II SA/Ol 43/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Sekretarz sądowy Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Prezydent Miasta uznał H. M. za osobę bezrobotną z dniem 17 listopada 2011r. i jednocześnie odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, była krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. W odwołaniu od powyższej decyzji H. M. wskazał, że czuje się pokrzywdzony odmową przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Wyjaśnił, że czekał z rejestracją w urzędzie pracy do chwili uzyskania prawomocnego orzeczenia sądu pracy i natychmiast po jego uzyskaniu dokonał rejestracji. Nie wiedział, że powinien był zarejestrować się wcześniej. Wskazał, że od dnia "[...]" do dnia rejestracji nie świadczył pracy. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. "a" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W świetle tej regulacji prawnej, stwierdził, że wobec zarejestrowania się przez bezrobotnego w urzędzie pracy w dniu 17 listopada 2011r., okres 18 miesięcy, brany pod uwagę przy ustalaniu prawa do zasiłku, a poprzedzający dzień zarejestrowania, przypadał od dnia 16 maja 2010r. do dnia 16 listopada 2011r. Organ wskazał także, że istotne w niniejszej sprawie było ustalenie, czy w tym okresie bezrobotny był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia. Dodał, że z przedłożonych dokumentów wynika, że we wskazanym okresie H. M. był zatrudniony od dnia 16 maja 2010r. do dnia do dnia 28 lutego 2011r. w Przedsiębiorstwie w W. w pełnym wymiarze czasu pracy, co oznacza, że w badanym okresie legitymował się on zatrudnieniem przez 289 dni i nie spełniał warunków do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że bez znaczenia w sprawie były przyczyny opóźnienia w rejestracji i prowadzenie sporu sądowego z pracodawcą o przywrócenie do pracy na dotychczasowych warunkach pracy. Wskazał, że wejście w spór z pracodawcą nie zwalnia zainteresowanego od obowiązku jednoczesnej, możliwie najszybszej rejestracji we właściwym urzędzie pracy, gdy osoba ta zamierza ubiegać się o prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W sytuacji zaś, gdy zainteresowany kwestionuje niektóre zapisy w przedłożonych dokumentach lub pozostaje w sporze sądowym z pracodawcą, powinien zgłosić te fakty organom zatrudnienia, które zobligowane są wówczas do takiego skompletowania dokumentów, które zapewni stronie uzyskanie świadczenia w sposób najbardziej korzystny. Organ podkreślił także, że w przedmiotowej sprawie H. M. zaniechał takich działań, co w efekcie doprowadziło do odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przypomniał, że rejestracja w urzędzie pracy ma charakter dobrowolny i to bezrobotny decyduje o terminie rejestracji. Wyjaśnił również, że przepisy prawa nie przewidują przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z datą wsteczną. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie H. M. zarzucił organowi odwoławczemu: 1) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 138 § 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która powinna być uchylona w całości a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia temu organowi z uwagi na to, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania (art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżanej decyzji, polegający na uznaniu, że skarżący legitymuje się zatrudnieniem przez 289 dni wobec wymaganych 365, w sytuacji gdy do tego okresu nie wliczono okresu, za który przyznano skarżącemu odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy. Z tych też powodów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł, że w okresie od dnia 8 października 1996r. do dnia 28 lutego 2011r. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w Przedsiębiorstwie w W. Pracodawca w dniu 16 kwietnia 2010r. w sposób bezprawny rozwiązał z nim umowę o pracę bez wypowiedzenia, co stało się przyczyną wniesienia przez skarżącego sprawy do sądu pracy. W trakcie procesu okazało się, że pracodawca zlikwidował w dniu 28 lutego 2011r. zakład pracy, wobec czego skarżący zawarł z nim ugodę sądową, na mocy której pracodawca zobowiązał się do wypłacenia skarżącemu "[...]" tytułem wynagrodzenia za okres od dnia 16 kwietnia 2010r. do dnia 28 lutego 2011r. W tych okolicznościach skarżący, powołując się na treść art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uznał, że przy orzekaniu o prawie do zasiłku organ administracji zobligowany był uwzględnić skarżącemu także okres od dnia 16 kwietnia 2010r. do dnia 28 lutego 2011r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił ponadto, że ustalając okres zatrudnienia uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych, uwzględnił okres, za który przyznano skarżącemu odszkodowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Zgodnie zaś z art. 71 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy, do wymaganych 365 dni zalicza się również okresy za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę. W świetle powołanych regulacji prawnych stwierdzić należy, że skoro skarżący zarejestrował się we właściwym powiatowym urzędzie pracy w dniu 17 listopada 2011r., to organy obu instancji prawidłowo uwzględniły przy ocenie przesłanek przyznania prawa do zasiłku okresy zatrudnienia skarżącego przypadające od dnia 16 maja 2010r. do dnia 16 listopada 2011r., to jest w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego w podanym okresie uwzględniono także okres, za który przyznano skarżącemu odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy. Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, podstawą ustalenia okresów zatrudnienia skarżącego było świadectwo pracy z dnia 28 lutego 2011r. wydane w następstwie zawartej między skarżącym a jego byłym pracodawcą ugody sądowej, z którego wynika że skarżący był zatrudniony w okresie od 8 października 1996r. do 28 lutego 2011r. w Przedsiębiorstwie w W. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku "[...]". Świadectwo to uwzględnia zatem okres, za który przyznano skarżącemu odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy, to jest okres od dnia 16 kwietnia 2010r. do dnia 28 lutego 2011r. Zauważyć jednak należy, że w niniejszej sprawie niemożliwe było uwzględnienie całego okresu, za który przyznano skarżącemu przedmiotowe odszkodowanie, gdyż na okres 18 miesięcy, o którym mowa w art. 71 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przypadał jedynie okres od dnia 16 maja 2010r. do dnia 28 lutego 2011r. Taki też okres został wzięty pod uwagę w zaskarżonej decyzji i pozwolił organowi na prawidłowe skonstatowanie, że skarżący legitymuje się zatrudnieniem (a właściwie okresem równorzędnym z zatrudnieniem) przez 289 dni wobec wymaganych 365, uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych w myśl art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i tym samym nie spełnia warunków do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Należy podkreślić, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i nie dają możliwości odstąpienia od zasad w nich określonych. Oznacza to, że organ nie może przyznać prawa do zasiłku osobie, która nie spełnia warunków wynikających z regulacji prawnych obowiązujących w tym przedmiocie (por. wyrok NSA z 25.01.2011r., I OSK 1553/10 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 25.10.2007r., III SA/Łd 339/07 – orzeczenia dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wobec tego, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.