II SA/Ol 472/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Prezydent A uznał J. D. za osobę bezrobotną, jednocześnie odmawiając mu prawa do zasiłku. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację pozostawał w zatrudnieniu przez okres co najmniej 365 dni, lecz pobierał wynagrodzenie niższe od minimalnego. Od powyższej decyzji odwołał się J. D., stwierdzając, że ma 61 lat i ponad 40 lat składkowych w ZUS, przez ostatnie 3,5 roku pracował na ½ etatu, a w związku z odmową przyznania zasiłku dla bezrobotnych ZUS nie może przyznać mu zasiłku przedemerytalnego. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia "[...]" utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach decyzji wskazano, że uwzględnia się czas 18 miesięcy przed dniem zarejestrowania bezrobotnego, tj. okres od 2 lipca 2012 r. do 2 stycznia 2014 r. W tym czasie skarżący minimalne wynagrodzenie osiągnął łącznie przez 276 dni i jest to wielkość niewystarczająca aby można mu było przyznać zasiłek dla bezrobotnych. Wykładnia art. 71 ust 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazuje, że przepis ten pozwala na zaliczenie do okresu 365 dni jedynie takiego okresu, w którym wynagrodzenie pracownika wynosiło kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Przepisy ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie uprawniają organów administracji do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skargę na powyższą decyzję wywiodła pełnomocnik J. D., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bądź orzeczenie o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Uzasadniając skargę skarżący stwierdził, że z treści przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy nie można wywieść, że w ramach 365 dni zatrudnienia, każdego miesiąca bezrobotny winien uzyskiwać wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego, bez wprowadzenia dodatkowego warunku uzyskiwania tych kwot wyłącznie w okresach miesięcznych. W konsekwencji skarżący w sierpniu, wrześniu i grudniu 2012 r. oraz marcu, maju, sierpniu, wrześniu, listopadzie i grudniu 2013 r., a także w dowolnie wybranych trzech miesiącach z ustawowych 18 miesięcy zatrudnienia, uzyskał średnią płacę wyższą niż pełne minimalne wynagrodzenie za pracę i to niezależnie od tego, iż zatrudniony był na ½ etatu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Na wstępie podkreślić należy, że stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie był skomplikowany i został w sposób prawidłowy ustalony przez organy administracji. Skarżący nie kwestionuje przecież tego w jakiej wysokości otrzymywał wynagrodzenie w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień 2 stycznia 2014 r., to jest dzień poprzedzający jego rejestrację jako osoby bezrobotnej. Z treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, określanej dalej jako ustawa (Dz. U. z 2013 r., poz. 674) wynika, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Powyższe unormowanie prawne zostało w sposób prawidłowy zastosowane przez organy administracji. Bez wątpienia datą zarejestrowania się skarżącego jako osoby bezrobotnej był dzień 3 stycznia 2014 r. tak więc organy prawidłowo uznały, że analizie powinien być poddany okres od 2 lipca 2012 r. do 2 stycznia 2014 r. W tym czasie skarżący przepracował prawie 550 dni, ale była to praca wykonywana na ½ etatu, dlatego też nie w każdym miesiącu pracy osiągał wynagrodzenie, które było co najmniej równe kwocie najniższego wynagrodzenia. Przypomnieć należy, że najniższe wynagrodzenie w 2012r. wynosiło 1500 zł, a w 2013 r. było równe kwocie 1600 zł. Jako bezsporną należy uznać okoliczność (podaje ją organ w decyzji i skarżący w skardze) w jakich miesiącach J. D. osiągał wynagrodzenie w kwocie przynajmniej równej wysokości minimalnego wynagrodzenia. Są to w sierpień, wrzesień i grudzień 2012 r. oraz marzec, maj, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2013 r.. Już tylko proste działanie arytmetyczne pozwala stwierdzić, że zsumowanie dni tych miesięcy nie da łącznie 365 dni. Za organem II instancji powtórzyć należy, że skarżący takie wynagrodzenie otrzymywał przez 276 dni, tym samym nie spełnił jednego z podstawowych warunków do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z treści ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. 2002 r., Nr 200, poz. 1679 ze zm.) wynika, że w przypadku skarżącego jako osoby zatrudnionej na podstawie umowy o pracę, okresem, który bierze się pod uwagę przy stwierdzeniu czy zostało osiągnięte minimalne wynagrodzenie jest okres jednego (danego) miesiąca. Definicja minimalnego wynagrodzenia za pracę zawarta jest w art. 12a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stwierdza, że ilekroć w ustawie jest mowa o minimalnym wynagrodzeniu za pracę – oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy, ogłoszoną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Dla rozstrzygnięcia sprawy bez znaczenia pozostaje to, że skarżący wykonywał pracę na ½ etatu. Skład orzekający Sądu w pełni podziela i akceptuje pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2006r. w sprawie I OSK 333/06, stwierdzający, że z użytego przez ustawodawcę zwrotu "osiągał", jednoznacznie wynika, że chodzi tu o wynagrodzenie faktycznie otrzymywane, a nie o wynagrodzenie, które pracownik mógłby otrzymywać, będąc zatrudnionym w innym, wyższym wymiarze czasu pracy. Dla uzyskania zasiłku dla bezrobotnych niezbędne jest więc wykazanie, że w czasie 365 dni przed rejestracją wynagrodzenie pracownika nie było niższe od najniższego wynagrodzenia. Okresy, w których nie osiągał on takiego wynagrodzenia nie podlegają zaliczeniu do stażu zasiłkowego. Nie są przy tym istotne przyczyny takiego stanu rzeczy. W tej sytuacji nie można również zaakceptować poglądu przedstawionego w skardze, a jak się wydaje wyrażającego stanowisko, że wynagrodzenie z okresu 365 dni podlega zsumowaniu i łączna wysokość osiągniętego wynagrodzenia pozwala dopiero stwierdzić czy skarżący osiągał minimalne wynagrodzenie przez 365 w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Powyższy pogląd nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa, w szczególności w cytowanym wyżej przepisie art. 71 ustawy. Wysokości wynagrodzenia nie sumuje się, a dana osoba, aby otrzymać zasiłek dla bezrobotnych musi legitymować się co najmniej 365 dniami pracy, w których otrzymywała minimalne wynagrodzenie, od którego odprowadzane były składki na Fundusz Pracy. W ocenie Sądu nie jest spełniony warunek uzyskiwania minimalnego wynagrodzenia co najmniej przez 365 dni, jeżeli skarżący przez 267 dni osiągał wynagrodzenie wyższe niż minimalne, lecz przez 89 dni uzyskiwał wynagrodzenie niższe niż minimalne, pomimo tego, że zsumowanie obu tych wielkości mogłoby przeciętnie stanowić kwotę równą lub wyższą od minimalnego wynagrodzenia. Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę, skargę jako pozbawioną słuszności na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.