II SA/Ol 476/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 9 września 2025 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. P. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 11 czerwca 2025 r. nr Rep.289/ZP/25 w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: 1/ odrzucić sprzeciw od decyzji; 2/ zwrócić M. P. wpis od sprzeciwu w wysokości 100 (słownie: sto) złotych. M. P. (dalej jako strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej jako WSA) w Olsztynie sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z 11 czerwca 2025 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Do sprzeciwu podpisanego odręcznie wyłącznie przez skarżącą dołączono dwie kartki z danymi 58. osób. Nie podano w sprzeciwie numeru PESEL skarżącej, która wpłaciła wpis sądowy od sprzeciwu w kwocie 100 zł. Z uwagi na braki sprzeciwu Przewodniczący Wydziału I WSA w Olsztynie wydał 30 lipca 2025 r. zarządzenie o wezwaniu skarżącej do podania jej numeru PESEL w terminie 7 dni od dnia doręczenia, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Wezwano również do podania, czy sprzeciw wnoszą także osoby wskazane na kartkach do niego dołączonych. Po otrzymaniu wezwań sądowych 4 sierpnia 2025 r. (karta nr 15 akt sądowych) skarżąca pismem z 6 sierpnia 2025 r. odpowiedziała, że wniesiony sprzeciw stanowi wyłącznie jej inicjatywę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 64b § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przy czym sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (§ 2). W związku z tym, stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sprzeciw powinien być podpisany, a na podstawie art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać – w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. W rozpoznawanej sprawie skierowana na adres skarżącej przesyłka, zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu poprzez podanie numeru PESEL, została doręczona 4 sierpnia 2025 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu z dniem 11 sierpnia 2025 r. brak formalny sprzeciwu nie został usunięty. W wyznaczonym terminie strona złożyła natomiast pismo z 6 sierpnia 2025 r., które stanowi odpowiedź na kolejne wezwanie Sądu, doręczone razem z wezwaniem do podania numeru PESEL. Wynika z niego, że sprzeciw wniosła wyłącznie skarżąca. Nie podała jednak w piśmie z 6 sierpnia 2025 r. numeru PESEL. Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że był obowiązany uwzględnić uchwałę z 3 lipca 2023 r., II GPS 3/22, w której Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów orzekł, że niezachowanie określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wymogu jest brakiem formalnym, który winien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. niezależnie, czy numer ten znajduje się w aktach administracyjnych będących w dyspozycji sądu. Jak wynika z podjętej przez NSA uchwały, numer PESEL musi znajdować się w pierwszym piśmie strony skarżącej w sprawie, a w przypadku jego braku – na wezwanie Sądu – winien być w zakreślonym terminie nadesłany. Sąd nie jest uprawniony do podejmowania czynności procesowych za stronę, w szczególności uzupełniania braków formalnych pisma na podstawie np. akt administracyjnych. Stanowisko zajęte we wskazanej wyżej uchwale wiąże wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA (por. m.in. wyrok NSA z 12 lutego 2019 r., I FSK 116/17). Omawianej uchwały Sąd nie mógł więc pominąć przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach niewykonania wezwania, strona skarżąca nie usunęła braku formalnego sprzeciwu. Wobec tego Sąd zobligowany był do odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 58 § 3 i art. 64b § 1 i 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1. postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. W oparciu zatem o art. 232 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 232 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 2. postanowienia. Przywoływane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.