II SA/Ol 478/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skarg L. I. N. i J. M. B. oraz Spółdzielni A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargi. Decyzją z dnia 14 listopada 2014 r., Wójt Gminy "[...]" (dalej jako: "organ" lub "organ pierwszej instancji"), po rozpoznaniu wniosku inwestora "[...]", określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, polegającego na rozbudowie istniejącej fermy brojlerów kurzych w miejscowości "[...]", przez budowę dodatkowego budynku inwentarskiego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce "[...]". Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2015 r., organ pierwszej instancji wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej powyższą decyzją. Podniósł, że do organu wpłynął wniosek "[...]"z którego wynika, że na działce "[...]", położonej ok. 100m od rozbudowywanej fermy, inwestor planowanego przedsięwzięcia eksploatuje dwa istniejące kurniki, które nie zostały uwzględnione w toku przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. Następnie, decyzją z dnia 1 marca 2016 r., powołując się na art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), dalej powoływanej jako "K.p.a.", Wójt Gminy "[...]"uchylił własną decyzję z dnia 14 listopada 2014 r. i odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Po rozpoznaniu odwołania inwestora od powyższej decyzji z dnia 1 marca 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", decyzją z dnia 17 maja 2016 r., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolegium zarzuciło, że organ pierwszej instancji w niedostatecznym stopniu ocenił, czy usytuowanie w odległości około 100 m od rozbudowanej fermy innych dwóch kurników o obsadzie 120 DJP, które nie zostały uwzględnione w ocenie oddziaływania na środowisko, można uznać za istotną dla sprawy nową okoliczność, istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi, który wydał decyzję, uzasadniającą wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Kolegium zaznaczyło, że z uzupełnienia do raportu nie wynika, aby na którymkolwiek etapie skumulowane normatywne zanieczyszczenia powietrza lub hałas, poza terenem, do którego inwestor ma tytuł prawny, przekraczały wartości dopuszczalne. Dodało, że sam fakt emisji substancji złowonnych ze spornego przedsięwzięcia nie może być uznany za okoliczność nieznaną organowi w dniu wydania decyzji, skoro emisja odorów z zakładów zajmujących się produkcją zwierzęcą jest okolicznością powszechnie znaną i jako taka winna być analizowana przez organ pierwszej instancji na etapie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji z dnia 14 listopada 2014 r. Kolegium zarzuciło też, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił wyrażonych w uzasadnieniu decyzji wątpliwości co do prawidłowości raportu. Uznało, że organ winien wykazać, z jakiego powodu nie uwzględnił uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia przez RDOŚ w "[...]", a podjęte rozstrzygnięcie oparł w całości o opinię PPIS w "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu sprawy ze skarg "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]"z dnia 17 maja 2016 r., wyrokiem z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 976/16, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu odwoławczego na rzecz skarżących: "[...]" kwotę 200 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 27 marca 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", po rozpatrzeniu odwołania "[...]"od decyzji Wójta Gminy "[...]"z dnia 1 marca 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach oraz odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, uchyliło decyzję będącą przedmiotem odwołania w całości i odmówiło uchylenia decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że wznawiając postępowanie w oparciu o art. 145 § 1 ust. 5 K.p.a., organ pierwszej instancji uznał za nową istotną okoliczność faktyczną informację zawartą w piśmie "[...]"z dnia 11 sierpnia 2015 r., że na działce "[...]", położonej w odległości ok. 100 m od rozbudowywanej fermy, inwestor eksploatuje dwa istniejące kurniki o obsadzie równej 120 DJP, które nie zostały uwzględnione w toku przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. Wyjaśniło, że nowa okoliczność faktyczna może być podstawą uchylenia decyzji dotychczasowej jedynie, gdy jest istotna, a zatem wtedy, gdy wywiera bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej. Uzasadniając uchylenie własnej ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, organ pierwszej instancji wskazał natomiast, że: wnioskodawca nie przestrzega w dotychczasowej działalności podstawowych zasad ochrony środowiska, co powoduje uciążliwości odorowe na terenach mieszkalnych i rekreacyjnych; wystąpią uciążliwości zapachowe, hałas oraz emisja zorganizowana i niezorganizowana zanieczyszczeń do powietrza z oddziaływaniem skumulowanym z dwóch ferm usytuowanych względem siebie w odległości około 100 m; autor raportu nie przewidział wystąpienia konfliktów społecznych i nie wyjaśnił, w jaki sposób inwestor zamierza przeciwdziałać konfliktom społecznym w związku z planowaną inwestycją; bezkrytycznie przyjął błędną tezę, że istnieje możliwość całkowitego odizolowania planowanej inwestycji i istniejących ferm na działkach "[...]"od środowiska, w którym ona powstanie; nie został poddany w raporcie obiektywnej analizie wpływ emisji odorów z fermy na siedziby ludzkie i obiekty rekreacji i wypoczynku zlokalizowane w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji; raport nie określa, jakie skutki spowoduje inwestycja dla właścicieli działek sąsiednich, gminy i całego regionu; nastąpi znaczne pogorszenie sytuacji zdrowotnej mieszkańców "[...]", a ponadto, że ferma drobiu wielokrotnie była obiektem licznych skarg mieszkańców i stwierdzano tam naruszenia przepisów z zakresu ochrony środowiska. Kolegium wywiodło, że gdy dla oddziaływań, jakie na środowisko wywiera planowane przedsięwzięcie, zostały ustalone normy (standardy emisyjne), obowiązkiem organu jest zbadanie, czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Jeżeli bowiem przewidywana emisja nie przekracza wyznaczonych standardów, nie prowadzi to do zagrożenia stanu środowiska, w szczególności zdrowia i życia ludzi. Organ odwoławczy podniósł, że ze sporządzonego w rozpoznawanej sprawie uzupełnienia do raportu nie wynika, aby na którymkolwiek etapie skumulowane normowane zanieczyszczenia powietrza i hałas, poza terenem do którego inwestor ma tytuł prawny, przekraczały wartości dopuszczalne. Kolegium stwierdziło, że w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczenia powietrza z terenu planowanego przedsięwzięcia, nie można było uznać, że eksploatacja dwóch kurników o obsadzie równej 120 DJP, w odległości ok. 100 m od rozbudowywanej fermy, jest istotną dla sprawy okolicznością. Nie mogła ona bowiem wywrzeć jakiegokolwiek wpływu na sposób załatwienia sprawy, zakończonej decyzją z dnia 14 listopada 2014 r. W ocenie Kolegium, sam fakt emisji substancji złowonnych z projektowanego przedsięwzięcia, nie może być uznany za nową okoliczność, nieznaną organowi w dniu wydania decyzji. Emisja odorów z zakładów zajmujących się produkcją zwierzęcą jest okolicznością powszechnie znaną. Stąd winna być analizowana przez organ pierwszej instancji na etapie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji z dnia 14 listopada 2014 r. Kolegium dodało, że wystąpienie tego typu oddziaływania i jego wpływ na ludzi był przedmiotem analizy zawartej w raporcie z czerwca 2014 r., złożonym przez wnioskodawcę w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji będącej przedmiotem wznowienia postępowania, a tym samym, nie może to być to okoliczność nowa, istniejąca w dniu wydania decyzji, lecz nie znana organowi pierwszej instancji. Kolegium wyjaśniło, że w toczącym się postępowaniu wznowieniowym emisja odorów mogłaby mieć znaczenie o tyle, o ile wyszłoby na jaw, że bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej ma kumulowanie się oddziaływań odorowych emitowanych z terenu planowanego przedsięwzięcia z pochodzącymi z dwóch istniejących w pobliżu kurników. Zgromadzony materiał dowodowy w żaden sposób jednak nie dowodzi, że kumulacja odorów mogłaby mieć jakikolwiek wpływ na decyzję z 14 listopada 2014 r. Organ pierwszej instancji nie uzyskał dowodu i nie wskazał wiarygodnej okoliczności, świadczących o tym, że skumulowane oddziaływanie substancji złowonnych będzie miało negatywny wpływ na zdrowie i życie ludzi. Kolegium podniosło, że opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w "[...]" z dnia 21 października 2015 r. nie można uznać za dowód istniejący w dniu wydania decyzji z dnia 14 listopada 2014 r. Podkreśliło ponadto, że z tej opinii nie wynika, na jakiej podstawie autor uzasadnienia doszedł do zawartych w niej wniosków. W ocenie Kolegium, ocena wyrażona w tej opinii nie mogła stanowić podstawy wzruszenia decyzji ostatecznej. Organ odwoławczy stwierdził, że zarzucanych przez organ pierwszej instancji wad raportu, przedłożonego w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji z dnia 14 listopada 2014 r., również nie można uznać za nową istotną okoliczność faktyczną lub dowód, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., gdyż przyczyną wznowienia nie może być ponowna ocena istniejącego i znanego organowi pierwszej instancji materiału dowodowego. Fakt ewentualnego nieprzestrzegania przez inwestora w dotychczasowej działalności podstawowych zasad ochrony środowiska czy skargi mieszkańców nie mogą mieć znaczenia w toku niniejszego postępowania wznowieniowego. W skardze, złożonej do tut. Sądu, "[...]"stwierdzili, że okoliczność istnienia na działce nr "[...]" dwóch kurników nie była znana organowi, gdyż nie została ujęta w raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Ponadto, istotnie wpływają one na pogorszenie warunków środowiskowych na terenie oddziaływania planowanej inwestycji. W ocenie skarżących, czym innym jest wzniesienie na danym obszarze oddziaływania pierwszego, a czym innym trzeciego kurnika ze względu na oddziaływania odorowe i inne, istotne z punktu widzenia wpływu inwestycji na środowisko. Skarżący wyjaśnili, że kurniki położone w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji stanowią jedno gospodarstwo. Odnosząc się do zarzutu braku dowodu, że skumulowane oddziaływanie substancji złowonnych będzie miało negatywny wpływ na zdrowie i życie ludzi skarżący wskazali, że organ pierwszej instancji oparł się na opinii PPIS w "[...]", wydanej po przeprowadzeniu kontroli w miejscu prowadzenia fermy przez inwestora, w toku której stwierdzono naruszenia przepisów sanitarnych. Dodali, że takie naruszenia stwierdził również Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w "[...]". Skarżący przyznali jednocześnie, że opinia PPIS w "[...]"z dnia 21 października 2015 r. nie stanowi dowodu istniejącego w dniu 14 listopada 2014 r. Zaznaczyli jednakże, że to fakt zlokalizowania dwóch dodatkowych kurników i związane w tym natężenie odoru, stanowią nową i nieznaną organowi pierwszej instancji okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania. W ocenie skarżących, dowodem negatywnego wpływu inwestycji na życie i zdrowie ludzi są pisma kierowane do organu pierwszej instancji przez mieszkańców miejscowości "[...]". Podnieśli, że istnieją również prace badawcze dotyczące wpływu ferm hodowlanych na życie i zdrowie zamieszkującej w ich pobliżu ludności. Skarżący stwierdzili, że opinia społeczeństwa jest istotna w toku postępowania o wydanie decyzji środowiskowych uwarunkowaniach społeczeństwa. Wywiedli ponadto, że ewentualne wyrażenie przez stosowne organy zgody na budowę piątego kurnika, stanowić będzie naruszenie zasady zrównoważonego rozwoju i zasady równości wobec prawa. Skargę na decyzję Kolegium z dnia 27 marca 2017 r., wywiodła również "[...]", która poparła zarzuty organu pierwszej instancji, że w efekcie realizacji spornej inwestycji wystąpią uciążliwości zapachowe, hałas, emisja zorganizowana i niezorganizowana zanieczyszczeń do powietrza z oddziaływaniem skumulowanym z dwóch ferm usytuowanych względem siebie w odległości około 100 m, a także, że nastąpi znaczne pogorszenie sytuacji zdrowotnej mieszkańców "[...]". Spółdzielnia zaznaczyła, że działalność fermy wielokrotnie była przedmiotem skarg mieszkańców i w toku tej działalności stwierdzono naruszenia przepisów z zakresu ochrony środowiska. Skarżąca zauważyła, że skumulowane oddziaływania w niewielkim stopniu będą oddziaływały na tereny zamieszkałe, co nie zmienia faktu uciążliwości odorowych, nawet jeśli nie będą one przekraczały norm określonych przepisami prawa. Podniosła, że w osiedlu mieszkaniowym i wsi "[...]"roznosi się odór związany z prowadzeniem fermy drobiu, który nasila się w okresie wiosny i lata. W ocenie skarżącej Spółdzielni, zbudowanie trzeciego kurnika w bezpośredniej bliskości dwóch już istniejących spowoduje znaczną (o około 50%) intensyfikację uciążliwości odorowych, co nie wymaga procesu dowodowego, gdyż wynika z zasad logiki. Z uwagi na powyższe, organ pierwszej instancji miał prawo uznać posadowienie kolejnego kurnika za niedopuszczalne i wydać decyzję z dnia 1 marca 2016 r. W odpowiedzi na skargi, organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postepowania wniósł o oddalenie skarg, ponieważ w jego ocenie, nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracji publicznej. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przystępując do rozpoznania przedmiotowej sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 października 2016 r., uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]"z dnia 17 maja 2016 r. "[...]". Decyzją tą Kolegium uchyliło decyzję Wójta Gminy "[...]"z dnia 1 marca 2016 r., uchylającą własną decyzję Wójta Gminy "[...]"z dnia 14 listopada 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy brojlerów kurzych w "[...]", poprzez budowę dodatkowego budynku inwentarskiego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr "[...]" i odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji w/w przedsięwzięcia. Wyrok ten wiąże organy orzekające w niniejszej sprawie z mocy art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wyjaśnić należy, że przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc prawidłowości zastosowania w konkretnej sprawie określonych przepisów prawa, pozostających w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia. Zakres dokonanej oceny prawnej musi też być oceniany w kontekście ustrojowej funkcji sądu administracyjnego, który co do zasady nie orzeka in merito, a dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się w pełnym zakresie temu wyrokowi. Ocena prawna traci moc obowiązującą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych (tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1328/10). Z powyższego wynika, że zarówno organy administracyjne, których działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi, jak i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa, na podstawie których sąd orzekał. Oznacza to, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu i w kolejnych postępowaniach, w których się pojawia, nie może być ona, co do zasady, ponownie badana. Z orzeczeniem takim wiąże się domniemanie prawidłowości zawartych w nim ustaleń, dotyczących wykładni przepisów prawnych, sygnalizujących prawidłowy kierunek wykładni prawa. W przedmiotowej sprawie wskazać należy, że w uzasadnieniu powyższego wyroku z dnia 18 października 2016 r., Sąd w pierwszej kolejności obszernie odniósł się do kwestii dotyczących przesłanek i warunków wznowienia postępowania. Podniósł, że wznowienie jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji, a więc wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła. Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wznowione w oparciu o art. 145 pkt 5 K.p.a., stanowiący, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd podkreślił, że wznowienie na w/w podstawie może nastąpić tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie wymienione tym przepisem przesłanki. Nastąpi to zatem wówczas, gdy nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne: są istotne dla sprawy; istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; nie były znane organowi, który wydał tę decyzję; wyszły na jaw po wydaniu decyzji. Sąd podkreślił, że nowe okoliczności faktyczne dotyczą tylko nowo odkrytych dowodów, czy też okoliczności lub po raz pierwszy zgłoszonych w postępowaniu, a więc takich, o których organ nie wiedział bez względu na przyczyny braku wiedzy. Odnosząc się do uzupełnienia Raportu Sąd podniósł w uzasadnieniu wyroku, że Kolegium uznało, że ze sporządzonego w niniejszej sprawie uzupełnienia Raportu nie wynika, aby na którymkolwiek etapie skumulowane zanieczyszczenia powietrza, czy też hałas, poza terenem, do którego inwestor ma tytuł prawny, przekraczały wartości dopuszczalne. Z tego niedwuznacznie wynika, że Kolegium zakwestionowało potrzebę uzupełnienia Raportu, co skłania do przyjęcia, że uznało ów Raport za kompletny, ustawowo adekwatny w realiach niniejszej sprawy. Sąd wskazał, że Kolegium, w istocie rzeczy kwestionując samą zasadność wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, nie mogło jednocześnie uchylić decyzji wydanej we wznowionym postępowaniu i przekazać sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia postępowania w kierunku wskazanym w art. 138 § 2 K.p.a., gdyż hipotezy art. 151 § 1 pkt 1 (powołanego w podstawie prawnej decyzji) i art. 138 § 2 K.p.a. (również stanowiącego podstawę prawną decyzji) wzajemnie się wykluczają. Nie jest bowiem możliwe jednoczesne występowanie braku podstaw do uchylenia decyzji na podstawie m.in. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., przy jednoczesnej konieczności wyjaśniania okoliczności faktycznych w zakresie koniecznym do rozstrzygnięcia sprawy i mającym wpływ na jej rozstrzygnięcie. Sąd wskazał ponadto na uzgodnienie planowanego przedsięwzięcia przez RDOŚ oraz negatywną opinię PPIS w "[...]", stwierdzając, że to nic innego, jak odmienna ocena ujawnionych w postępowaniu dowodów, stanowisk organów uzgadniających/ opiniujących. Biorąc to pod uwagę, Sąd stwierdził, że jeśli organ odwoławczy stwierdzi, że organ pierwszej instancji błędnie ocenił wiarygodność przeprowadzonych dowodów, albo wyciągnął na ich podstawie błędne wnioski co do istnienia lub nieistnienia określonych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, to nie ma potrzeby ponownego przeprowadzenia tych dowodów. Organ odwoławczy nie może zatem wyłącznie z tego powodu zwrócić sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Odmienna ocena, a nawet błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi w dniu wydania decyzji, nie może stanowić uzasadnienia wznowienia postępowania. Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Ostatecznie Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie mamy zatem do czynienia z próbą przeprowadzenia przez Kolegium ponownej oceny materiału dowodowego, znanego już organowi z punktu widzenia art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., co w ocenie Sądu jest nieskuteczne. Powyższe stwierdzenie Sądu jednoznacznie przesądza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Oznacza to, że stanowiący podstawę wznowienia postępowania fakt eksploatacji na działce "[...]" dwóch kurników, które nie zostały uwzględnione w toku przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko takich okoliczności nie stanowi. Wynika to w sposób jednoznaczny z przywołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 976/16. Tym samym, zaskarżoną decyzję Kolegium, należy uznać za prawidłową. Wskazać też należy, że organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, iż emisja odorów z zakładów zajmujących się produkcją zwierzęcą jest okolicznością powszechnie znaną. Stąd winna być ona analizowana przez organ pierwszej instancji na etapie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji z dnia 14 listopada 2014 r. Zatem nie sposób uznać, iż jest to okoliczność nowa, istniejąca w dniu wydania decyzji, lecz nieznana organowi pierwszej instancji. Odmienna ocena dowodu, który istniał w dniu wydania decyzji i był znany organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia wznowienia postępowania. W przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wznowione, lecz po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, prawidłowo uznano, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji Wójta Gminy "[...]"z dnia 14 listopada 2014 r., objętej wznowieniem. Tym samym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.