II SA/Ol 477/12

Dnia 15 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 roku sprawy ze skargi H. D. na uchwałę Rady Miasta z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne na Osiedlu oddala skargę. W dniu "[...]" Rada Miejska w "[...]" – działając na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) w związku z uchwałą Nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia "[...]" w sprawie wszczęcia postępowania ustalającego granice gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo mieszkaniowe na osiedlu "[...]" – podjęła uchwałę Nr "[...]" w sprawie ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne na osiedlu "[...]" w obrębach ewidencyjnych Nr "[...]", "[...]". Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa. Skargę na powyższą uchwałę (po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym) w części, tj. w zakresie przyznania Gminie "[...]" działki o numerze "[...]" wydzielonej z działki nr "[...]" opisanej w księdze wieczystej "[...]" należącej wówczas do T. S., wniosła do Sądu H. D. zarzucając jej: 1. rażące naruszenie przepisu art. 2, 21 i 64, 77 i 78 Konstytucji RP poprzez pogwałcenie konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności, pozbawienie własności dotychczasowego właściciela i to bez odszkodowania w postępowaniu, którego właściciel nie był nawet stroną, przez pozbawienie właściciela możliwości obrony jego praw, 2. rażące naruszenie przepisu art. 16 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości poprzez wskazanie w uchwale jako właściciela działki budowlanej nr "[...]" Gminy "[...]" pomimo, że Gmina uprawniona była jedynie do pomniejszenia przyznanej dotychczasowemu właścicielowi powierzchni jedynie o powierzchnię ulic i placów, a nie miała uprawnienia, by przejąć i to bez jakiegokolwiek ekwiwalentu działkę budowlaną. W związku z powyższym wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w całości lub we wskazanej części, ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem w całości lub w części. Argumentowała m.in., że na podstawie przedmiotowej uchwały działka nr "[...]" należąca w chwili jej podejmowania do T. S. wraz z działką nr "[...]" należącą do Gminy "[...]" podzielona została na działki o nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]". Działki o nr "[...]"-"[...]" przyznane zostały jako działki budowlane dotychczasowemu właścicielowi T. S., a działka nr "[...]" stanowiąca drogę oraz działka budowlana nr "[...]" zostały przyznane Gminie "[...]". T. S., który przed zaskarżoną uchwałą był właścicielem działki "[...]" został w całości pominięty w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym pomimo, że dotyczyło jego własności, a jej skutkiem było pozbawienie go własności dotychczasowej działki "[...]" i nie przyznanie w zamian jakiejkolwiek działki ani ekwiwalentu. Wskutek tego błędu Gminy "[...]" sąd wieczystoksięgowy nie dokonał jakiejkolwiek zmiany we wpisach w księdze wieczystej "[...]" (obecnie "[...]") i nadal widniał w niej T. S. jako właściciel działki nr "[...]". T. S. zbył skutecznie swoje udziały w tej nieruchomości. Po wielu latach nabywcom udało się częściowo uporządkować stan prawny tej nieruchomości, w wyniku czego każda z działek "[...]"-"[...]" jest wpisana w osobnej księdze wieczystej. (obecnie w księdze wieczystej "[...]" skarżąca jest wpisana jako właściciel działki budowlanej nr "[...]" w obrębie "[...]"). Podniosła, iż Skarb Państwa Nadleśnictwo "[...]" wniosło przeciwko niej powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej "[...]" z rzeczywistym stanem prawnym. Nadleśnictwo twierdzi bowiem, że na skutek powyższej uchwały własność gruntu stanowiącego obecnie działkę nr "[...]" przeszła na Gminę, a Skarb Państwa Nadleśnictwo "[...]" jest jej następcą prawnym. Wskazała, iż jako następca prawny poprzedniego właściciela i osoba wpisana do powyższej księgi wieczystej jest zainteresowana stwierdzeniem niezgodności z prawem podjętej uchwały, gdyż narusza ona przepisy art. 2, 21 i 64, 77 i 78 Konstytucji RP poprzez pogwałcenie konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności, pozbawienie własności dotychczasowego właściciela i to bez odszkodowania w postępowaniu, którego właściciel nie był nawet stroną, przez pozbawienie właściciela możliwości obrony jego praw. Ponadto został naruszony przepis art. 16 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości z dnia 29 kwietnia 1985 r. przez wskazanie w uchwale jako właściciela działki budowlanej nr "[...]" Gminy "[...]" pomimo, że Gmina uprawniona była jedynie do pomniejszenia przyznanej dotychczasowemu właścicielowi powierzchni jedynie o powierzchnię ulic i placów, a nie miała uprawnienia, by przejąć i to bez jakiegokolwiek ekwiwalentu działkę budowlaną. Konkludując skarżąca stwierdziła, iż jej uprawnienie do zaskarżenia uchwały wynika z faktu, że jako właściciel działki nr "[...]" wpisany w księdze wieczystej "[...]" dowiedziała się, że roszczenia do przedmiotowej działki zgłasza Skarb Państwa Nadleśnictwo "[...]" powołujący się na skuteczność powyższej uchwały i na nabycie przez Skarb Państwa Nadleśnictwo własności działki nr "[...]" od Gminy "[...]". Wobec zgłoszenia roszczeń wobec działki "[...]" ze strony Skarbu Państwa Nadleśnictwa "[...]" konieczne stało się formalne usunięcie naruszenia prawa przez Radę Gminy "[...]" w postaci uchylenia uchwały w części nr "[...]", ewentualnie uchylenie ustalenia zawartego w uchwale, że właścicielem działki "[...]" jest Gmina "[...]". W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miasta "[...]" wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż w następstwie podjętej przez Radę Miejską zakwestionowanej uchwały doszło do scalenia i podziału gruntów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo, zgodnie z ówcześnie obowiązującą ustawą z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce i wywłaszczaniu nieruchomości. Postępowaniem tym objęta była m.in. działka nr "[...]" o pow. "[...]", której pierwotnym właścicielem była Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]". W chwili podjęcia uchwały, nowy właściciel działki nr "[...]" – T. S., który nabył tę działkę w dniu "[...]" od S.M. "[...]" nie był ujawniony w księdze wieczystej dla niej urządzonej. Wniosek o wpis prawa własności działki nr "[...]" na rzecz T. S. uwzględniony został dopiero w dniu "[...]". Wobec nie zaskarżenia podjętej przez Radę Miejską uchwały w trybie przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stanowiła ona podstawę do dokonania odpowiednich wpisów w księgach wieczystych, ujawniających skutki prawne uchwały, do założenia nowych ksiąg wieczystych dla gruntów, które przeszły na własność gminy oraz do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Podał, iż postępowanie scaleniowo - podziałowe w zakresie wymiany gruntów przeprowadzone było prawidłowo, z zachowaniem wszystkich zasad i trybów wynikających z ówczesnych przepisów ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomościami. W wyniku powyższego postępowania działka nr "[...]" podzielona została na działki od nr "[...]" do nr "[...]", przy czym działki o numerach "[...]"-"[...]" przyznane zostały jako działki budowlane dotychczasowemu właścicielowi. Podniósł, iż oczywistym było, że wydzielenie działek gruntu pod ulice i place prowadziło do pomniejszenia powierzchni nieruchomości dotychczas posiadanej przez właściciela. Pomniejszenia dokonano proporcjonalnie do powierzchni wszystkich nieruchomości objętych scaleniem. W tym konkretnym przypadku z powierzchni działki nr "[...]", biorącej udział w postępowaniu, wynoszącej "[...]" wydzielono grunt pod drogi o pow. "[...]". W zamian za nieruchomości objęte scaleniem i podziałem dotychczasowy właściciel otrzymał odpowiednio na własność taką liczbę działek budowlanych, których łączna powierzchnia odpowiadała powierzchni jego nieruchomości pomniejszonej o powierzchnię ulic i placów – w tym przypadku właściciel otrzymał działki budowlane o nr "[...]"-"[...]" o łącznej powierzchni "[...]". Zatem wymiana gruntów nastąpiła w sposób zgodny z przepisami, przy zachowaniu właściwej proporcji. Z kolei sporna działka nr "[...]", jako nie przeznaczona do oddania na rzecz dotychczasowego właściciela, przeszła stosownie do art. 16 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości na własność Gminy "[...]" i została następnie w drodze zamiany przekazana na rzecz Lasów Państwowych - Nadleśnictwa "[...]". Dodał również, że Sąd Rejonowy uznał, iż działkę nr "[...]" skutecznie nabyła Gmina "[...]" i następnie uprawniona była do rozporządzania nią na rzecz osób trzecich, natomiast T. S. miał prawo rozporządzać działkami od nr "[...]" do nr "[...]", zatem nabyta przez H. D. od T. S. w drodze ugody działka nr "[...]" nie mogła być skutecznie przez nią nabyta, bowiem uchwała przesądziła o losie prawnym działki nr "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, a co za tym idzie podlega oddaleniu. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego - art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), z czym mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Na wstępie należy wskazać, że gmina jako podstawowa jednostka samorządu terytorialnego ma osobowość prawną, przysługuje jej prawo własności i inne prawa majątkowe (art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Ustawodawca wyposażył gminę również we władztwo polegające na samodzielnym decydowaniu o sposobie zagospodarowania terenu. Zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej jest możliwe w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej jako: u.s.g.). Stosownie do treści tego unormowania, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Analizując skargę na uchwałę rady gminy wnoszoną w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd administracyjny zobowiązany jest do badania, czy skarga spełnia wymagania formalne (termin, wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa, charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia), a następnie, gdy wymagania te (tak jak w niniejszej sprawie) zostały spełnione, przystępuje do badania legitymacji strony skarżącej. Tak też Sąd postąpił w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił (między innymi) w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r. (II OSK 2451/11), że "jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone" (porównaj: wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSA i WSA z 2005 r., nr 1, poz. 2). Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (porównaj: wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/2004 ). Podkreślić należy, że przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (porównaj: wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114). Jak podkreślono w orzecznictwie, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (porównaj: wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). Niewątpliwie zatem przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami KPA. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (porównaj: wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114). Interes prawny w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej ma niewątpliwie właściciel nieruchomości (o ile zakwestionowany akt dotyczy jego nieruchomości). Interes ten znajduje ochronę w przepisach Kodeksu cywilnego (art. 140). Naruszenie interesu lub uprawnienia staje się przesłanką dopuszczalności skargi i otwiera dopiero drogę do jej merytorycznego rozpoznania (oceny). Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi być uwzględniona. Obowiązek uwzględnienia skargi powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. W ślad za tym radzie gminy (miasta) nie można zarzucić, iż nie uwzględniła wezwania do usunięcia zarzucanego naruszeniem prawa. Rada działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego jej uznania i o ile uznania tego nie nadużywa, nieuwzględnienie wezwania nie może później skutkować stwierdzeniem przez sąd nieważności uchwały rady gminy (miasta). W efekcie podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego musi mieć w złożeniu takiej skargi nie tylko interes prawny, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem, lecz nadto ów interes prawny lub uprawnienie muszą być naruszone taką uchwałą. Skarżąca podnosi, że istnienie interesu prawnego po jej stronie w niniejszej sprawie wynika z przysługującego jej prawa własności, bowiem jako właścicielka działki nr "[...]" ma interes prawny we wszystkich sprawach dotyczących tej własności. Z materiału dowodowego sprawy wynika z kolei, że w dacie podjęcia zakwestionowanej uchwały właścicielem działki nr "[...]" był T. S., który nabył tę działkę w dniu "[...]". Wniosek o wpis prawa własności działki nr "[...]" na rzecz T. S. uwzględniony został w dniu "[...]". Wobec nie zaskarżenia uchwały z dnia "[...]" przez ówczesnego właściciela działki nr "[...]" przeprowadzono postępowanie podziałowe powyższej działki. W wyniku tego postępowania działka nr "[...]" podzielona została na działki od nr "[...]" do nr "[...]", przy czym działki o numerach "[...]" – "[...]" przyznane zostały jako działki budowlane dotychczasowemu właścicielowi. Z kolei działka nr "[...]", jako nie przeznaczona do oddania na rzecz dotychczasowego właściciela, przeszła na podstawie art. 16 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości na własność Gminy "[...]" i została następnie w drodze zamiany przekazana na rzecz Lasów Państwowych - Nadleśnictwa "[...]". Z materiału dowodowego niniejszej sprawy wynika ponadto, że w wyroku z dnia "[...]" Sąd Okręgowy oddalając apelację H. D. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia "[...]" w sprawie z powództwa H. D. przeciwko Gminie "[...]", Skarbowi Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, stwierdził m.in., że: "doszło co prawda w postępowaniu dotyczącym podjęcia uchwały do naruszenia prawa właściciela nieruchomości T. S., który powinien być stroną postępowania, jednak naruszeniu temu nie można nadać charakteru oczywistego. Gmina "[...]" działała w zaufaniu do treści księgi wieczystej, z której wynikało, iż właścicielem działki nr "[...]" jest spółdzielnia mieszkaniowa "[...]" w "[...]". Wystąpiła z wnioskiem o wpisanie w tej księdze ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu związanym z podejmowaniem wskazanej uchwały doprowadzając do wyłączenia zasady rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych przez co dostatecznie zabezpieczone zostały interesy ewentualnych nabywców nieruchomości (...) wbrew zarzutowi apelacji działka nr "[...]" mogła przejść na własność gminy bez względu na to, czy była przeznaczona pod place i drogi albowiem zezwalała na to regulacja ustawy, na podstawie której uchwałę podjęto (...) H. D. nie mogła skutecznie na mocy ugody sądowej nabyć działki nr "[...]", której przyznania domaga się w apelacji". Istotną kwestią z punktu widzenia legitymacji procesowej skarżącej jest zatem w niniejszej sprawie ocena prawna wyrażona w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego z dnia "[...]". Powyższa ocena ma również znaczenie dla dopuszczalności uruchomienia przez skarżącą kontroli sądowoadministracyjnej zakwestionowanej uchwały. Przy czym należy zauważyć, że nie jest dopuszczalne wywodzenie legitymacji procesowej skarżącej ze sfery praw do nieruchomości, jakie miał do tej nieruchomości T. S. Źródłem interesu prawnego jest bowiem norma prawna, a nie sfera praw i obowiązków innego podmiotu. Związek z normą prawną musi być bezpośredni i aktualny, a nie wywodzony za pośrednictwem praw właścicielskich poprzedniego właściciela nieruchomości. Skoro skarżąca nie nabyła skutecznie działki nr "[...]" to zasadne jest stanowisko, że zaskarżona uchwała nie mogła naruszyć jej interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., albowiem nie pozbawiła skarżącej konkretnych praw, uprawnień, które istniały w dacie wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Zatem zaskarżona uchwała nie spowodowała następstwa w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącej prawa wynikającego z prawa własności do działki nr "[...]". Skarżącej nie przysługiwało do działki nr "[...]" żadne prawo, które uchwała mogła ograniczyć lub naruszyć. Nabywając przedmiotową działkę skarżąca powinna znać treść uchwały z dnia "[...]", a tym bardziej wiedzieć o ostrzeżeniu wpisanym do księgi wieczystej. W takiej sytuacji nie sposób dopatrzeć się naruszenia uprawnień skarżącej, czy też jej interesu prawnego treścią uchwały, której postanowienia obowiązywały w dacie kiedy zamierzała nabyć nieruchomość. W konsekwencji należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała nie zmieniła w żaden sposób sytuacji prawnej skarżącej, a co za tym idzie nie naruszyła jej interesu prawnego. Stąd należy uznać brak legitymacji skargowej skarżącej w niniejszej sprawie. Skoro w niniejszej sprawie nie można przyjąć, by nastąpiło poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej - nie mogła ona skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego z braku legitymacji skargowej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., czego konsekwencją jest oddalenie skargi. Jak podnosi się w orzecznictwie NSA brak legitymacji procesowej stanowi podstawę do oddalenia skargi, a nie do jej odrzucenia z przyczyn określonych w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 17 lutego 2005 r., GSK 1342/04, publ.: LEX nr 169312, wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, publ.: ONSAiWSA z 2005 r., nr 1, poz. 2, wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, publ.: Lex nr 192482). Skoro skarżąca nie ma legitymacji skargowej - sąd administracyjny nie mógł badać merytorycznych zarzutów skargi. Dopiero bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy (miasta) otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., II OSK 1765/07, publ.: LEX nr 437511). Ustalenie, że skarżącej nie przysługuje legitymacja skargowa, uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny zasadności zarzutów dotyczących zakwestionowanej uchwały, a nawet formułowanie jakichkolwiek ocen na temat tej uchwały. Należy jeszcze raz podkreślić, że konstrukcja regulacji zawartej w art. 101 u.s.g. nie budzi wątpliwości. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania. Kwestionując uchwałę w trybie omawianego przepisu, trzeba zatem dowieść, że zaskarżona uchwała naruszając prawo w zakresie wskazanym w skardze, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną strony skarżącej, czyli np. pozbawia ją pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą, a jej własną, indywidualną sytuacją prawną. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 u.s.g., skargę oddalił.