II SA/Ol 479/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2015 r. sprawy ze skargi P. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy – wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 17 listopada 2014r. wydaną przez Prezydenta O. ustalono na rzecz Przedsiębiorstwa A. - J. G. w B. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę istniejącego budynku handlowo – usługowego położonego przy ul. "[...]" w O., obręb "[...]", działka nr "[...]". W dniu 12 grudnia 2014r. P. N. zwrócił się do Prezydenta O. z wnioskiem o wznowienie postępowania w powyższej sprawie podnosząc, iż wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym, co w ocenie wnioskodawcy spowodowało niewłaściwe ustalenie stron postępowania. Nie został on bowiem uznany za stronę postępowania mimo, iż jest właścicielem działki nr "[...]", obręb nr "[...]", sąsiadującej naprzeciw z działką nr "[...]", na której przewidziano realizację przedmiotowej inwestycji. Podniósł, iż miejsce inwestycji znajduje się bardzo blisko jego posesji - działki oddziela jedynie wąska droga wewnętrzna. Wskazał przy tym, że za stronę postępowania zostali uznani sąsiedzi posiadający działki w dalszej odległości niż jego. Podniósł, że obecnie natężenie hałasu jest już bardzo duże, co jest spowodowane samochodami rozwożącymi części samochodowe. Dostawa tych części do magazynu odbywa się w późnych godzinach nocnych i są one rozładowywane wózkami ręcznymi, co powoduje duży hałas, zaś samochody dostarczające części są duże, co potęguje hałas i powoduje emisję ogromnej ilości spalin. Wnioskodawca podkreślił, iż jego działka położona jest naprzeciwko placu, na którym dokonywane są wszystkie czynności, a rozbudowa magazynu i planowany parking przy ulicy "[...]" spowoduje dodatkowe natężenie ruchu i hałasu. Powyższa sytuacja w sposób rażący narusza interes prawny właścicieli nieruchomości sąsiadujących w bliskiej odległości od inwestycji. Ponadto wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił, że o wydaniu przedmiotowej decyzji dowiedział się w dniu 10 grudnia 2014r. od sąsiada R. K., którego działka graniczy z działką inwestora. Wnioskodawca powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w którym wskazano, iż stronami postępowania w sprawie warunków zabudowy są właściciele tych nieruchomości, na które planowana inwestycja będzie miała oddziaływanie. Zdaniem wnioskodawcy nie budzi wątpliwości, iż przedmiotowa inwestycja będzie oddziaływać na jego posesję. Podkreślił, że odległość projektowanej zabudowy na działce nr "[...]" od istniejącego budynku na działce będącej własnością wnioskodawcy wynosi około 20m, a rozbudowa istniejącego budynku spowoduje zmniejszenie atrakcyjności istniejącej zabudowy mieszkaniowej znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie i w efekcie - zmniejszenie jej wartości. Wskazał, iż planowana zabudowa nie jest w żaden sposób osłonięta pasem zieleni od istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Tym samym okoliczność, że nieruchomość wnioskodawcy nie przylega do terenu inwestycji, bo oddziela ją działka drogowa ulicy "[...]", jest bezzasadna. Jednocześnie zauważył, że prawodawca, gwarantując konstytucyjną ochronę własności nieruchomości w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie przyznał normatywnie prymatu prawa własności nad prawem korzystania z nieruchomości sąsiednich. Organ powinien zatem zapewnić wnioskodawcy udział w przedmiotowym postępowaniu. W związku z tym wniósł o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę istniejącego budynku handlowo – usługowego przy ul. "[...]" w O. i włączenie go jako stronę do tego postępowania, gdyż będąc właścicielem działki sąsiedniej został w tym postępowaniu pominięty i tym samym nie została mu zapewniona ochrona interesów osób trzecich. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2014r. "[...]" wydanym przez Prezydenta O. – na podstawie art. 28, art. 145 § 1 i art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 267, dalej jako: k.p.a.) w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 647, dalej jako u.p.z.p.) – odmówiono wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 17 listopada 2014r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę istniejącego budynku handlowo – usługowego przy ulicy "[...]" w O., obręb "[...]", działka nr "[...]" oraz odmówiono uznania P. N. za stronę tego postępowania. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. postępowanie można wznowić jedynie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, zaś od decyzji organu z dnia 17 listopada 2014r. zostało wniesione odwołanie przez M. i R. K. Tym samym nie zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 k.p.a, gdyż przedmiotowa decyzja nie posiada waloru ostateczności. Uzasadniając odmowę uznania P. N. za stronę postępowania wyjaśniono, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes lub obowiązek prawny. Organ I instancji, wydając kwestionowaną decyzję ocenił, że granice obszaru oddziaływania inwestycji wskazane przez inwestora i pokrywające się z terenem inwestycji są realne, a także wziął pod uwagę charakter inwestycji, jej specyfikę i rozmiar. Wskazano, że projektowana inwestycja jest rozbudową w celu poprawy użytkowania istniejącego sklepu, którego powierzchnia sprzedaży pozostaje bez zmian, wraz z budową miejsc postojowych w granicach własnej działki, w celu poprawy obsługi komunikacyjnej sklepu. Interes prawny decydujący o statusie strony wynika natomiast z norm prawa materialnego, których naruszenia - w ocenie organu - wnioskodawca nie wskazał, ani nie udowodnił. Podkreślono również, że szkice rozbudowy i jej szczegółowa lokalizacja nie były przedmiotem uzgodnień oraz ustaleń w zakresie warunków zabudowy zawartych w decyzji. Podniesiono, że dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu i dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczegółowych. P. N. złożył zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu ponowił argumentację przedstawioną uprzednio we wniosku o wznowienie postępowania. Wskazał, że wydanie decyzji przez organ nie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym i spowodowało, że nie został uznany za stronę tego postępowania. Podniósł, że jest właścicielem działki położonej przy ul. "[...]" (nr działki "[...]", obręb "[...]"), usytuowanej naprzeciwko działki objętej inwestycją, przy czym działki te dzieli jedynie droga wewnętrzna szerokości ok. 6m i chodnik po jednej stronie drogi szerokości ok. 0,75m. Natomiast budowa parkingu planowana jest w odległości 15 m od okien jego budynku. Żalący zwrócił uwagę na fakt, iż już w chwili obecnej prowadzona na działce nr "[...]" działalność jest bardzo uciążliwa, a rozbudowa magazynu i budowa parkingu na kilkadziesiąt miejsc parkingowych spowoduje dodatkowe natężenie ruchu i hałasu. Podniósł, że stronami postępowania w sprawie warunków zabudowy są właściciele tych nieruchomości, na które planowana inwestycja będzie miała oddziaływanie, zaś oddziaływanie to może rozciągać się nie tylko na nieruchomości sąsiednie, lecz również na nieruchomości położone dalej, nie graniczące z terenem inwestycji. Podał również, że Osiedle "[...]" zabudowane jest domkami jednorodzinnymi, a taka rozbudowa spowoduje jeszcze trudniejszą sytuację komunikacyjną poprzez wzrost ilości przejeżdżających samochodów. W związku z powyższym ponownie wniósł o wznowienie postępowania i włączenie go jako stronę do przedmiotowego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Postanowieniem z dnia 30 marca 2015r. nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie organu I instancji z dnia 19 grudnia 2014r. w części orzekającej o odmowie uznania P. N. za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę istniejącego budynku handlowo-usługowego przy ul. "[...]" w O., obręb "[...]", działka nr "[...]" i umorzyło postępowanie organu I instancji w tym zakresie, zaś w pozostałej części utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wskazano, iż żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewiduje podstaw do wydawania postanowień, decyzji ani innych aktów w zakresie odmowy uznania konkretnej osoby za stronę w postępowaniu administracyjnym. W związku z tym brak jest prawnej podstawy do zamieszczenia w sentencji postanowienia rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przyznania statusu strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Dlatego uchylono zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odmowy uznania żalącego się za stronę postępowania. Ponadto podniesiono, iż po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania organ administracji bada czy w sprawie nie występują negatywne przesłanki dla wznowienia postępowania. Negatywne przesłanki maja charakter przedmiotowy i podmiotowy. Odmowa wznowienia z przyczyn podmiotowych następuje wtedy, gdy żądanie złoży podmiot niebędący stroną w sprawie lub strona niemająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego. Natomiast odmowa wznowienia z przyczyn przedmiotowych będzie miała miejsce wówczas, gdy strona żąda wznowienia w sprawie, w której organ działał w innej formie, na przykład umowy cywilnej, czynności materialno-technicznej, w formie zaświadczenia, gdy sytuacja jednostki jest kształtowana z mocy prawa, gdy strona opiera żądanie na podstawie rażącego naruszenia prawa lub gdy sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła negatywna przedmiotowa przesłanka dla wznowienia postępowania, gdyż decyzja kończąca postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie posiada waloru ostateczności. Wynika to z faktu, że od decyzji tej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w przepisanym prawem terminie, wnieśli M. K. i R. K. W związku z powyższym wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe z przyczyn natury formalnej, a argumenty podniesione w zażaleniu nie mogą być uwzględnione. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze na tym samym posiedzeniu i w tym samym składzie decyzją z dnia 30 marca 2015r. po rozpatrzeniu odwołania M. K. i R. K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta O. z dnia 17 listopada 2014r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę istniejącego budynku handlowo-usługowego położonego przy ul. "[...]" w O., obręb "[...]", działka nr "[...]". P. N. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2015r., żądając uznania go za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę istniejącego budynku handlowo - usługowego oraz budowę miejsc postojowych i wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 17 listopada 2014r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji. W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumentację przedstawioną we wniosku o wznowienie postępowania i zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Podniósł, iż o planowanej rozbudowie nie został poinformowany przez organ, a kopię wydanej w tej sprawie decyzji otrzymał w dniu 10 grudnia 2014r. od sąsiada R. K., którego działka graniczy z działką inwestora. W ocenie skarżącego postępowanie w niniejszej sprawie nie zostało przeprowadzone prawidłowo, co spowodowało niewłaściwe ustalenie stron, bowiem mimo, że jest właścicielem nieruchomości położonej naprzeciwko działki, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja, nie został uznany za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 61 ust 1 u.p.z.p. oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowywania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania. Wskazał również na art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. w myśl którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesu osób trzecich oraz na art. 144 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonaniu swojego prawa powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W ocenie skarżącego przytoczone powyżej przepisy wskazują jednoznacznie, iż powinien być uznany za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ inwestycja nie ma wyznaczonej odrębnej drogi dojazdowej, jedyny możliwy i istniejący dojazd do planowanej inwestycji będzie prowadzony wzdłuż ulicy "[...]", a więc w bezpośrednim sąsiedztwie domu mieszkalnego i posesji skarżącego. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że działalność firmy prowadzona jest od poniedziałku do soboty i w późnych godzinach nocnych (dowóz towaru do hurtowni), co w przypadku osiedla mieszkaniowego jest nieakceptowane i niezgodne z prawem z uwagi na uciążliwość dla jego mieszkańców. Podkreślił, iż emisja spalin i poziom hałasu będą oddziaływać na jego nieruchomość, która jest położona najbliżej planowanej rozbudowy i to jego rodzina będzie ponosić największe skutki działalności firmy. Tymczasem organ nie poinformował skarżącego o wydaniu przedmiotowej decyzji, a informację taką skarżący uzyskał od sąsiada – R. K., który wniósł odwołanie od tej decyzji. Skarżący wskazał przy tym, iż Kolegium w swoim postanowieniu wskazało, że wznowienie postępowania nie jest możliwe z przyczyn formalnych z uwagi na brak waloru ostateczności decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy na tym samym posiedzeniu i w tym samym składzie Kolegium rozpatrywało wskazane wyżej odwołanie od decyzji i utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Zatem w ocenie skarżącego organ II instancji pozbawił go prawa do obrony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wyjaśniono, że za podjęciem zaskarżonego postanowienia przemawiały względy proceduralne, zaś argumenty skargi w istocie dotyczą uciążliwości istniejącego budynku handlowo – usługowego, a kwestie te wykraczają poza zakres zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na postanowienie Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa. Podnieść należy, że w przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania organ administracji bada, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Jedną z przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania jest okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postepowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Przy czym zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Należy także wskazać, że z treści art. 145 § 1 k.p.a. wynika, że postępowanie wznawia się – z przyczyn podanych w tym przepisie - w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Oznacza to, że dopóki toczy się postępowanie administracyjne w trybie zwykłym osoba występująca z wnioskiem o wznowienie postępowania i powołująca się na swój interes prawny winna wziąć udział w tym postępowaniu. Z tego względu organ administracji prowadzący postepowanie, który z mocy art. 9 k.p.a. jest obowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a także do czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielania niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, winien poinformować stronę o toczącym się postępowaniu i przysługujących stronie uprawnieniach w zależności od etapu, na jakim znajduje się postępowanie. Natomiast brak takiego pouczenia w żadnym wypadku nie może skutkować pozbawieniem osoby zgłaszającej wniosek o wznowienie postępowania i powołującej się na swój interes prawny możliwości uczestniczenia w postepowaniu i procesowego zweryfikowania jej uprawnień jako strony postępowania, a także zasadności jej żądań. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania przed upływem – jak podał – miesiąca od dowiedzenia się o decyzji (czego organ nie zakwestionował), a także powołał się na ustawową przesłankę wznowieniową, określoną w art. 145 art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednakże organ uznał, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania, gdyż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, której dotyczył wniosek o wznowienie, nie ma jeszcze waloru ostateczności. Słusznie jednak podnosi skarżący, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia przez Kolegium została jednocześnie wydana (w tym samym składzie orzekającym) decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta O. o warunkach zabudowy. W tej sytuacji nie jest zatem zasadne twierdzenie Kolegium, że decyzja której dotyczył wniosek o wznowienie nie była ostateczna w dacie wydania postanowienia przez Kolegium. Wskazać ponadto należy, że miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienia postepowania liczony jest od daty dowiedzenia się o decyzji. Przepis natomiast nie określa w jakim terminie decyzja, której dotyczy wniosek o wznowienie, ma stać się ostateczna. Jak wskazano zaś w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 lipca 2014r. (sygn. akt II SA/Gl 302/14, LEX nr 1519826) z literalnego brzmienia art. 148 § 2 k.p.a. wynika, że miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Termin ten może tym samym rozpocząć swój bieg jeszcze przed uzyskaniem waloru ostateczności przez decyzję kończącą postępowanie w sprawie, w której strona domaga się wznowienia postępowania. Podkreślić ponadto należy, że w niniejszej sprawie to działania organów (a nie czynności podejmowane przez skarżącego), a przede wszystkim brak jakiekolwiek informacji zarówno co do etapu postepowania, a także co do przysługujących skarżącemu uprawnień, pozbawiły skarżącego możliwości udziału w toczącym się postepowaniu. Takie działania stanowią ewidentne naruszenie zasad postępowania administracyjnego, określone zarówno w powołanym wyżej art. 9 k.p.a., a także w art. 7 i 8 k.p.a. Nie może to jednak skutkować pozbawieniem skarżącego przysługujących mu uprawnień. W związku z tym Kolegium ponownie rozpozna zażalenie skarżącego, mając na uwadze powyższe wskazania sądu. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie organu II instancji. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 152 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.