II SA/Ol 476/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant st. referent Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2016r. sprawy ze skargi S. S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie rozwiązania Straży Miejskiej oddala skargę. Uchwałą nr "[...]" z dnia 25 listopada 2015 r., Rada Miejska w "[...]" rozwiązała Straż Miejską w "[...]". W uchwale ustalono termin rozpoczęcia likwidacji Straży Miejskiej Miasta "[...]" na dzień wejścia w życie tej uchwały, zaś termin zakończenia likwidacji - na dzień 29 lutego 2016 r. W § 5 uchwały przewidziano zaś, że wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa "[...]". Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 31 grudnia 2015 r. nr "[...]", Wojewoda "[...]" stwierdził nieważność § 5 powyższej uchwały. Organ nadzoru ocenił, że przepis ten w sposób istotny narusza prawo. Określając sposób wejścia w życie uchwały, Rada zastosowała bowiem sposób przewidziany w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1484) - zwanej dalej "ustawą o ogłaszaniu aktów normatywnych" - dla aktów normatywnych zawierających przepisy powszechnie obowiązujące. Przedmiotowa uchwała nie jest jednak – w ocenie organu nadzoru - aktem normatywnym w rozumieniu powołanego przepisu i nie jest też aktem prawa miejscowego wymienionym w art. 40 ust. 1 i 2 z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446), nie zawiera ponadto norm o charakterze abstrakcyjnym i generalnym. Uchwała ta stanowi akt kierownictwa wewnętrznego i powinna wejść w życie z dniem podjęcia. Organ nadmienił jednocześnie w rozstrzygnięciu, że eliminacja § 5 uchwały spowoduje, iż akt ten wejdzie w życie z dniem podjęcia. Skarżący "[...]", pismem z dnia 16 lutego 2016 r., wezwał Radę Miejską w "[...]" do usunięcia naruszenia prawa, tj. wydania uchwały Nr "[...]" z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie rozwiązania Straży Miejskiej w "[...]". Zarzucił, że uchwała ta nie została do dnia 15 lutego 2016 r. ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa "[...]". Zgodnie zaś z § 5 tego aktu, uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa "[...]". Natomiast stosownie do § 2 pkt 1 uchwały, termin rozpoczęcia likwidacji Straży Miejskiej Miasta "[...]" ustalony został na dzień wejścia w życie uchwały. W związku z powyższym, dokonane ze "[...]" wypowiedzenie umowy o pracę naruszyło Jego interes prawny, gdyż nastąpiło bez podstawy prawnej. Odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w piśmie z dnia 18 lutego 2016 r., Burmistrz Miasta "[...]" wyjaśnił zainteresowanemu, że na mocy rozstrzygnięcia nadzorczego z dnia 31 grudnia 2015 r., Wojewoda stwierdził nieważność § 5 przedmiotowej uchwały i wskazał, że eliminacja tego przepisu powoduje, iż akt ten wejdzie w życie z dniem podjęcia. Tym samym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest bezzasadne. W skardze, złożonej do tut. Sądu na powyższą uchwałę, "[...]" wniósł o stwierdzenie jej nieważności i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący powtórzył zawarty w wezwaniu zarzut zaniechania ogłoszenia zaskarżonej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa "[...]". Wskazał, że dnia 13 stycznia 2016 r. Burmistrz rozpoczął likwidację Straży Miejskiej, rozwiązując ze Skarżącym umowę o pracę z zastosowaniem skróconego okresu wypowiedzenia, który upłynął z dniem 29 lutego 2016 r. Wywiódł, że w tej sytuacji, rozwiązanie z Nim umowy o pracę przez Burmistrza Miasta "[...]" nastąpiło bez podstawy prawnej i narusza jego interes prawny. Powołując się na wyrok WSA w Opolu z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II SA/Op 324/11, skarżący wywiódł, że bezpodstawne uzależnienie w uchwale daty jej wejścia w życie od publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym skutkuje nieważnością nie tylko samego przepisu uchwały, ale nieważnością całej uchwały. Skarżący zarzucił ponadto, że zaskarżona uchwała została ogłoszona w biuletynie informacyjnym Urzędu Miasta w "[...]" w treści pierwotnie przyjętej. Po zapoznaniu się z rozstrzygnięciem nadzorczym, Rada Miasta nie sprostowała błędu i nie poinformowała o zmianie wejścia w życie tej uchwały, czym naruszyła art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 296). W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Miasta "[...]" wniósł o jej oddalenie. Organ zaznaczył, że w przedmiocie rozwiązania ze Skarżącym stosunku pracy za wypowiedzeniem przed Sądem Rejonowym w "[...]" IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych toczy się postępowanie z powództwa Skarżącego przeciwko Urzędowi Miasta w "[...]" o przywrócenie do pracy (Sygn. akt. "[...]"). Podkreślił, że Skarżący miał wiedzę o uchwale rozwiązującej Straż Miejską, funkcjonującej w strukturze Urzędu Miejskiego. Dodał, że w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, Skarżący pobrał odprawę i wszystkie świadczenia z tym związane. Burmistrz wywiódł ponadto, że Wojewoda "[...]" w rozstrzygnięciu nadzorczym nie stwierdził nieważności całej uchwały, a jedynie zakwestionował zapis § 5, jednocześnie kwalifikując uchwałę jako akt kierownictwa wewnętrznego, który winien wejść w życie z dniem podjęcia. Podkreślił, że w dotychczasowych rozstrzygnięciach nadzorczych, w przypadku stwierdzenia nieważności całej uchwały, Wojewoda jasno wskazywał, że kwestionowana uchwała jest w całości nieważna. W przedmiotowej sprawie nie zawarto takiego rozstrzygnięcia. Organ, biorąc pod uwagę treść rozstrzygnięcia nadzorczego, przyjął, że zaskarżona uchwała, jako akt kierownictwa wewnętrznego, weszła w życie z dniem podjęcia. Odnosząc się do zarzutu braku publikacji uchwały w Dzienniku Urzędowym, Burmistrz wskazał, że do uchwał stanowiących akty kierownictwa wewnętrznego nie ma zastosowania sposób przewidziany w art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Akty kierownictwa wewnętrznego nie wymagają publikacji. W piśmie procesowym z dnia 2 maja 2016 r., Skarżący stwierdził, że rozpoczęcie likwidacji Straży Miejskiej winno było nastąpić po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia uchwały we właściwym dzienniku urzędowym. Podniósł, że nie miał wiedzy o podjętym rozstrzygnięciu nadzorczym, gdyż nie zostało ono ogłoszone, a ponadto w piśmie z dnia 18 lutego 2016 r. nie został pouczony o prawie do złożenia skargi. Zdaniem Skarżącego, Rada Miejska po wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego winna była podjąć na najbliższej sesji, to jest 20 stycznia 2016 r., prawidłową uchwałę. Na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2016 r., organ złożył pismo procesowe pozwanego z dnia 22 kwietnia 2016 r., adresowane do Sądu Rejonowego w "[...]" IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne są między innymi właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie zaś z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Podstawę wniesienia rozpoznawanej skargi stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446), powoływanej dalej jako "u.s.g.", na mocy którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Uprawnionym do wniesienia skargi w trybie przywołanego przepisu może być zatem jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga ta nie ma bowiem charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. W sprawie nie jest sporne, że Skarżący był starszym strażnikiem Straży Miejskiej w "[...]" i w efekcie podjęcia zaskarżonej uchwały, rozwiązano z nim umowę o pracę za wypowiedzeniem, z zastosowaniem skróconego okresu wypowiedzenia. Uchwała odnosi się więc do sytuacji prawnej Skarżącego. Zbadania wymagało ponadto spełnienie wymogów formalnych wniesienia skargi. Z art. 52 § 4 i art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że przesłanką wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest uprzednie wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa, a skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwane do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięciu naruszenia prawa (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSP 2/2007, ONSAiWSA 2007/3, poz. 60). Skarżący, pismem z dnia 16 lutego 2016 r., wystąpił do Rady Miejskiej w "[...]" z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą. Organ udzielił Skarżącemu odpowiedzi w dniu 18 lutego 2016 r. Skarga została zaś wniesiona w dniu 17 marca 2016 r. Wobec powyższego, należało uznać, że skarga została złożona z zachowaniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej. Powyższe przesądza o dopuszczalności skargi, dlatego też Sąd uprawniony był do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały nr "[...]" z dnia 25 listopada 2015 r., której przedmiotem jest rozwiązanie Straży Miejskiej w "[...]". Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest prawidłowość zaniechania ogłoszenia powyższego aktu w Dzienniku Urzędowym Województwa "[...]" oraz jego zmienionej treści po wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody "[...]" z dnia 31 grudnia 2015 r. i skutki płynące z tych zaniechań. Zgodnie z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP, warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa (ust. 2). Ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych określa zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych oraz zasady i tryb wydawania dzienników urzędowych (art. 1 ust. 1). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, opublikowanie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. Co do zasady zawartej w art. 4 ust. 1 tej ustawy, akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Zestawienie tych przepisów z art. 88 Konstytucji prowadzi do wniosku, że "ogłoszeniem aktów normatywnych", od którego art. 88 ust. 1 Konstytucji RP uzależnia wejście w życie wyłącznie wymienionych w tym przepisie aktów normatywnych, jest ogłoszenie w trybie i na zasadach określonych w komentowanej ustawie. Wobec tego należało rozstrzygnąć, czy zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, nie wszystkie bowiem akty podjęte przez radę gminy na podstawie prawa i w jego granicach są aktami prawa miejscowego. Uchwały zawierające akty prawa miejscowego stanowią tylko część aktów uchwałodawczych rady. W działalności rady gminy można wyróżnić trzy kategorie uchwał: 1) będące aktami prawa miejscowego, 2) będące aktami prawa wewnętrznie obowiązującego, 3) o znamionach aktów indywidualnych, jak np. uchwała osobowa czy uchwała podejmowana w sprawie indywidualnej. W orzecznictwie eksponowane są znamiona aktów prawa miejscowego, których istotą jest normatywny charakter i podmiotowy walor, zamykający się w płaszczyźnie ustrojowo prawnej w terenowym ich charakterze z uwagi na to, że są kreowane przez terenowe organy administracji publicznej (por. P. Dobosz [w:] Ustawa o samorządzie gminnym, Komentarz, pod red. P. Chmielnickiego, Wydanie 4, Warszawa 2010). Akt prawa miejscowego musi posiadać cechę powszechnego obowiązywania na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji). Pojęcie powszechnego obowiązywania nie zostało zdefiniowane, ale jest to określenie posiadające ugruntowane znaczenie w doktrynie i orzecznictwie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na istotne cechy przepisów powszechnie obowiązujących, a szczególnie na to, że: są one adresowane i obowiązują określone ogólnie kategorie podmiotów, określają zasady zachowania się określonych kategorii adresatów, a więc ich prawa i obowiązki, akty te nie mogą konsumować się przez jednorazowe zastosowanie (muszą być powtarzalne), działanie przepisów powszechnie obowiązujących zabezpieczone jest możliwością stosowania sankcji. W związku z powyższym, podkreślić należy, że powszechnie obowiązuje akt, z którego wynika norma mająca walor abstrakcyjny, czyli adresowana do podmiotu określonego rodzajowo (do obywateli, wszelkich podmiotów), kształtując ich sytuacje prawne. Ponadto, norma powszechnie obowiązująca musi mieć jednocześnie generalny charakter. Charakter generalny mają te normy, które określają adresatów przez wskazanie cech, a nie przez wymienienie z nazwy. Akty prawa miejscowego skierowane są do podmiotów (adresatów) pozostających poza strukturą administracji. Jako źródła prawa powszechnie obowiązującego mogą one regulować postępowanie wszystkich kategorii adresatów (obywateli, organów, organizacji publicznych i prywatnych, przedsiębiorców). Są prawem dla wszystkich, którzy znajdują się na danym terytorium w przewidzianej przez nie sytuacji (zob. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 258/16, CBOSA). Oceniając charakter prawny zaskarżonej uchwały zauważyć należy, iż akty prawa miejscowego stanowią przeciwieństwo aktów prawa wewnętrznie obowiązującego. Zgodnie z art. 93 ust. 1 Konstytucji, uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów i ministrów mają charakter wewnętrzny i obowiązują tylko jednostki organizacyjnie podległe organowi wydającemu te akty. Nie mogą one jednak, stosownie do art. 93 ust. 2 ustawy zasadniczej, stanowić podstawy prawnej decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów. Wbrew literalnemu brzmieniu art. 93 ust. 1 Konstytucji przyjmuje się, że w odróżnieniu od aktów prawa powszechnie obowiązującego, akty prawa wewnętrznego mają charakter otwarty – organy wyliczone w tym przepisie (Rada Ministrów, Prezes Rady Ministrów) nie tworzą katalogu zamkniętego, stanowiąc jednie przykładową enumerację podmiotów wyposażonych w kompetencję wydawania aktów normatywnych o charakterze wewnętrznym (K. Działocha, art. 94, /w:/ K. Działocha, L. Garlicki, P. Sarnecki, W. Sokolewicz, J. Trzciński, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, t. II, Warszawa 2001). Oznacza to, że przedmiotową kompetencję można rozciągnąć na organy jednostek samorządu terytorialnego. Zarówno akty prawa miejscowego, jak i akty prawa wewnętrznego są do siebie zbliżone, lub nawet tożsame pod względem podmiotowym (tworzone przez organy jednostek samorządu terytorialnego) oraz przedmiotowym (obejmują potencjalnie cały zakres działania jednostek samorządu terytorialnego). Podstawową różnicą jest krąg adresatów tych aktów prawnych oraz zakres obowiązywania w przypadku aktów prawa wewnętrznego ograniczony do podmiotów (adresatów) pozostających względem organów je stanowiących w stosunku szeroko pojętej podległości ustrojowej oraz organizacyjnej (M. Stahl, Stanowienie prawa miejscowego jako prawna forma działania organów samorządu terytorialnego /w:/ System prawa administracyjnego, [red.] R. Hauser, A. Wróbel, Z. Niewiadomski, t. 5, Prawne formy działania administracji, Warszawa 2013). Akt wewnętrzny, podobnie jak akt powszechnie obowiązujący, jest wydawany na podstawie prawa i w granicach prawa, przez ustawowo upoważnione organy. W świetle powyższego, należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała nie posiada cech aktu prawa miejscowego, co prawidłowo ocenił Wojewoda "[...]" w rozstrzygnięciu nadzorczym nr "[...]", stwierdzając nieważność § 5 uchwały. Uchwała ta indywidualizuje adresata tego aktu, gdyż jest skierowana do jednostki organizacyjnej gminy (art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 706), tj. do Straży Miejskiej, jak czynią to akty prawa wewnętrznie obowiązującego, a przepisy w niej zawarte oddziałują jedynie na sferę obowiązków uprawnień tej jednostki organizacyjnej. Akt nie zawiera zatem norm generalnych i abstrakcyjnych kierowanych do podmiotów zewnętrznych wobec Rady Miejskiej, nie przyznaje bowiem praw, ani nie nakłada obowiązków nieokreślonemu kręgowi odbiorców. Okoliczność, że uchwała w sprawie likwidacji Straży Miejskiej nie stanowi aktu prawa miejscowego, powoduje brak obowiązku ogłoszenia takiej uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym – stosownie do art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, zgodnie z którym w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy, w tym statuty województwa, powiatu i gminy. Z przepisów art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym również nie wynika nakaz publikacji spornej uchwały, gdyż normy te odnoszą się także do aktów prawa miejscowego. W konsekwencji należy stwierdzić, że skoro zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, to niezasadny jest zarzut braku jej ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz twierdzenie, że na mocy art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, uchwała ta winna wejść w życie dopiero po upływie czternastu dni od dnia jej prawidłowego ogłoszenia. Sąd nie podziela w przedmiotowej sprawie poglądu wyrażonego w powołanym w skardze wyroku WSA w Opolu z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II SA/Op 324/11, że bezpodstawne uzależnienie w uchwale daty jej wejścia w życie od publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym winno skutkować nieważnością nie tylko samego przepisu uchwały, ale nieważnością całej uchwały. Jak bowiem trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1663/06, LEX nr 315971, możliwość stwierdzenia na podstawie art. 91 ust. 1 u.g.h. nieważności uchwały w całości lub części oznacza, że jeśli w ocenie organu nadzoru charakter naruszeń prawa lub ich liczba przesądzają o tym, że "okrojony" z przepisów naruszających prawo akt prawa miejscowego nie byłby kompletny, wojewoda może stwierdzić nieważność całej uchwały, a nie tylko jej części. Tym samym, organ nadzoru może zakwestionować jedynie niektóre z postanowień danego aktu, uchylając go zarazem jako całość, lecz powinien wtedy wyraźnie umotywować, dlaczego bez tych zapisów akt nie stanowiłby kompletnej regulacji. Brak zastrzeżeń Wojewody co do innych postanowień uchwały niż wskazany przepis naruszający prawo nie rodzi uprawnienia do stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Zakwestionowany przez Wojewodę "[...]" zapis § 5 uchwały nie wpływał na jej treść i prawidłowe funkcjonowanie jako całości. Nie mógł więc stać się podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały w całości, a jedynie mógł stanowić podstawę do uchylenia ważności tego przepisu. Skarżący zarzucił ponadto, że Rada Miejska nie ogłosiła tekstu uchwały uwzględniającej treść rozstrzygnięcia nadzorczego, to jest bez § 5 uchwały, czym naruszyła art. 17 i art. 18 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 błędy w ogłoszonym tekście aktu prawnego prostuje się w formie obwieszczenia. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany tekstu aktu prawnego. Stosownie zaś do art. 18 ust. 1 tej ustawy, błędy w tekście jednolitym aktu normatywnego polegające na niezgodności jego tekstu ogłoszonego w dzienniku urzędowym z tekstem aktu uwzględniającym wszystkie zmiany dokonane do czasu ogłoszenia tekstu jednolitego, prostuje się w formie obwieszczenia. Sprostowania błędu w tekście jednolitym aktu prawnego dokonuje organ, który ogłosił tekst jednolity ( ust. 2). Sprostowanie błędu, o którym mowa w art. 17 i art. 18 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, jest instytucją związaną z urzędowym ogłoszeniem tekstu danego aktu i polega na zlikwidowaniu rozbieżności pomiędzy oryginałem, czyli tekstem aktu prawnego skierowanym do publikacji przez organ wydający ten akt, a tekstem ogłoszonym we właściwym dzienniku urzędowym (tak NSA w wyroku z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 880/11, LEX nr 1152191). W niniejszej sprawie nie miało jednak miejsca sprostowanie błędu w ogłoszonym tekście uchwały ani błędu w tekście jednolitym aktu normatywnego, o czym mowa w cytowanych przepisach. Tym samym, organ nie był zobowiązany do ogłaszania tekstu uchwały uwzględniającej treść rozstrzygnięcia nadzorczego. Wbrew wyrażonemu w piśmie procesowym, stanowisku Skarżącego, po wydaniu przez Wojewodę rozstrzygnięcia nadzorczego z dnia 31 grudnia 2015 r., Rada Miejska nie miała też obowiązku podejmowania uchwały nowelizującej zaskarżoną uchwałę. Uchwała ta, po dacie wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, ma treść uwzględniającą treść rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie nadzorcze, po uzyskaniu waloru prawomocności, wywołuje skutek prawny polegający na włączeniu do obrotu prawnego dyspozycji (normy) o określonym charakterze. Jego uprawomocnienie się sprawia, że zakwestionowana uchwała (zarządzenie lub część tych aktów) organu gminy eliminowana jest z obrotu prawnego, ze skutkiem ex tunc, tworząc stan, w jakim uznany za nieważny zapis uchwały należy traktować jako przepisy, które nigdy nie weszły do obrotu prawnego (zob. A. Matan [w:] B. Dolnicki (red.), M. Augustyniak, R. Cybulska, J. Glumińska-Pawlic, J. Jagoda, R. Marchaj, Cz. Martysz, A. Matan, T. Moll, A. Wierzbica, Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, WK, wyd. III, 2016). W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej uchwały z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę należało oddalić.