II SA/Ol 483/13

Dnia 18 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant referent-stażysta Anna Zofia Głażewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2013 roku sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M. R. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją nr "[...]" z dnia 26 października 2012 r., Starosta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę M.R. - budynku mieszkalno-gospodarczego o pow. zabudowy - 234,00 m2, pow. użytkowej 307,7 m2 + pow. gospodarcza (piwnic) - 142,20 m2, kubaturze - 2240,00 m3, kat. obiektu I i III, budynku gospodarczego nr 3 o pow. zabudowy - 193,00 m2, pow. użytkowej - 197,00 m2, kubaturze - 1160,60 m3, budynku gospodarczego nr 4 o pow. zabudowy - 198,00 m2, pow. użytkowej - 286,60 m2, kubaturze - 1400,00m3, kat. obiektów - III, zlokalizowanych na działce nr geod. "[...]". Od decyzji tej odwołanie wniósł – w imieniu Fundacji "[...]", zwanej dalej Fundacją – J.K., przewodniczący zarządu Fundacji. Odwołujący się podniósł, że Fundacja jest właścicielem sąsiednich gruntów – działki nr "[...]". Zarzucił, że Fundacja została pominięta jako strona postępowania, pomimo ewidentnego oddziaływania planowanej inwestycji na grunty Fundacji i ich funkcję, związaną z ochroną przyrody. Wskazał, że planowana inwestycja położona jest na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego i dwóch obszarów Natura 2000 "[...]". Zgodnie z obowiązującym Planem Ochrony Mazurskiego Parku Krajobrazowego, będącym jednocześnie w granicach Parku planem ochrony dla powyższych obszarów Natura 2000 – teren działek "[...]" jest wyłączony spod zabudowy z uwagi na jego ważność w ochronie ekosystemów i rzadkich gatunków zwierząt, i jest położony w strefie "[...]", w której nie dopuszcza się wyznaczania nowych siedlisk budowlanych. Wojewoda W., po rozpatrzeniu odwołania Fundacji, decyzją z dnia 5 kwietnia 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 22.12.2011 r., zawarto ustalenia, dotyczące odprowadzania ścieków. Jako jedyny sposób ustalono odprowadzanie ścieków do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej na warunkach ustalonych przez Zakład Usług Komunalnych. Warunki techniczne podłączenia do kolektora grawitacyjnego, wydane przez ZUK zawierają: zgodę na podłączenie projektowanego budynku jednorodzinnego do istniejącej sieci kanalizacyjnej, wskazanie, że miejscem przyłączenia powinna być studnia rozprężna przepompowni ścieków, informację o konieczności dokonania uzgodnień na przyłącze, gdyż gmina R. nie jest właścicielem wskazanego terenu jako miejsca włączenia. Właścicielem tego terenu, tj. działki nr "[...]" jest Fundacja "[...]" , a inwestor nie dołączył do projektu architektoniczno-budowlanego ww. uzgodnienia. Organ podniósł, że w toku postępowania odwoławczego stwierdzono, że istnieją rozbieżności pomiędzy stanowiskiem pełnomocnika inwestora a stanowiskiem Fundacji, dotyczące lokalizacji studni rozprężnej, do której zaprojektowano włączenie kanalizacji sanitarnej i rozbieżności te wymagają sprawdzenia stanu faktycznego poprzez wykonanie odpowiednich pomiarów w terenie. Ponadto, organ podniósł, że załączone do projektu warunki przyłączenia do sieci, wydane przez ZUW nie spełniają w pełni warunku użytkowego, polegającego na zapewnieniu usuwania ścieków z projektowanych budynków. Przepompownia ścieków, poprzez którą realizowany będzie odbiór nieczystości, znajduje się na działce, stanowiącej własność Fundacji, w związku z tym, dla uzyskania prawnej możliwości odprowadzania ścieków poprzez przepompownię, wymagana jest zgoda właściciela gruntu. Ponadto, w ocenie organu niewłaściwe jest też twierdzenie inwestora, że wniosek o pozwolenie na budowę nie zawiera budowy przyłączy i tym samym nie może naruszać interesu prawnego Fundacji. Organ uzasadnia to faktem, że wybudowanie przyłącza na terenie działki Fundacji stanowi ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości, decyzja o warunkach zabudowy nie daje możliwości zastosowania innego rozwiązania problemu odprowadzania ścieków z działki inwestora oraz na załączonych do projektu planach zagospodarowania działki istnieje przebieg kanalizacji sanitarnej z włączeniem studni rozprężnej ww. przepompowni. Organ stwierdził, że powody te nie stoją w sprzeczności z możliwością uzyskiwania zgody na wykonanie przyłączy na podstawie innej niż pozwolenie na budowę. Jednak pomimo wnioskowania o pozwolenie na budowę bez przyłączy, projekt zagospodarowania terenu, dołączany do wniosku o pozwolenie na budowę, w części rysunkowej, zgodnie z § 8 pkt 3 ppkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nakazuje określenie układu sieci i instalacji uzbrojenia terenu przedstawionego z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych. W świetle powyższego, Wojewoda W. uznał Fundację za stronę postępowania. Ponadto, odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Fundację, Wojewoda uznał, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na obszary chronione. Wskazał też, że działki Fundacji nie graniczą bezpośrednio z działkami inwestora, ponieważ znajdują się po drugiej stronie drogi gminnej. Powstawanie uciążliwości z powodu ich użytkowania nie może wynikać z prawidłowego użytkowania obiektu. Organ wskazał też, że podczas postępowania stwierdził inne nieprawidłowości, polegające na braku oznaczenia stron świata na części graficznej projektu zagospodarowania terenu, nieczytelnym oznaczeniu granicy działki nr "[...]" , niewłaściwym projekcie zagospodarowania terenu w części graficznej, zawierającym wrysowany rzut budynku nr 1, który nie jest realizowany, błędnej części graficznej projektu zagospodarowania terenu niezawierającej wrysowanego nawiązania komunikacji wewnętrznej do istniejącej komunikacji zewnętrznej, błędnej części graficznej projektu zagospodarowania terenu, niezawierającej wrysowanej całej trasy przebiegu przyłącza wody. W zaskarżonej decyzji Wojewoda odniósł się także do wyroku WSA w Olsztynie z dnia 2 listopada 2012 r. w przedmiocie warunków zabudowy i stwierdził, że nie jest on prawomocny, ponieważ inwestor złożył na ten wyrok skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem tym, o sygn. akt II SA/Ol 1069/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Fundacji, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla działek nr "[...]", położonych w obrębie "[...]", dla zamierzenia związanego z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku mieszkalno-gospodarczego oraz dwóch budynków gospodarczych – uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji i orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Reasumując, Wojewoda uznał decyzję organu I instancji za wydaną z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie Wojewoda wskazał okoliczności, które należy wziąć przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, tj.: - wyjaśnienie faktycznego położenia studni rozprężnej, uzyskanie zgody Fundacji na korzystanie z przepompowni ścieków, bądź zawieszenie postępowania do czasu przejęcia terenu pod przepompownię przez gminę R., ponowne ustalenie przymiotu strony w stosunku do Fundacji w świetle dokonanych ustaleń, usunięcie nieprawidłowości dotyczących części graficznej projektu zagospodarowania terenu oraz rozważenie możliwości zawieszenia postępowania w związku z nieprawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wycofującym z obrotu prawnego decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Na powyższą decyzję Wojewody W., M.R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji w całości oraz oddanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, mimo braku spełnienia przesłanek, wynikających z tego przepisu oraz naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skarżący podniósł - odnosząc się do kwestii uznania Fundacji za stronę - że wszystkie argumenty, które przemawiają za takim rozstrzygnięciem, odnoszą się do przyłączy, zaś wniosek o pozwolenie na budowę dotyczył obiektu bez przyłączy. W konsekwencji sama treść rozstrzygnięcia nie może ich obejmować. W ocenie skarżącego, inny zakres oddziaływania może się wiązać z przyłączami, a inny z pozostałymi obiektami. Interesy stron powinny być chronione we właściwych postępowaniach. Te kwestie, które wiążą się z budową przyłączy powinny być rozpatrywane w oddzielnej sprawie, która dotyczy przyłączy, zaś Wojewoda nie przestrzega rozdzielności spraw. Skarżący wskazał, że udzielone pozwolenie dotyczy tylko zamierzenia inwestycyjnego realizowanego na działkach nr "[...]" i obszar ten determinuje oddziaływanie inwestycji pod kątem ustalenia stron postępowania. Działka nr "[...]", na którą wskazuje Fundacja znajduje się poza granicami obszaru objętego pozwoleniem na budowę. Fundacja zatem nie mieści się w zakresie stron, definiowanym w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wszelkie okoliczności, wskazywane przez Fundację i Wojewodę dotyczące oddziaływania obiektów dotyczą wyłącznie przyłączy i nie wiążą się z budową na działkach, objętych pozwoleniem na budowę. Skarżący twierdzi, że argumenty Wojewody, służące uznaniu Fundacji za stronę, sprowadzają się do przewidywania, że w przyszłości z obecnego, zatwierdzonego kształtu inwestycji, wynikać będzie oddziaływanie na działkę Fundacji. Dotyczy to przyszłej sprawy administracyjnej, dotyczącej przyłączy. Nie ma zatem znaczenia sposób odprowadzania ścieków, przewidziany w decyzji o warunkach zabudowy. Będzie on istotny przy postępowaniu w sprawie przyłączy. W ocenie skarżącego, nie można zgodzić się z Wojewodą, że decyzja o warunkach zabudowy, warunki przyłączenia do sieci, czy projekt zagospodarowania terenu przemawiają za możliwością uznania Fundacji za stronę. W szczególności, za błędny należy uznać pogląd, jakoby z zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu, wynikały skutki prawne, oddziaływujące na działkę Fundacji. W ocenie skarżącego, Wojewoda dopatrzył się braków w postępowaniu związanych z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, których w rzeczywistości nie było. Nie było zatem podstaw do stosowania art. 138 § 2 k.p.a. Równocześnie, Wojewoda błędnie zinterpretował art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty, zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ podniósł jednocześnie, że możliwość odrębnego postępowania w sprawie budowy przyłączy nie zwalnia inwestora, wnioskującego o udzielenie pozwolenia na budowę z obowiązków, określonych w art. 34 ust. 3 pkt 1 oraz pkt 3 lit. a ustawy Prawo budowlane Na rozprawie w dniu 18 lipca 2013 r., pełnomocnik skarżącego wskazał dodatkowo naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ po zawiadomieniu z dnia 15 marca 2013 r. o zakończeniu postępowania, Wojewoda przyjął do materiału dowodowego pismo Fundacji z dnia 25 marca 2013 r., którego argumenty przyjęto w zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca nie znała zaś treści tego pisma.. Fundacja wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności decyzji Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 5 kwietnia 2013 r. wykazała naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), powoływanej dalej jako k.p.a., stanowiącym podstawę zaskarżonej decyzji - organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dopuszczalność wydania takiej decyzji kasacyjnej przez organ II instancji ograniczona jest tym, art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a. pozwala organowi odwoławczemu uchylić zakwestionowaną odwołaniem decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji tylko wtedy, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dopiero łączne spełnienie tych dwóch przesłanek daje organowi drugiej instancji możliwość uwolnienia się od obowiązku merytorycznego załatwienia sprawy. Zaznaczyć należy, że nowelizacja art. 138 § 2 K.p.a. (ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy –Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2011 r. nr 6, poz. 18), miała na celu ograniczenie zbyt częstego korzystania z decyzji kasacyjnych przez organy odwoławcze. W uzasadnieniu projektu zmiany (zob. druk sejmowy nr 2987 Sejmu RP VI kadencji) stwierdzono, że "projekt zmiany zmierza do większego skrępowania organu odwoławczego przy podejmowaniu decyzji kasacyjnej (stanowiącej przecież wyjątek od zasady merytorycznego załatwienia sprawy przez organ odwoławczy)". Celem tej zmiany było skrócenie czasu trwania postępowań administracyjnych przez dalsze ograniczenie możliwości przekazywania spraw do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji bez koniecznej potrzeby. Warunkiem koniecznym dopuszczalności wydania decyzji w omawianym trybie jest zatem stwierdzenie, że sprawa nie może być załatwiona w sposób merytoryczny. Dodać należy, że w piśmiennictwie podkreśla się, że instytucja kasacji przewidziana w art. 138 § 2 K.p.a. jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 519 - 520), co oznacza, że przed organem odwoławczym powinno zapaść powtórne rozstrzygnięcie merytoryczne. W związku ze zmianą stanu prawnego, z dniem 11 kwietnia 2011 r. zmieniły się wprawdzie przesłanki dopuszczalności wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, lecz aktualne pozostało dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, dotyczące dopuszczalności wydania decyzji kasacyjnej ze względu na braki postępowania wyjaśniającego (zob. P. Przybysz, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 366). Rozstrzygnięcia kasacyjne traktowane są jako wyjątki od zasady merytorycznego charakteru postępowania odwoławczego (zob. G. Łaszczyca, [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, s. 208 i nast. oraz powołane tam orzecznictwo). Podnieść również należy, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 § 2 K.p.a., może zapaść, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie – w ocenie Sądu – brak podstaw do stwierdzenia, że zaistniały przesłanki pozwalające na uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Określenie w powołanym przepisie art. 138 § 2 k.p.a., że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" oznacza, że chodzi o wskazanie okoliczności faktycznych, które mają znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy nie może natomiast przesądzić treści rozstrzygnięcia sprawy przez nakaz załatwienia jej negatywnie lub pozytywnie dla odwołującego się. Tymczasem zaś Wojewoda , dokonując wskazań organowi I instancji, jakie okoliczności należy wziąć przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wskazał "ponowne ustalenie przymiotu strony", jednocześnie stwierdzając jednoznacznie w uzasadnieniu decyzji, że "w świetle powyższego Wojewoda . uznał Fundację "[...]" za stronę postępowania". Oznacza to, że Wojewoda przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu – między innymi - ustalenia przymiotu strony w stosunku do Fundacji, przesądzając jednocześnie, że Fundacja jest stroną. O treści rozstrzygnięcia może zaś w przypadku tego rodzaju decyzji odwoławczej decydować wyłącznie organ I instancji. Organ ten, po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, obowiązany jest ją ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć. Przyjęcie więc przez Wojewodę, że Fundacja jest stroną postępowania i jednoczesne nakazanie organowi ustalenie tych okoliczności jest wewnętrznie sprzeczne i prowadzi do naruszenia przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. wymaga spełnienia wyżej opisanych przesłanek do wydania tego typu decyzji kasacyjnej, która nie może być wewnętrznie sprzeczna. Ponadto, wskazać należy, że wyrokiem z dnia 2 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 1069/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Fundacji, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla działek nr "[...]" dla zamierzenia związanego z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku mieszkalno-gospodarczego oraz dwóch budynków gospodarczych – uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji i orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wyrok ten jest nieprawomocny. Został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez M.R. W związku z powyższym – o ile Wojewoda stwierdził, że Fundacja jest stroną postępowania w sprawie, zobowiązany był – na podstawie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. – zawiesić postępowanie w przedmiotowej sprawie, ponieważ w sprawie wystąpiło zagadnienie prejudycjalne. Rozstrzygnięcie bowiem kwestii ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu tego przepisu, od którego rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę tego budynku (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 81/07, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wojewoda nie miał zaś w takim przypadku podstaw do zobowiązania organu I instancji do rozważenia możliwości zawieszenia postępowania w związku z powyższym, nieprawomocnym wyrokiem WSA w Olsztynie. W sprawie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego, dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o piśmie Fundacji z dnia 25 marca 2013 r., tj. po zawiadomieniu skarżącego (pismem z dnia 15 marca 2013 r.) o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W piśmie tym Fundacja stwierdza, że przepompownia i metalowy właz studzienki znajdują się na działce, należącej do Fundacji. Skarżący zaś twierdzi, że studzienka rozprężna zlokalizowana jest na działce nr "[...]", stanowiącej własność Gminy R. (pismo skarżącego z dnia 21.03.2013 r. z załącznikami). Organ w decyzji stwierdza, że istnieją rozbieżności pomiędzy stanowiskiem pełnomocnika inwestora a stanowiskiem Fundacji, dotyczące lokalizacji studni rozprężnej, do której zaprojektowano włączenie kanalizacji sanitarnej. Nie umożliwia zaś odwołującemu się odniesienie się do stanowiska Fundacji w tym zakresie. Zasada, gwarantująca stronom możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji odnosi się zaś do wszystkich dowodów i materiałów, bez względu na to, z czyjej inicjatywy są one przeprowadzane lub zbierane (z urzędu, czy na żądanie którejkolwiek ze stron). Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że skarżący został pozbawiony możliwości złożenia wyjaśnień i uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, Sąd nie uznał za konieczne odnoszenie się do zarzutu skargi naruszenia prawa materialnego, gdyż wobec przesłanek uchylenia zaskarżonej decyzji, byłoby to przedwczesne. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien więc - w zależności od poczynionych ustaleń - wydać odpowiednie rozstrzygnięcie. Organ zobowiązany jest prowadzić postępowanie z uwzględnieniem zasad jego prowadzenia, w tym zasady zapewnienia czynnego udziału stronom w postępowaniu. Uznając, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, na podstawie art. 152 tej ustawy, iż nie podlega ona wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 tej ustawy. ----------------------- 9