II SA/Ol 443/19

Dnia 26 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2019 roku sprawy ze skargi I. M. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 7 marca 2016 r. J. B. (inwestor) złożyła w Urzędzie Miejskim w A wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy indyków na działce o numerze ewidencyjnym "[...]", obręb A, gmina A. Do wniosku dołączyła szereg załączników, w tym raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Ostatecznie w wyniku przeprowadzenia kolejnego postępowania w sprawie Burmistrz (organ I instancji) decyzją z "[...]" określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy indyków na działce o numerze ewidencyjnym "[...]" (powstałej w wyniku podziału działki o nr "[...]"), obręb A, gmina A. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji opisał przebieg prowadzonego w sprawie postępowania, a także podał podstawy faktyczne i prawne wydanego rozstrzygnięcia. Odwołania od wskazanej wyżej decyzji wnieśli I. M. i J. M. (skarżący) oraz Towarzystwo A Skarżący we wniesionym odwołaniu stwierdzili, że organ pierwszej instancji dokonał błędnej, jak również nierzetelnej analizy oraz oceny przedłożonego przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz wadliwej opinii wydanej w przedmiotowej sprawie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. W ich ocenie planowana inwestycja powinna być traktowana, jako mająca znaczny wpływ na środowisko, a tym samym jej realizacja powinna wymagać uprzedniego uzyskania pozwolenia zintegrowanego. W ocenie skarżących się dane zawarte w raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko są zaniżone, niekompletne i znacznie odbiegające od rzeczywistego stanu rzeczy. Co więcej, w ich ocenie raport jest nieobiektywny i uwzględnia wyłącznie interes inwestora. Natomiast wydana przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska opinia oraz decyzja organu pierwszej instancji nie uwzględniają interesu społecznego oraz wniesionych w toku postępowania protestów. Skarżący wskazali również, że biorąc pod uwagę aktualnie obowiązujące normy dotyczące dobrostanu zwierząt oraz powierzchnię planowanych budynków inwentarskich, stwierdzić trzeba, że w ramach planowanego przedsięwzięcia możliwa będzie jednoczesna hodowla 48 450 sztuk indyków o wadze 12 kg każdy. Z kolei Towarzystwo we wniesionym odwołaniu podniosło zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, tj.: 1. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez: rozpatrzenie przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, wybiórczy w pominięciu zaleceń wydanych przez organ drugiej instancji (kwestię oceny uciążliwości odorowej); niesłuszne uznanie, że inwestycja nie będzie negatywnie wpływała na środowisko; nieuwzględnienie w dostatecznym stopniu opinii i uzgodnień wydanych przez organy współdziałające; dokonanie wewnętrznie sprzecznych ustaleń polegające na ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia, podczas gdy organy współdziałające wskazały na potencjalne zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, jakie wiążą się z realizacją planowanego przedsięwzięcia; niewyjaśnienie w sposób wystarczający zagadnień związanych z uciążliwością odorową planowanego przedsięwzięcia, art. 80 w zw. z art. 84 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przez organ pierwszej instancji i dokonaniu merytorycznej oceny przedłożonego w sprawie raportu oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy przeprowadzenie takiej oceny wymaga wiadomości specjalnych. Ponadto we wniesionym przez Towarzystwo A odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego, a konkretnie art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, bez uwzględnienia wyników postępowania z udziałem społeczeństwa oraz w oparciu o niedokładną analizę przedstawionego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, która pozostaje niespójna z wyrażonymi w toku postępowania stanowiskami organów współdziałających, a w szczególności bez wnikliwego przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium, organ odwoławczy) decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że sporządzony na potrzeby niniejszej sprawy raport spełnia niezbędne wymogi. Dokument ten był przedmiotem uzupełnienia oraz dodatkowych wyjaśnień. Dokument ten, wraz z jego uzupełnieniami i wyjaśnieniami, należy uznać za kompletny, spójny i spełniający ustawowe wymagania, co do jego zawartości. Ustalenia zawarte w raporcie mają pełne odzwierciedlenie w treści decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, w tym w nałożonych na wnioskodawcę warunkach realizacji przedsięwzięcia. Kolegium podkreśliło, że przy wydaniu decyzji w niniejszej sprawie wzięte zostały pod uwagę w pełnym zakresie ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Określając środowiskowe uwarunkowania wzięto pod uwagę zapisy raportu dotyczące wpływu zamierzonego przedsięwzięcia na: powierzchnię ziemi, wodę, powietrze, zwierzęta, poziom hałasu, powstawanie odpadów i ścieków. Ponadto podniesiono, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (RDOŚ) uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia oraz określił związane z tym warunki. Organ współdziałający stwierdził, że przy uwzględnieniu określonych przez niego warunków realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia obowiązujących wymagań ochrony środowiska. W postanowieniu tym w sposób obszerny i wyczerpujący wyjaśnione zostały przesłanki jego wydania. Prawidłowość zawartego w nim wnioskowania nie budzi żadnych wątpliwości. Podkreślono, że RDOŚ wskazał, że z uwagi na brak uregulowań prawnych w zakresie dopuszczalnych norm substancji odorotwórczych, należało przeprowadzić analizę średniorocznych i godzinowych stężeń amoniaku i pyłu zwieszonego, gdyż dla tych substancji określone zostały w systemie prawnym dopuszczalne normy. Dokonana zaś w tym zakresie analiza wykazała, że w związku z funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia nie dojdzie do przekroczenia wartości dopuszczalnych dla tych substancji. Nadto na terenach najbliższej, znajdującej się w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, zabudowy mieszkaniowej (oddalonej o 230 m) wszelkie obowiązujące w zakresie ochrony środowiska normy zostaną zachowane. Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie z udziałem stron oraz społeczeństwa prawidłowo umożliwił zgłaszanie uwag i zarzutów. Skargę na ww. decyzję wywiedli skarżący, wnosząc o jej uchylenie. W skardze podniesiono, że planowana inwestycja, ze względu na wielkość, powinna być traktowana jako mająca znaczny wpływ na oddziaływanie na środowisko, przez co wymaga ona uzyskania pozwoleń zintegrowanych. Ponadto wskazano, że dane przedstawione w raporcie są zaniżone, niekompletne oraz odbiegające znacznie od rzeczywistego stanu rzeczy w fermowym chowie indyków. Stwierdzono, że raport, który został sporządzony na zlecenie inwestora, jest nieobiektywny i uwzględnia jedynie interes tegoż inwestora. Opinia zaś RDOŚ i ocena Kolegium nie uwzględniają interesu społecznego oraz wnoszonych protestów i zastrzeżeń. Biorąc zaś pod uwagę obecnie obowiązujące normy dotyczące dobrostanu zwierząt oraz wielkość indyczników, to należy uznać, że planowana inwestycja pozwala na jednoczesny chów indyków o wadze 12 kg/szt., w ilości 48.450 szt., znacznie przekraczającej 40.000 szt.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu i nie zgadzając się z zarzutami zaprezentowanymi w skardze. W piśmie procesowym z dnia 20 września 2019 r. skarżący ponownie podkreślili, że biorąc pod uwagę normy dotyczące dobrostanu zwierząt oraz wielkość planowanych przez inwestora indyczników, stwierdzić należy, że projektowana inwestycja pozwala na jednoczesny chów indyków w ilości przekraczającej 40.000 sztuk. Skarżący zwrócili uwagę na opinie biegłych, wydawane w podobnych sprawach, załączając wyciąg z jednej z takich opinii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej: ustawą ppsa. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że zasadnie dostrzegło Kolegium, iż w dniu 1 stycznia 2017r. weszła w życie obszerna zmiana ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jednakże stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.1936 i 2171), do spraw wszczętych na podstawie ustawy w jej dotychczasowym brzmieniu, dla których przed dniem wejścia w życie noweli przedłożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub wydano postanowienie określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Taka sytuacja nastąpiła w przedmiotowej sprawie, bowiem inwestor złożyła wniosek o wszczęcie postępowania wraz z raportem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w dniu 7 marca 2016 r. Tym samym w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 – dalej jako "u.o.o.ś."), w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2017 r. Zgodnie zaś z art. 71 u.o.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Trzeba mieć na uwadze, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia. Przez pojęcie "przedsięwzięcie" przepis art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś. nakazuje rozumieć zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin. Katalog zamknięty przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz przypadków, w których zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia wyżej wskazane, zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy). Przepis art. 80 u.o.o.ś. odnoszący się do decyzji środowiskowej wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ wydaje, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone; 5) po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Stosownie zaś do art. 82 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określa: a) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, b) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, c) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, d) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, e) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, f) gotowość instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla w przypadku instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW; Jak wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w niniejszej sprawie - elementy wskazane w art. 80 u.o.o.ś. zostały wzięte pod uwagę, a decyzja organu odwoławczego odpowiada zakresowi rozstrzygnięcia wynikającemu z art. 82 u.o.o.ś. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 u.o.o.ś.). Postępowanie toczące się w przedmiocie jej wydania dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (wyroki NSA z: 22 kwietnia 2010 r., II OSK 696/09, Lex nr 618302; 30 czerwca 2010 r., II OSK 988/09, Lex nr 706965). Na gruncie niniejszej sprawy organ ustalił na rzecz inwestora środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy indyków na działce o numerze ewidencyjnym "[...]", obręb A, gmina A. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał wymagane przepisem art. 77 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. uzgodnienie dla przedsięwzięcia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który po zapoznaniu się z raportem oddziaływania na środowisko i uzupełnieniami do niego, postanowieniem z "[...]" pozytywnie uzgodnił przedmiotowe przedsięwzięcie. Dostrzec należy natomiast, że opinie w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych związanych z realizacją planowanej inwestycji, wyraził również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, który stwierdził, że przeprowadzona analiza wykazała dotrzymanie poza granicami działki objętej inwestycją dopuszczalnych poziomów zanieczyszczeń i hałasu w stosunku do norm wynikających z obowiązujących przepisów prawa. Jednakże w ocenie tego organu realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia może pogorszyć sytuację aerosanitarną, warunki sanitarnohigieniczne oraz komfort życia na terenie planowanej inwestycji i w jej sąsiedztwie. Słusznie jednak podniósł organ odwoławczy, że organ sanitarny nie wskazał jakichkolwiek okoliczności, które stanowiłyby przesłankę do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanej inwestycji, ani też nie zakwestionował ustaleń zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko, jak również nie wskazał na przekroczenie dopuszczalnych norm w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza i emisji hałasu. Stwierdził jedynie, że dostrzega pewne negatywne aspekty realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Dostrzec przy tym trzeba, na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium, że forma współdziałania organu sanitarnego ma jedynie charakter opinii, a więc nie wiązała organu przy jego rozstrzygnięciu. Niewątpliwie w toku prowadzenia sprawy w postępowaniu administracyjnym zapewniano społeczeństwu prawo wzięcia udziału w przedmiotowym postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia, informując wszystkie zainteresowane strony i podmioty o stanie prowadzonego postępowania, jak również o zgromadzonych w sprawie materiałach, jak również o możliwości zapoznania się z nimi i zgłoszenia uwag. Odnotować warto, że niektórzy mieszkańcy wsi Mokiny wnieśli petycję, w której ustosunkowali się pozytywnie do planowanej inwestycji. Natomiast w innych pismach, które dotarły do organu I instancji, niektórzy mieszkańcy A i B wyrazili swój kategoryczny sprzeciw odnośnie do powstania rzeczonego przedsięwzięcia. Zaznaczyć należy w tym miejscu, że sam sprzeciw mieszkańców gminy nie może absolutnie stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Jak najbardziej zasadnie natomiast wzięto pod uwagę ustalenia zawarte w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dotyczące wpływu zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Raport wraz ze złożonymi przez inwestora uzupełnieniami zawiera opis analizowanych wariantów realizacji planowanego przedsięwzięcia (k. 29-31 oraz uzupełnienie z dnia 7 czerwca 2017 r.). W złożonych dokumentach określono przewidywane oddziaływanie na środowisko analizowanych wariantów (k. 31 oraz uzupełnienie raportu z dnia 30 czerwca 2016 r. i 29 marca 2018 r.), w tym także w sytuacji wystąpienia poważnej awarii przemysłowej oraz możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko (k. 31-32). Wskazać należy również, że w przedłożonej dokumentacji określono i uzasadniono wybór proponowanego przez inwestora wariantu realizacji przedsięwzięcia oraz zaprezentowano jego oddziaływanie na środowisko (k. 32-46 oraz uzupełnienia z dnia 30 czerwca 2016 r., 16 sierpnia 2016 r., 18 sierpnia 2017 r., 29 września 2017 r., 29 marca 2018 r.). Autor przedłożonego raportu zawarł w tym dokumencie także opis zastosowanych metod prognozowania oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym oddziaływanie skumulowane (k. 46-49 oraz uzupełnienie z dnia 29 marca 2018 r.) oraz opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko (k. 49-50). W raporcie odniesiono się także do potrzeby ustalenia dla planowanego przedsięwzięcia obszaru ograniczonego użytkowania (k. 50), przedstawiono poruszane zagadnienia w formie graficznej i kartograficznej (załączniki do raportu oraz uzupełnienie z dnia 29 marca 2018 r.), dokonano analizy możliwych konfliktów społecznych (k. 51-52 oraz uzupełnienie z dnia 29 marca 2018 r.), przedstawiono propozycje monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego realizacji i eksploatacji (k. 52), wskazano trudności wynikające z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano w trakcie opracowywania raportu (k. 52), zawarto streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie (k. 55-62), podano źródła informacji, stanowiące podstawę do sporządzenia raportu (k. 52-54) i dane autora raportu. Niewątpliwie w raporcie zbadano oddziaływanie skumulowane planowanej inwestycji. Stwierdzono, że źródłem hałasu emitowanego w związku z funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia jest ruch pojazdów mechanicznych, który będzie się odbywał tylko w porze dziennej. Inwestor nie założył istnienia innych źródeł hałasu. Zaznaczono przy tym, że projektowana wentylacja nie jest wentylacją mechaniczną, przez co nie będzie stanowiła źródła hałasu. Natomiast funkcjonowanie nagrzewnic posadowionych wewnątrz budynku będzie wytwarzało hałas jedynie w tych budynkach. Jeśli chodzi zaś o ocenę wpływu projektowanej inwestycji na powietrze atmosferyczne, to w tym zakresie dokonano analizy stężeń pyłu zawieszonego i amoniaku, czyli substancji, dla których ustanowiono w przepisach prawa określone normy emisyjne. Co istotne, dla sporządzenia stosownych obliczeń skumulowanej emisji amoniaku i pyłów zastosowano najmniej korzystny dla środowiska wariant, w którym w planowanej fermie, jak i w fermach sąsiednich, prowadzona jest ostatnia faza tuczu. Zwrócić należy uwagę, że stwierdzone oddziaływanie skumulowane w zakresie emisji amoniaku do powietrza (maksymalne stężenie uśrednione dla okresu jednej godziny, jak również maksymalne stężenie uśrednione dla okresu jednego roku) nie przekroczy norm określonych przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010, Nr 16, poz. 97). Co istotne również, inwestor został zobowiązany do stosowania dodatków paszowych zapewniających co najmniej 50% redukcję amoniaku zawartego w gazach odlotowych wyprowadzanych do powietrza z budynków inwentarskich oraz nałożono na niego szereg innych obowiązków sanitarnych, mających na celu ograniczenie emisji amoniaku (np. odpowiednie postępowanie ze ściekami bytowymi). Ponadto z zebranej w sprawie dokumentacji wynika, że skumulowana emisja pyłu PM 10 i PM 2,5 nie doprowadzi do przekroczenia norm określonych w przepisach prawa (tak: raport akta adm., k. 37-40, załącznik do raportu nr 3, 5, 6 i 7; uzupełnienie do raportu z dnia 29 marca 2018 r., k. 5-10, załączniki do uzupełnienia raportu). Wprawdzie analiza wskazuje, że w związku ze skumulowanym oddziaływaniem przedsięwzięcia może dochodzić do przekroczenia jednogodzinnych stężeń pyłu PM 10, jednak częstotliwość przekroczenia nie będzie większa od 0,2% czasu roku, co jest zgodne z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Stwierdzono również, że w praktyce nie wystąpi emisja siarkowodoru do powietrza. Natomiast co do samych uciążliwości zapachowych to brak jest normatywnych podstaw pozwalających określić dopuszczalne stężenia takich substancji (poza wskazanymi stężeniami amoniaku i pyłu zawieszonego). Nie ma bowiem szczegółowej regulacji prawnej w postaci ustawy "odorowej", która regulowałaby te kwestie. Jak najbardziej zasadnie zatem w raporcie dokonano analizy stężeń pyłu zawieszonego i amoniaku, ponieważ dla tych substancji w przepisach prawa określono normy emisyjne. W raporcie zwrócono również uwagę, że funkcjonowanie planowanego przedsięwzięcia wiązać się będzie z powstawaniem odpadów niebezpiecznych i odpadów innych niż niebezpieczne. Zaznaczono jednak, że odpady te będą gromadzone selektywnie i magazynowane w warunkach zapewniających bezpieczeństwo środowiska. Ponadto wyznaczono specjalne pomieszczenie przeznaczone do magazynowania odpadów. Odpady będą przekazywane w punktach sprzedaży lub dostawcom, obsługującym fermę. Odpady zaś, które nie podlegają wymianie, mają być przekazywane uprawnionym podmiotom, z przeznaczeniem do zagospodarowania zgodnie z obowiązującymi prawa. Pomiot zaś będzie przekazywany podmiotowi, który będzie go wykorzystywał do produkcji biogazu. Ponadto w czasie cyklu produkcyjnego padły drób będzie magazynowany w szczelnych kontenerach. Usuwaniem zaś zawartości kontenerów zajmować się będzie wyspecjalizowany podmiot, który będzie opróżniał kontenery w sezonie letnim w ciągu 24 godzin od momentu zgłoszenia takiej potrzeby, natomiast w sezonie zimowym w ciągu 48 godzin (znajduje to potwierdzenie w "Charakterystyce przedsięwzięcia", stanowiącej załącznik do zaskarżonej decyzji Kolegium). W raporcie wyraźnie wskazano również, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wpłynie negatywnie na aktualny stan ekologiczny jednolitej części wód podziemnych A oraz obszaru rzecznego A o nazwie "[...]". Brak jest też podstaw do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Sporna inwestycja nie wymaga określenia obowiązków w zakresie monitoringu wykraczających poza obowiązki wynikające z mocy prawa. W odniesieniu do raportu, warto wskazać, że jest on dokumentem prywatnym, opracowanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony, mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę. Podważenie ustaleń raportu mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora. Warunków kontrraportu nie spełnia natomiast pismo zawierające krytyczne uwagi do wybranych tylko elementów sporządzonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko(zob. wyrok NSA z 20 marca 2014 r., II OSK 2564/12). Skoro w niniejszej sprawie takiego kontrraportu nie przedłożono, a przedłożony przez inwestora raport spełnia wymogi formalne (ustawowe) oraz sporządzony został w sposób rzetelny, a jego wnioski są logiczną konsekwencją wywodów w nim zawartych, to raport ten musiał zostać przyjęty jako podstawowy dowód w postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżących, że planowana inwestycja, ze względu na wielkość, powinna być traktowana jako mająca znaczny wpływ na oddziaływanie na środowisko, przez co wymaga ona uzyskania pozwolenia zintegrowanego oraz, że biorąc pod uwagę obecnie obowiązujące normy dotyczące dobrostanu zwierząt oraz wielkość indyczników należy uznać, że planowana inwestycja pozwala na jednoczesny chów indyków o wadze 12 kg/szt., w ilości 48.450 sztuk, znacznie przekraczającej 40.000 sztuk, stwierdzić należy, że są to zarzuty niezasadne. W tym zakresie należy przede wszystkim opierać się na treści wniosku inwestora, który jest dla organów wiążący. Z niego zaś wynika jednoznacznie, że planowana hodowla indyków nie przekroczy łącznej liczby 39 600 sztuk. Dla takiej zaś liczby indyków zgodnie z obowiązującymi przepisami nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia zintegrowanego. Zwrócić bowiem należy uwagę, że stosownie do art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 799) pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. Z art. 201 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska wynika zatem obowiązek prawny posiadania pozwolenia zintegrowanego. Obowiązek ten nie jest ustalany w odniesieniu do danej instalacji indywidualnie poprzez sprawdzenie, czy ma cechy określone w ust. 1, ale wprowadzony jest w drodze aktu powszechnie obowiązującego, ustalającego rodzaje instalacji uznanych za mogące powodować znaczne zanieczyszczenie środowiska. W odniesieniu do konkretnej instalacji wymagane jest jedynie sprawdzenie, czy mieści się w jednej z kategorii określonych rozporządzeniem (zob. M. Górski, Pozwolenia zintegrowane, (w:) M. Górski (red.), Prawo ochrony środowiska, Warszawa 2014, s. 625). Biorąc pod uwagę ustawę Prawo ochrony środowiska oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014, poz. 1169), określające rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska w całości, brak było na etapie rozpoznawania wniosku w niniejszej sprawie do stwierdzenia konieczności uzyskania pozwolenia zintegrowanego dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z załącznikiem do wspomnianego rozporządzenia obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego dotyczy jedynie chowu lub hodowli drobiu (w tym indyków) o więcej niż 40.000 stanowisk. Na marginesie wskazać należy, że dochowanie nałożonych na inwestora obowiązków określonych w zaskarżonej decyzji, może być w przyszłości przedmiotem czynności kontrolnych odpowiednich organów. Odnosząc się zaś do załączonego przez skarżących do ich pisma procesowego z dnia 20 września 2019 r. wyciągu z opinii biegłego, wskazać należy, że opinia ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Została ona bowiem wydana na potrzeby innej sprawy. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego, jak również decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.