II SA/Ol 498/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie wykazu kąpielisk na terenie gminy postanawia umorzyć postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wojewoda , działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy "[...]" Nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie wykazu kąpielisk na terenie gminy. Wskazał, iż Rada przy podejmowaniu kwestionowanej uchwały niezasadnie zastosowała przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Gminy "[...]" poinformował, że Rada Gminy uznając za słuszny zarzut podniesiony w skardze podjęła uchwałę Nr "[...]" z dnia "[...]", którą zmieniono zaskarżoną uchwałę. Pismem procesowym z dnia 18 lipca 2012 r. pełnomocnik Wojewody cofnął wniesioną skargę, wobec podjęcia przez Radę Gminy uchwały Nr "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, bowiem oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Cofnięcie skargi podlega jednak kontroli sądu administracyjnego. Na podstawie powyższego przepisu sąd uzna tę czynność za niedopuszczalną, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności powodujące uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Zatem czynność ta jest dla Sądu wiążąca. W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.