II SA/Ol 482/24

Dnia 19 listopada 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2024 roku sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz skarżącego R. G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 6 grudnia 2023 r. Wójt Gminy Ełk (dalej: "Wójt", "organ pierwszej instancji"), po rozpoznaniu wniosku R.G. (dalej: "skarżący", "inwestor") odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu na części działki [...] (Jezioro [...]), przy drodze publicznej gminnej nr[...] , gdyż nie zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p", "ustawa"). W uzasadnieniu decyzji Wójt podał, że z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wyznaczonym wokół działki gruntu objętej wnioskiem wynikło, że teren planowanej inwestycji posiada wprawdzie pośredni dostęp do ww. drogi gminnej, lecz nie ma dostępu faktycznego. Stwierdził, że niemożliwe jest ustalenie warunków zabudowy z powodu niezgodności z art. 35 ust 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693 z późn. zm., dalej: "u.d.p.") z uwagi na brak możliwości włączenia ruchu drogowego spowodowanego planowaną zmianą zagospodarowania terenu do drogi gminnej. Wyjaśnił, że ruch drogowy to nie tylko ruch pojazdów, ale także zwierząt i pieszych po drogach. Zaznaczył, że inwestycja nie będzie realizowana na prywatnej nieruchomości, dla której można by było zrealizować jeden zjazd na drogę gminną. Stwierdził, że możliwość korzystania z wód publicznych w bezpośrednim sąsiedztwie drogi gminnej na ograniczonym obszarze otrzyma większa liczba inwestorów, co doprowadzić może do wystąpienia ryzyka zagrożenia ruchu drogowego. Wójt stwierdził, że nie może dopuścić do nierównego traktowania wnioskodawców i sytuacji, w której inni potencjalni inwestorzy, w momencie zaistnienia takiego zagrożenia, nie będą mogli zrealizować inwestycji. Zauważył ponadto, że budowa i użytkowanie pomostu przy pasie drogowym wywoła ryzyko uszkodzenia pasa drogowego przez wykorzystanie sprzętu budowlanego do budowy, a korzystanie z pomostu, tj. przebywanie osób w obrębie pasa drogowego, częste przechodzenie przez jednię w niewyznaczonych miejscach, parkowanie samochodów w okolicach pomostu, spowoduje realne zagrożenie w ruchu drogowym. Wójt wywiódł również, że realizacja inwestycji może doprowadzić do ograniczenia w powszechnym korzystaniu z wód i ogólnodostępnych brzegów jeziora ze względu na wyłączny charakter korzystania z pomostu przez inwestora. Wskazał również, że inwestycja może spowodować wycinkę szuwaru trzcinowego, co naruszy § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały nr Vll/126/11 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 24 maja 2011 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Ełckiego. Stwierdził, że zagospodarowanie takiej długości linii brzegowej jeziora doprowadzi do fragmentacji trzcinowiska, co wpłynie negatywnie na rozród ryb. W złożonym odwołaniu skarżący stwierdził, że planowana inwestycja spełnia wszystkie przesłanki, o których mowa w art 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy. Zarzucił, że poszerzenie obszaru analizowanego o 10 - 20 m pozwoliłoby na uwzględnienie legalnie wykonanego pomostu przy działce nr [...], dostępnego z tej samej drogi publicznej. Zauważył, że Wody Polskie prowadzą rejestry legalnie wybudowanych urządzeń wodnych od lat 2017 – 2018, a wcześniejsze pozwolenia są w rejestrach starosty, zatem Wójt winien był wystąpić o udostępnienie informacji w ww. zakresie również do tego organu. Stwierdził, że działka, na której ma powstać pomost, ma dostęp do drogi gminnej na wysokości działki nr [...]. Budowa i użytkowanie pomostu będzie odbywać się w całości na działce jeziora, w odległości nie mniejszej niż 6 m od zewnętrznej krawędzi drogi gminnej. Nie będzie prowadzonych żadnych prac budowlanych w obrębie drogi gminnej, które mogłyby ją zniszczyć, uszkodzić bądź powodować zagrożenie w ruchu drogowym. Decyzją z 23 kwietnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej: "Kolegium") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu Kolegium powtórzyło argumenty organu pierwszej instancji co do braku faktycznego dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, ograniczenia powszechnego dostępu do korzystania z wód i brzegu jeziora oraz naruszenia § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały nr Vll/126/11. Wywiodło m.in., że przez możliwość włączenia ruchu drogowego do drogi należy rozumieć realne i istniejące zapewnienie obsługi komunikacyjnej danej działki. Zauważyło, że z uwagi na charakter inwestycji pomost nie wymaga bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, jednak musi mieć dostęp realny i faktyczny. Przyznało, że taki dostęp byłby możliwy przez działkę inwestora, która nie ma uzgodnionego i urządzonego zjazdu z drogi publicznej. Nie ma zatem możliwości wykonania pośredniego zjazdu przez tę działkę do planowanego pomostu. Stwierdziło, że pomost w świetle prawa wodnego powinien być ogólnodostępny, a stałby się prywatnym obiektem inwestora. Oceniło, że umiejscowienie pomostu w pasie przyległym do pasa drogowego jest niezgodne z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Powtórzyło za Wójtem, że usytuowanie pomostu bezpośrednio przy pasie drogowym powoduje, że jego budowa i późniejsze użytkowanie grozi ryzykiem uszkodzenia pasa drogowego, a korzystanie z pomostu spowoduje realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Oceniło, że niezapewnienie koniecznego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowi uzasadnioną przesłankę odmowy wydania decyzji pozytywnej w oparciu o wniosek inwestora. Podniosło również, że planowana inwestycja spowoduje konieczność redukcji istniejącego szuwaru trzcinowego, czym naruszy § 5 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały nr Vll/126/11. W złożonej skardze skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. przez stwierdzenie, że planowana inwestycja nie spełnia ww. przesłanki podczas gdy teren planowanej inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej, - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. przez uznanie, iż umiejscowienie inwestycji w pasie przyległym do pasa drogowego jest niezgodne z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, podczas gdy budowa i użytkowanie pomostu będzie odbywać się w całości na działce jeziora w odległości nie mniejszej niż 6 m od zewnętrznej krawędzi drogi gminnej i nie będzie prowadzonych żadnych prac budowlanych w obrębie drogi gminnej, które mogłyby ją zniszczyć, uszkodzić bądź powodować zagrożenie w ruchu drogowym, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu obywatela, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, - art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. przez odmowę ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, gdy na jeziorze istnieją pomosty, a tym samym odmienne traktowanie właścicieli działek przylegających do jeziora i w konsekwencji naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący zawarł argumentację, mającą uzasadniać przedstawione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest odmowa ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu na ww. działce. Stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany i został przedstawiony w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Sporna jest wyłącznie ocena spełnienia warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, z późn. zm., dalej: "ustawa" lub "u.p.z.p."). Zgodnie z tymi przepisami wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia m.in. warunku, że teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2) i zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (pkt 5). Odnosząc się do kwestii niezaistnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wskazać należy na ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że dokonując wykładni pojęcia "dostęp do drogi publicznej", o którym mowa w ww. przepisie, trzeba mieć na uwadze, że jest to ustalanie dostępności komunikacyjnej na etapie decyzji o warunkach zabudowy, a więc na tym etapie procesu inwestycyjnego, na którym podmiot wnioskujący nie musi dysponować nawet tytułem prawnym do nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie określonej lokalizacji (por. np. wyrok NSA z 3.12.2019 r. II OSK 2802/19; wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego względu dostęp do drogi publicznej należy rozumieć możliwie najszerzej: może to być dostęp pośredni, w przypadku gdy inwestycja ma dostęp do drogi publicznej przez inną drogę, lub dostęp bezpośredni do drogi publicznej. Podkreślić należy, że na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie bada się stosunków własnościowych dotyczących nieruchomości, przez które ma być realizowany dostęp do drogi publicznej. Są to zagadnienia, które podlegają ocenie i szczegółowemu badaniu na etapie postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę. Dopiero na tym dalszym etapie procesu budowlanego ustala się istnienie lub brak ewentualnej zgody na przejazd i przejście, zapewnionych w drodze służebności gruntowej lub w jakikolwiek inny sposób (por. wyroki NSA z: 16.11.2022 r., II OSK 1808/21; 11.01.2023 r. II OSK 3178/19; 5.07.2023 r. II OSK 1698/21; 18.07.2023 r. II OSK 2696/20; 20.07.2023 r. II OSK 2294/19; 13.09.2023 r., II OSK 3102/20). Istotne przy wykładni powyższego pojęcia jest także to, że decyzja o warunkach zabudowy jedynie potwierdza możliwość realizacji określonej inwestycji na danym terenie i samodzielnie nie uprawnia jej adresata do rozpoczęcia jej realizacji, gdyż to jest uzależnione od spełnienia wymagań przewidzianych w m.in. prawie budowalnym. Skoro podmiot wnioskujący o ustalenie warunków zabudowy dla danego terenu nie musi legitymować się prawem do tej nieruchomości, to nie ma uzasadnienia prawnego pogląd, że warunkiem uznania, że została spełniona przesłanka dostępu do drogi publicznej (wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), jest istnienie faktycznego dostępu do takiej drogi, to jest np. zrealizowanie (urządzenie) już na etapie ustalania warunków zabudowy drogi lub zjazdu z drogi, do korzystania z których wnioskodawca miałby tytuł prawny. Adresat decyzji ustalającej warunki zabudowy nie musi dysponować ani tytułem prawnym do terenu, będącego przedmiotem ustaleń warunków zabudowy, ani tym bardziej do terenu mającego zapewnić dostęp do drogi publicznej z nieruchomości, której dotyczą warunki zabudowy. Bez znaczenia dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest więc okoliczność, czy dostęp do drogi publicznej faktycznie i prawnie istnieje, to jest czy droga posiada parametry wymagane przez właściwe przepisy, czy została ustanowiona służebność drogi koniecznej lub czy wnioskodawca posiada inne uprawnienie do działek, przez które zamierza korzystać z danego dostępu do drogi publicznej. Co więcej, jak stwierdził wprost Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 lipca 2023 r. II OSK 1698/21, kwestia zgody zarządcy drogi nie ma jakiegokolwiek znaczenia na etapie ustalenia warunków zabudowy. Błędnie zatem w niniejszej sprawie organy obu instancji oceniły, że skoro działka objęta wnioskiem bezspornie posiada pośredni dostęp do drogi publicznej – ww. drogi gminnej, to nie jest spełniony wymóg z art. 61 § 1 pkt 2 u.p.z.p. Nieuzasadnione jest także stanowisko organów o niespełnieniu w sprawie przesłanki wymienionej w pkt 5 art. 61 § 1 u.p.z.p. przez naruszenie w sprawie przepisów odrębnych, to jest: przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1087 z późn. zm.), art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320) i § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały nr Vll/126/11 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 24 maja 2011 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Ełckiego. Podkreślić należy, że zarzucając naruszenie przepisów Prawa wodnego, organy obu instancji nie powołały żadnego przepisu tej ustawy, który miałby zostać naruszony budową przedmiotowego pomostu. Naruszenia tego organy obu instancji upatrują zaś w ograniczeniu dostępu do wód i brzegów jeziora, które ma wynikać z tego, że pomost byłby przeznaczony do prywatnego użytku inwestora. Wobec takiej argumentacji przypomnieć należy, że zasada powszechnego korzystania z wód została określona w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1087 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem każdemu przysługuje prawo do powszechnego korzystania z publicznych śródlądowych wód powierzchniowych, morskich wód wewnętrznych oraz z wód morza terytorialnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 32 ust. 2 powszechne korzystanie z wód służy do zaspokajania potrzeb osobistych, gospodarstwa domowego lub rolnego, bez stosowania specjalnych urządzeń technicznych, a także do wypoczynku, uprawiania turystyki, sportów wodnych oraz, na zasadach określonych w przepisach odrębnych, amatorskiego połowu ryb. Z ww. przepisów jednoznacznie wynika, że wskazana zasada dotyczy powszechnego korzystania m.in. z "publicznych śródlądowych wód powierzchniowych", a nie powszechnego korzystania z "urządzeń wodnych". Nie może budzić wątpliwości, że nie są to pojęcia tożsame. Zgodnie z art. 16 pkt 65 lit. i Prawa wodnego pomosty są "urządzeniami wodnymi" (którymi są urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów). Organy obu instancji sprzecznie z ww. przepisami zrównały prawo do powszechnego korzystania wody z prawem do korzystania urządzeń wodnych, które wbrew stanowisku organów nie jest objęte "powszechną dostępnością wynikającą z art. 32 Prawa wodnego. Odnosząc się do kwestii uchybienia art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych przyznać należy, że zarządca drogi, którym w niniejszej sprawie, jest organ pierwszej instancji, jest upoważniony do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w granicach swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Zakres właściwości rzeczowej wyznacza art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Powołany przepis nie zawiera wskazań odnośnie do merytorycznego zakresu uzgodnienia. Zakres ten wynika z zadań, jakie przekazane zostały zarządcy drogi przepisami ustawy o drogach publicznych. Z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 tej ustawy wynika, że do zadań zarządcy drogi należy między innymi planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Organ niewątpliwie powinien więc rozpoznać sprawę, uwzględniając m.in. rodzaj planowanej inwestycji i związane z tym obciążenia ruchem oraz kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, stanowiące podstawowe kryterium oceny możliwości usytuowania nowych zjazdów z dróg publicznych. W omawianym zakresie Wójt wskazał jedynie na możliwość przyszłego ubiegania się ewentualnych innych podmiotów o prawo korzystania z wód publicznych, co może sugerować, że zwiększy się w bliżej nieokreślonej przyszłości ruch na tym odcinku drogi. Nadto założył, że użytkownicy planowanego pomostu będą naruszali przepisy prawa o ruchu drogowym, a budowa pomostu na jeziorze uszkodzi pas drogowy. Wójt powołał się na art. 39 ust. 1 pkt 1 i 7 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którymi zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się: lokalizacji lub umieszczania urządzeń obcych, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 1 ) i niszczenia rowów, skarp, nasypów i wykopów oraz samowolnego rozkopywania drogi (pkt 7). Odnosząc się do tych argumentów zauważyć należy, że zgodnie z ustawową definicją, zawartą w art. 4 pkt 1 ww. ustawy, pas drogowy jest to wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. Przedmiotowy pomost z pewnością nie będzie usytuowany w pasie drogowym, więc nie można mówić o naruszeniu art. 39 ust. 1 pkt 1. Powyższej oceny nie zmienia bezpodstawna sugestia organów, że inwestor zniszczy drogę przy wykonywaniu pomostu na jeziorze. Odmowy ustalenia warunków zabudowy nie może też uzasadniać przypuszczenie organów obu instancji, że korzystanie z pomostu, który jak podkreślały – ma być przeznaczony do wyłącznego użytku wnioskodawcy, nie zaś dla szerokiego grona użytkowników – spowoduje realne zagrożenie w ruchu drogowym. Zauważyć należy, że organy nie wskazały żadnej konkretnej okoliczności faktycznej, która uzasadniałaby ten argument. Nie wykazano żadnym dowodem np., że jest to odcinek drogi szczególnie obciążony ruchem pojazdów, często mają tam miejsce zdarzenia drogowe (wypadki) związane z lokalizacją już istniejących pomostów, itp. Wójt zasugerował jedynie ogólnikowo, że korzystający z pomostu będą łamać przepisy prawa przez częste przechodzenie przez jezdnię w niewyznaczonych miejscach, a także że będą przebywać w obrębie pasa drogowego i będą parkować samochody w okolicach pomostu. Podobnie, wywodząc o naruszeniu § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały nr Vll/126/11 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 24 maja 2011 r., zakazującego zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką, organy obu instancji – wbrew oświadczeniu inwestora, zawartemu w piśmie z 13 marca 2023 r., że planowana inwestycja nie spowoduje wycinki nadbrzeżnej roślinności, ograniczyły się do gołosłownego zarzutu, że takie naruszenie zaistnieje. Podkreślić należy, że przepisy określające reguły ustalania warunków zabudowy, jak również przepisy k.p.a. w zakresie reguł prowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80) oraz zasad postępowania administracyjnego (art. 8 § 1) w sprawie kończącej się wydaniem decyzji administracyjnej, nie uprawniają organu administracji, aby z góry zakładał, że inwestor będzie naruszał przepisy prawa powszechnie obowiązującego i na tej podstawie uznawał, że w sprawie nie został spełniony wymóg zgodności z przepisami odrębnymi. Argumenty wskazane przez Wójta i powtórzone bezrefleksyjnie przez Kolegium nie wskazują na powstanie przesłanki wystąpienia ryzyka zagrożenia ruchu drogowego. Niezrozumiała jest argumentacja Wójta, że "Przyjąć należy, że możliwość korzystania (zgoda na dysponowanie gruntem na cele budowlane) z wód publicznych (jezioro [...]) w bezpośrednim sąsiedztwie drogi gminnej, na ograniczonym obszarze, otrzyma większa liczba inwestorów. Doprowadzić to może do wystąpienia ryzyka zagrożenia ruchu drogowego. Tut, organ nie może dopuścić do nierównego traktowania wnioskodawców i sytuacji, w której inni potencjalni inwestorzy, w momencie zaistnienia takiego zagrożenia, nie będą mogli zrealizować inwestycji". Powyższe wskazuje właśnie na nierówne traktowanie wnioskodawców ubiegających się o ustalenie warunków zabudowy dla pomostów na ww. jeziorze, gdyż sugeruje, że ewentualni przyszli wnioskodawcy otrzymają pozytywne decyzje, podczas gdy ustalenie warunków zabudowy na wniosek skarżącego jest wykluczone, gdyż mogłoby zagrozić bezpieczeństwu w ruchu drogowym na tym "ograniczonym obszarze", co wyłączyłoby możliwość uwzględnienia tych przyszłych wniosków o warunki zabudowy dla tożsamych inwestycji. Na marginesie należy zauważyć, że Wójt nie podał, że rozpoznaje jakikolwiek inny wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla pomostów w tej okolicy, poza złożonym przez skarżącego. W sprawie nie jest kwestionowane i Sąd podziela ocenę, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących inwestycji objętej wnioskiem), pkt 3 (istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, pkt 4 (teren planowanej inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych; Dz. U z 2021 r. poz. 1326) i pkt 6 (zamierzenie inwestycyjne nie znajdzie się na obszarze, w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 834), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2 czy strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ rozpozna wniosek skarżącego z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, do czego jest zobowiązany stosownie do art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Kolegium - w odpowiedzi na skargę - złożyło wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a skarżący i uczestnicy postępowania nie zażądali przeprowadzenia rozprawy w stosownym terminie.