II SA/Ol 439/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu radcy prawnej A.T. na postanowienie Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 18 października 2013 r. Sygn. akt II SA/Ol 439/13 w przedmiocie przyznania radcy prawnemu A.T. wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M.O. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia przyznać radcy prawnemu A.T. wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 180 (sto osiemdziesiąt) zł netto powiększonej o należny podatek VAT. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Radca prawny A.T., która została wyznaczona na zasadzie prawa pomocy pełnomocnikiem uczestniczki postępowania T.S., przedłożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w której zawarła wniosek o przyznanie wynagrodzenia za jej sporządzenie wskazując, że nie zostało ono uiszczone w całości ani w części. Postanowieniem z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 439/13 referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie przyznał radcy prawnej A.T. wynagrodzenie za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia 9 lipca 2013 r. w kwocie 180 zł netto powiększonej o należny podatek VAT. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 22 października 2013 r. Pismem z dnia 29 października 2013 r. radca prawny A.T. wniosła sprzeciw na postanowienie z dnia 21 października 2013 r. (winno być 18 października 2013 r.) sygn. akt II SA/Ol 439/13 żądając wyeliminowania z treści kwestionowanego rozstrzygnięcia zapisu dotyczącego powiększenia przyznanego wynagrodzenia o należny podatek VAT. Wyjaśniła, że wykonuje swoją działalność zawodową wyłącznie w oparciu o stosunek pracy, a tym samym brak jest podstaw do kwalifikowania uzyskanego wynagrodzenia z tytułu czynności wykonywanych na podstawie pełnomocnictwa ustanowionego z urzędu, do działalności gospodarczej - tak uchwała NSA z dnia 21 października 2013 r. sygn. akt II FPS 1/13. Brak jest zatem podstaw do powiększenia przyznanego wynagrodzenia o podatek VAT. Pismem z dnia 31 października 2013 r. radca prawny A.T. cofnęła wniesiony sprzeciw na postanowienie z dnia 21 października 2013 r. (winno być 18 października 2013 r.) sygn. akt II SA/Ol 439/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wobec wniesienia sprzeciwu przeciwko wskazanemu postanowieniu straciło ono moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym - art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej jako: ustawa ppsa. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że po wniesieniu sprzeciwu pełnomocnik cofnęła złożony sprzeciw, skoro samo wniesienie sprzeciwu skutkuje ex lege utratą mocy przez postanowienie referendarza wydane w sprawie przyznania prawa pomocy. Cofnięcie takiego sprzeciwu nie może przywrócić mocy obowiązującej poprzedniego postanowienia referendarza w tej sprawie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Wydawnictwo C.H.BECK, str. 961 i 962.). Zatem Sąd zobowiązany jest do ponownego rozpoznania wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu, które nie zostało uiszczone ani w całości ani w części. Stosownie do art. 250 ustawy ppsa. wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia ( § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia). Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b tego rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot, zastosowanie znajduje stawka minimalna, określona w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia, wynosząca 240 zł. Nadto w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia). Wobec takiego brzmienia przepisu brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia przez Sad, które nie uwzględniałoby konieczności zasądzenia wynagrodzenia wraz z powiększeniem o należną stawkę podatku od towarów i usług, na co zwrócono uwagę w postanowieniu NSA z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 95/12, które to stanowisko podziela Sąd w rozpoznawanej sprawie. Dla oceny i zasadności przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia wraz z należnym podatkiem od towarów i usług nie ma żadnego znaczenia przywołana przez stronę uchwała NSA z dnia 21 października 2013 r. sygn. II FPS 1/13, w której wyjaśniono kwestię zakwalifikowania wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu zależnie od formy prawnej, w jakiej wykonywany jest zawód do źródeł przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, bądź art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 316, ze zm). Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że wyznaczonemu radcy prawnemu należne jest wynagrodzenie w kwocie 180 zł netto (240 zł x 75%), powiększone o należny podatek VAT.