czerwca 2015 r. W dniu 24 czerwca 2015 r. (data stempla pocztowego) Spółka wniosła sprzeciw od ww. postanowienia do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Spółka została wezwana do wskazania – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu – czy sprzeciw wniesiony w dniu 24 czerwca 2015 r. dotyczy postanowienia referendarza sądowego z dnia 10 czerwca 2015 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 426/15, bowiem ze sprzeciwu wynika, że został on wniesiony w sprawie prowadzonej pod sygnaturą II SA/Ol 426/14, która to sprawa dotyczy innego podmiotu. Wezwanie dotyczące sprecyzowania w której sprawie został wniesiony sprzeciw Spółka odebrała w dniu 3 lipca 2015 r. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił sprzeciw od postanowienia Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 10 czerwca 2015r. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że w niniejszej sprawie postanowienie Referendarza sądowego z dnia 10 czerwca 2015 r. doręczono stronie skarżącej w dniu 16 czerwca 2015 r. Siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upływał więc w dniu 23 czerwca 2015 r. Tymczasem sprzeciw został złożony w dniu 24 czerwca 2015 r., a więc po upływie terminu. Ponadto strona skarżąca będąc wezwana do usunięcia braków formalnych sprzeciwu poprzez wskazanie, w której sprawie sprzeciw został wniesiony, braków tych nie usunęła nie odpowiadając na skierowane do niej wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis (stosunkowy lub stały). Z art. 220 p.p.s.a. wynika zaś, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata i że w tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (...) (§1), a także że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3). W myśl § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpis w przedmiotowej sprawie wynosi 790 zł. Po uprawomocnieniu się postanowienia Sądu z dnia 24 lipca 2015r. o odrzuceniu sprzeciwu od postanowienia Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 10 czerwca 2015r., zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu z dnia 17 sierpnia 2015r. strona skarżąca została wezwana (odpis zarządzenia doręczono skutecznie w dniu 21 sierpnia 2015r., potwierdzenie odbioru – akta sądowe, k. – 88) do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 790 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Wpis od skargi w zakreślonym terminie, który upłynął 28 sierpnia 2015r. nie został uiszczony. Wobec tego, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.