II SA/Ol 473/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2015r. skargi kasacyjnej wniesionej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 grudnia 2014r., sygn. akt II SA/Ol 473/13 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie rozbiórki budynku postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Pismem z dnia 22 maja 2013 r. A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skargę na decyzję Wojewody z dnia "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie rozbiórki budynku Zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2013 r., Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwała A. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych, stosownie do treści § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Następnie skarżący wystąpił na urzędowym formularzu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 11 września 2013 r. tutejszy Sąd odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego prawa pomocy wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków. Postanowieniem z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II OZ 919/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie. Na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 12 listopada 2013 r., w związku z ww. postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 5 czerwca 2013 r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie go od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r. WSA w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy z tych samych powodów jak poprzednio. Postanowieniem z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 244/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie. W związku z tym skarżący został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi w zawitym terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do wykonania zarządzenia, a zatem do uiszczenia wpisu od skargi zostało skarżącemu doręczone w dniu 24 kwietnia 2014 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął 2 maja 2014 r. W wyznaczonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, ale złożył kolejny wniosek o częściowe zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego oraz wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SO/Bk 32/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 4 listopada 2014 r. Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę A. Z. na decyzję Wojewody z dnia "[...]’. Pismem z dnia 12 stycznia 2015r. A. Z. wniósł sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną (nazwaną zażaleniem) od ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Art. 175 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu tego nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 § 2). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. (por. B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 2., Warszawa 2009 r. str. 493.). Tym samym wojewódzki sąd administracyjny powinien odrzucić skargę bez wzywania do usunięcia braków, w sytuacji, gdy skargę sporządzi i podpisze podmiot nieuprawniony (vide: postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, M. Prawniczy 2004, Nr 5, s. 202). W postanowieniu z dnia 15 maja 2008 r. (sygn. akt II GSK 502/07) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił także, że tryb z art. 49 p.p.s.a. (wezwania do uzupełnienia braków formalnych) przy skardze kasacyjnej jest możliwy do zastosowania tylko do wyjaśnienia, czy osoba która podpisała skargę kasacyjną jest umocowana do jej sporządzenia w świetle art. 175 p.p.s.a. (por. też postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2013r., sygn. akt II FZ 1082/13, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza akt rozpoznawanej sprawy, nie dała natomiast podstaw do przyjęcia, że skarżący jest podmiotem uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej, wymienionym w art. 175 § 1, 2 p.p.s.a. Skoro więc wniesiona w dniu 13 stycznia 2015r. skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, lecz osobiście przez skarżącego, to należało ją odrzucić jako niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a., jak w pkt 1 sentencji.