II SA/Ol 47/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.N. na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] nr [...] w sprawie "Podziału województwa [...] na obwody Łowieckie" postanawia: odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia 1. Sejmik Województwa w dniu [...], na podstawie art. 18 pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) oraz art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1995r. Prawo łowieckie (tj. Dz.U. z 2005r. Nr 127, poz. 1066, ze zm.) dalej jako: pr.ł., podjął uchwałę nr [...] w sprawie "Podziału województwa [...] na obwody łowieckie". 2. A.N. w dniu 22 grudnia 2017r. (data nadania przesyłki u operatora pocztowego) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie ww. uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...], nr [...]. Wniósł o stwierdzenie nieważności tej uchwały w części dotyczącej obwodu łowieckiego nr [...] określonego w załączniku do uchwały oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wyjaśnił, że uchwałę zaskarża na podstawie art. 50, art. art. 53 § 2a w zw. z art. 5 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazał, że na podstawie ww. aktu dokonano podziału województwa na obwody łowieckie, przy czym obwód nr [...] administrowany jest przez Koło Łowieckie A. Na terenie tego obwodu, w miejscowości P. gm. K. znajdują się jego działki rolne nr [...] dla których prowadzone są księgi wieczyste o nr [...], których jest właścicielem. Podkreślił, że skarżony akt wydany został na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995r. - Prawo łowieckie i utracił moc w dniu 22 stycznia 2016r., w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt P 19/13. W wyroku tym orzeczono o niezgodności art. 27 ust. 1 pr. ł. z art. 64 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, polegającej na upoważnieniu do objęcia reżimem obwodu łowieckiego nieruchomości bez zapewnienia jej właścicielowi odpowiednich środków ochrony praw w sytuacji sprzeciwu wobec wykorzystywania należącej do niego nieruchomości na cele związane z organizacją i prowadzeniem polowań na zwierzęta. Przywołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie wskazano na konieczność eliminowania z obrotu prawnego wydanych przed ogłoszeniem wyroku Trybunału rozstrzygnięć opartych na podstawie przepisów, których niekonstytucyjność stwierdził Trybunał oraz wydanych w przedmiocie zastosowania tych przepisów wyroków sądowych, względnie użycia innych środków procesowych w celu sanacji stanu niekonstytucyjności, w obszarze stosowania prawa i jego kontroli (wyrok NSA z dnia 10 lipca 2007r. sygn. I OSK 1075/06). 3. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Marszałka Województwa wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej wniesienie bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa albo o oddalenie skargi. Wyjaśniono, że skarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego wydany w sprawie z zakresu administracji publicznej. Dlatego też stosownie do zapisu art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz innych ustaw (Dz.U. z 2017r. poz. 935) - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejsza ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6 i art. 11 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zatem wobec podjęcia skarżonej uchwały przed dniem 1 czerwca 2017r. w tej sprawie znajduje zastosowanie art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017r. To zaś oznacza, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Pełnomocnik podniósł, że w niniejszej sprawie skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, a to skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto przyznano, że art. 27 ust. 1 pr.ł. będący podstawą prawną podjęcia kwestionowanej uchwały, utracił moc na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2014 r. Niemniej jednak utrata mocy tego przepisu nastąpiła dopiero z dniem 22 stycznia 2016r. A zatem w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały regulacja ta była normą obowiązującą. Natomiast zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty ich podjęcia. Pozwala to na przyjęcie stanowiska, iż uchwała będąca aktem prawa miejscowego, która w dacie jej podjęcia nie była dotknięta wadami powodującymi jej nieważność, nie może stać się nieważna z powodu późniejszej zmiany regulacji prawnych. Według stanu prawnego i faktycznego w dacie podjęcia kwestionowanej uchwały istniała podstawa prawna do jej przyjęcia w brzmieniu wydanym przez Sejmik Województwa, zaś podjęcie tej uchwały poprzedzone zostało uzyskaniem wymaganych opinii i uzgodnień. Nie można zatem uznać, iż uchwała ta stała się nieważna z powodu późniejszej zmiany stanu prawnego na skutek wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie o sygn. akt P 19/13. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 22 stycznia 2018r. skarżący został wezwany do nadesłania w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały. Kolejnym zarządzeniem z tej samej daty skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193, ze zm), w terminie 7 dni od doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem, iż w przypadku nieuiszczenia wpisu skarga zostanie odrzucona. Wezwania te skarżącemu doręczono w dniu 3 lutego 2018r. - zwrotne potwierdzenie odbioru przez adresata ( karta 35 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga jak każde pismo procesowe, aby mogła być skutecznie wniesiona musi odpowiadać wymogom formalnym, między innymi musi zawierać odpowiednią ilość odpisów, celem doręczenia ich pozostałym stronom postępowania, musi również zostać należycie opłacona. Braki formalne podlegają uzupełnieniu w trybie i w terminie wskazanym przez Sąd. Skarga wniesiona przez A.N. podlega odrzuceniu z powodu braku uiszczenia wpisu od skargi, jak również z uwagi na fakt, iż skarga ta wobec braku wcześniejszego jej poprzedzenia wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a., od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W myśl art. 220 § 3 ww. ustawy podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W niniejszej sprawie strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 300 zł i dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały. Wezwania te zostały doręczone stronie skarżącej w dniu 3 lutego 2018r., zatem termin do uiszczenia wpisu i nadesłania żądanego dowodu upłynął w dniu 12 lutego 2018r., stosownie do treści art. 83 § 2 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Ponieważ w tej sprawie termin upływał w dniu 10 lutego 2018r. w sobotę za ostatni dzień terminu należało uznać następny dzień po tym dniu i dniu ustawowo wolnym od pracy czyli 12 lutego 2018r. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a. Pozostaje także wyjaśnić skarżącemu, na co słusznie wskazał pełnomocnik Marszałka Województwa, że z dniem 1 czerwca 2017r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz innych ustaw (Dz.U. z 2017r. poz. 935) uległ zmianie stan prawny dotyczący wnoszenia skargi na uchwały jednostek samorządu terytorialnego, jak również uległa zmianie treść art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (DZ. U. z 2016r. poz. 486, ze zm), zgodnie z którym obecnie każdy, czyj interes prawny lub upranie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego, co oznacza, że taka skarga nie musi już być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, bowiem uchylono ust. 4 tego artykułu. Jednakże stosownie do treści przepisu przejściowego tej ustawy - art. 17 ust. 2, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w brzmieniu nadanym niniejsza ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6 (ustawa o samorządzie województwa), art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejście w życie niniejszej ustawy. Zatem jak wynika z powyższej regulacji intertemporalnej, w sprawach dotyczących aktów organu samorządu województwa nowa regulacja znajdzie zastosowanie dopiero w stosunku do tych aktów podjętych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. Ponieważ skarżona uchwała o podziale województwa na obwody łowieckie została podjęta w dniu [...], czyli przed wejściem w życie przepisów zmieniających, co skutkowało koniecznością zastosowania w tym stanie faktycznym przepisów poprzednio obowiązujących. To zaś oznacza, że przed wniesieniem skargi na ww. uchwałę skarżący winien w oparciu o art. 90 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie województwa w związku z art. 52 § 1 i § 4 oraz art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a. wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa skarżoną uchwałą a następnie wywieść skargę do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do zapisu art. 52 § 1 i § 4 ustawy p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa, w przypadku innych aktów, nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia prawa. Zgodnie zaś z treścią art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wystąpił z takim wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, bowiem na wezwanie o przedstawienie dowodu potwierdzającego wystąpienie z takim wezwaniem nie udzielił odpowiedzi, zaś pełnomocnik organu podała, iż z posiadanych przez organ akt sprawy nie wynika aby z takim wezwaniem strona skarżąca wystąpiła do Marszałka. Resumując podstawą do odrzucenia skargi z uwagi na brak uiszczenia wpisu od skargi był art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a, zaś na marginesie jedynie podano, że wniesiona skarga nie mogłaby być rozpoznana także z uwagi na jej niedopuszczalność wobec braku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.