II SA/Ol 453/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym z wniosku PHU [...] w I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi PHU [...] w I. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. PHU [...] – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (dalej jako: "skarżąca") – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z [...] r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W przedmiotowej skardze pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podając, że aktualna sytuacja finansowa skarżącego jest trudna. Rosnące koszty prowadzenia działalności i ogólna sytuacja gospodarcza w kraju powodują, że działalność nie przynosi znacznych dochodów. Istnieje ryzyko, że jeśli nie dojdzie do uwzględnienia wniosku, to konieczne będzie zakończenie powadzenia działalności. Dodał, że marża w działalności związanej ze sprzedażą paliw jest niska, a taka działalność wymaga dużego wkładu pieniężnego na zakup towaru. Brak uwzględnienia wniosku pomniejszy zasoby skarżącego i utrudni zakup paliwa, niezbędnego do dalszego prowadzenia działalności, co może powodować trudne do odwrócenia skutki. W odpowiedzi na skargę, organ podniósł, że wniosek strony jest bezprzedmiotowy, bowiem uiściła ona nałożoną nań karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Należności zostały rozliczone 21 maja 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższych uregulowań wynika, że katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. "W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności oraz możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021). W ocenie tutejszego Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – w istocie w ogóle nie wykazała, że w tym przypadku zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak zindywidualizowanego uzasadnienia wniosku uniemożliwia ewentualną ocenę okoliczności sprawy, w kontekście zaistnienia ww. przesłanek (por. postanowienie NSA z 14 października 2021 r., sygn. akt II GZ 329/21, LEX nr 3244739 i powołane tam orzecznictwo), a od profesjonalisty można zaś oczekiwać należytej staranności w sporządzaniu takiego wniosku. Tutejszy Sąd w całości podziela stanowisko prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, że sam fakt, iż Spółce została wymierzona kara pieniężna nie może być przesądzający o udzieleniu ochrony tymczasowej. W przypadku przedsiębiorców wyczerpanie dyspozycji przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. może nastąpić, gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników. Skarżąca nie przedstawiła okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 979/20, LEX nr 3045604). Za takowe nie mogą zostać uznane ogólnikowe twierdzenia dotyczące ponoszonych kosztów i trudnej sytuacji gospodarczej. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, nie ulega bowiem wątpliwości, że dla pełnej oceny rzeczywistych możliwości płatniczych strony postępowania, która prowadzi działalność gospodarczą, niezbędna jest analiza całości przepływów finansowych związanych z prowadzeniem tej działalności. Co więcej, z odpowiedzi na skargę sporządzoną przez organ wynika, że skarżąca uiściła nałożoną na nią karę pieniężną w kwocie 10 000 zł, a należności zostały rozliczone 21 maja 2024 r. Wobec tego stwierdzić należy, że brak wskazania przez skarżącą konkretnych argumentów przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek, stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez sąd zaskarżonej decyzji, jak też uiszczenie nałożonej kary pieniężnej, uniemożliwiały uwzględnienie wniosku w przedmiotowej sprawie. Z przytoczonych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.