II SA/Ol 51/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi Gminy Janowiec Kościelny na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 3 grudnia 2010 r., nr PN.0911-254/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 3 grudnia 2010 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski stwierdził nieważność uchwały nr XXXVII/217/10 Rady Gminy J. K. z dnia 28 października 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w rejonie miejscowości N. W uzasadnieniu organ nadzoru podniósł, iż z analizy przedmiotowej uchwały oraz przedłożonej dokumentacji prac planistycznych wynika, iż obszar opracowania uchwalonego planu miejscowego oznaczony w załączniku graficznym symbolem R wykracza poza granice określone w załączniku graficznym nr 1 do uchwały nr "[...]" Rady Gminy J. K. z dnia "[...]" w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w rejonie miejscowości N.. Tymczasem jak wynika z treści art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmuje określony obszar gminy wyznaczony granicami uchwały o przystąpieniu do jego sporządzenia. Oznacza to, że organ, uchwalając określony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie ma kompetencji do ustalania przeznaczenia terenów znajdujących się poza obszarem objętym granicami tego planu, określonymi w uchwale intencyjnej. Ponadto ustalenia § 8 ust. 2 pkt 23 oraz § 16 ust. 10 pkt 5 podjętej uchwały naruszają przepis art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez ustanowienie zakazu lokalizacji wolnostojących masztów telefonii komórkowej i innych systemów telekomunikacyjnych na wyznaczonych terenach zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej. Jednocześnie ustalenia § 16 ust. 10 dopuszczają lokalizację nowych obiektów sieci telekomunikacyjnych i urządzeń stacji telefonii komórkowej, co powoduje pewną sprzeczność między wskazanymi zapisami uchwały. Jak wynika z akt sprawy Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej zaopiniował negatywnie projekt niniejszego planu, wskazując na sprzeczność ustaleń wskazanych zapisów z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O. postanowieniem z dnia "[...]" również nie uzgodnił przedłożonego projektu planu, wskazując jednak warunki na jakich projekt planu może zostać uzgodniony. Wójt Gminy J. K. nie skorzystał z możliwości wniesienia zażalenia na przedmiotowe rozstrzygnięcie organu uzgadniającego i postanowieniem z dnia "[...]" uznał projekt planu miejscowego za uzgodniony. Tymczasem w myśl art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt planu w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1 przepisu, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić albo nie powołają podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie. W ocenie organu nadzoru w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych przesłanek, gdyż w sytuacji, gdy właściwy organ w stosownym postanowieniu wskazuje na jakich warunkach uzgodnienie projektu planu byłoby możliwe to brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowy projekt może zostać uzgodniony w myśl art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazane wyżej okoliczności pozwalają na stwierdzenie, iż w przedmiotowej sprawie doszło do istotnego naruszenia zasad i trybu sporządzenia zaskarżonego aktu planistycznego, powodującego nieważność uchwały rady gminy w całości. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze wniosła Gmina J. K. - reprezentowana przez radcę prawną B. B. – M. Strona skarżąca zarzuciła przedmiotowemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez bezpodstawne uchylenie uchwały Rady Gminy J. K. w całości, art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie samodzielności gminy w zakresie kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej, art. 6 ust. 2 i art. 7 ustawy o samorządzie gminnym poprzez nieuzasadnione przekazanie do kompetencji Wójta Gminy J. K. obowiązku ustalenia linii rozgraniczających projektowanej drogi publicznej krajowej, art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 września 2004r. do dnia 21 października 2010r. poprzez zakwestionowanie uprawnienia Wójta Gminy J. K. do uznania projektu planu za uzgodniony w sytuacji wydania postanowienia odmawiającego uzgodnienia bez powołania podstawy prawnej uzasadniającej określenie warunków uzgodnienia planu, art. 21 ust. 2 pkt 1 oraz art. 44 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy, art. 1 ust. 1 oraz art. 11i ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez ich pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy oraz art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż nie jest dopuszczalne ustanowienie zakazu lokalizacji wolnostojących masztów telefonii komórkowej i innych systemów telekomunikacyjnych na wyznaczonych w planie terenach. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. W uzasadnieniu podniesiono, iż w przedmiotowej sprawie nie występują naruszenia uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy J. K. Wskazano, iż niezgodność rysunku planu z załącznikiem graficznym do uchwały Rady z dnia "[...]" w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w istocie pomyłką, do której musiało dojść w trakcie komputerowej obróbki graficznej rysunku planu, o czym świadczy również minimalny zakres przekroczenia tych granic. Zakwestionowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został sporządzony zgodnie z warunkami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 15 powołanej ustawy oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W trakcie sporządzania planu wystąpiono także o wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia. Podniesiono, iż Wójt Gminy dokonał dokładnej analizy uzasadnienia postanowienia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad i uznał przedmiotowy projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego za uzgodniony z tym organem. Podstawą takiego rozstrzygnięcia Wójta było niewskazanie podstawy prawnej uzasadniającej określenie warunków uzgodnienia, stosownie do art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania postanowienia. Podniesiono przy tym, iż cztery z pięciu określonych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad warunków uzgodnienia zostało uwzględnionych w projekcie planu. Jedynie warunek, iż "rezerwa terenu pod trasę S7 powinna być wyodrębniona liniami rozgraniczającymi jako obszar o przeznaczeniu wyłącznie pod drogę krajową" nie mógł zostać uwzględniony w projekcie planu ze względu na brak ku temu podstawy prawnej, co zostało wyjaśnione w postanowieniu Wójta Gminy J. K. z dnia "[...]". Podkreślono, iż inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, a taką jest budowa drogi S7, mogą zostać wprowadzone do planu miejscowego wyłącznie po spełnieniu wszystkich wymienionych w przepisie art. 44 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przesłanek ustawowych, w tym m.in. "po uprzednim uzgodnieniu terminu realizacji tej inwestycji i warunków wprowadzenia ich do planu miejscowego". Porozumienie takie powinno mieć miejsce przed uchwaleniem planu. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 października 2007 r. brzmienie art. 44 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest jednoznaczne i wyklucza możliwość automatycznego wprowadzenia do planu miejscowego inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Wskazano również na zapisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, która jako przepis szczególny wyłącza przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli przedsięwzięcie drogowe prowadzone przez zarządcę drogi spełnia przesłanki inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu specustawy, konieczne jest uzyskanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która łączy w sobie zarówno elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, jak i pozwolenia na budowę. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotyczy budowy nowej drogi, tj. wykonania połączenia drogowego między określonymi miejscami lub miejscowościami, a także jego odbudowy i rozbudowy, jeżeli inwestycja drogowa wychodzi poza granice dotychczasowego pasa drogowego i wymaga przejęcia własności nieruchomości. Zatem, jak wskazała strona skarżąca, linie rozgraniczające projektowanych dróg publicznych mogą być naniesione na rysunku planu (lub ustalone w tekście planu) tylko zgodnie z warunkami prawomocnych decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W przypadku braku prawomocnych decyzji dotyczących budowy, odbudowy, rozbudowy dróg publicznych, rysunek planu powinien przedstawiać istniejące drogi z liniami rozgraniczającymi ustalonymi zgodnie z granicami działek. Teren niezbędny do realizacji inwestycji drogowych powinny zapewnić odpowiednie zapisy uchwały planu, oznaczenia graficzne i opisy na rysunku planu co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. Zaznaczono, iż w chwili podejmowania uchwały nie było jeszcze prawomocnej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi S7. Decyzja taka została wydana dopiero w dniu "[...]" i będzie mogła być wprowadzona w życie w trybie przepisów specustawy w zakresie realizacji inwestycji dotyczącej dróg publicznych z wyłączeniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym, w przedmiotowej sprawie organy usiłowały bezpodstawnie nałożyć na Wójta Gminy obowiązek ustalenia w planie linii rozgraniczających projektowanej drogi krajowej na podstawie nieobowiązujących i niewiążących na ówczesnym etapie opracowań projektowych. Podkreślono przy tym, iż realizacja wskazanej inwestycji nie stoi w sprzeczności z zapisami planu miejscowego ze względu na przewidzianą w planie rezerwę terenu pod budowę drogi S7, zgodnie z warunkami uzgodnienia określonymi przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. Podniesiono, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy (tzw. władztwo planistyczne gminy). Władztwo to oparte jest na ustawowym upoważnieniu do wprowadzania ograniczeń w konstytucyjnie chronionym prawie własności. Dlatego też nie może ono obejmować ustanawiania ograniczeń w zagospodarowaniu terenu innych niż te, które są konieczne ze względu na ochronę bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego, dla ochrony środowiska, zdrowia, wolności publicznej, wolności i praw innych osób. Powyższe należy odnieść także do podniesionego przez Wojewodę zarzutu naruszenia art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Przepis ten uniemożliwia ustanawianie w planach miejscowych zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami szczególnymi. Jak wskazał Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej w opublikowanym na stronie internetowej stanowisku, nie oznacza to jednak, że plan nie może ograniczać lokalizowania tego rodzaju inwestycji, jeżeli takie ograniczenie jest m.in. uzasadnione rzeczywistą potrzebą interesu publicznego. Nie może jedynie tego w całości zakazywać. Przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera bezwzględnego zakazu lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej i telekomunikacyjnych systemów szerokopasmowych. Wprowadza jedynie ograniczenia w postaci zakazu lokalizacji wolnostojących masztów telefonii komórkowej i innych systemów telekomunikacyjnych na terenach zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej. Zamieszczone w planie rozwiązania w tym zakresie mają na celu racjonalne korzystanie z nieruchomości i niedoprowadzenie do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości, a nadto podyktowane są ochroną zdrowia mieszkańców. Strona skarżąca dodała, iż opinia Prezesa UKE do projektu przedmiotowego planu nie wiąże Wójta Gminy. Podkreślenia wymaga przy tym, iż opinia ta została wniesiona do projektu planu w piśmie z dnia "[...]", a więc przed opublikowaniem na stronie internetowej organu stanowiska w przedmiocie zapisów w planach miejscowych. Poza tym, nawet przy uznaniu stanowiska Wojewody za słuszne we wskazanym zakresie, stwierdzenie takiego uchybienia mogłoby co najwyżej skutkować unieważnieniem uchwały jedynie w części dotyczącej zakwestionowanego zapisu. Odnosząc się do zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego jako całości, podkreślono, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż Wojewoda jako organ nadzoru powinien w rozstrzygnięciu nadzorczym przedstawić wszystkie okoliczności faktyczne istotne w sprawie oraz wnioskowanie, które doprowadziło go do stwierdzenia nieważności uchwały, w tym także musi w sposób niebudzący wątpliwości wykazać sprzeczność postanowień badanej uchwały z prawem i wyjaśnić treść przepisów, które w jego ocenie zostały naruszone, oraz wypływające z nich nakazy i zakazy. Z treści uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, iż przy jego podejmowaniu Wojewoda nie spełnił tych wymogów. W przedstawionym stanie rzeczy niniejsza skarga jest konieczna, a jej wnioski uzasadnione. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację wyrażoną w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. Podniesiono, iż wskazywane przez Gminę przesunięcie linii o kilka milimetrów na rysunku planu, nastąpiło tylko w jednym miejscu, na terenie oznaczonym symbolem R, powodujące objęciem postanowieniami planu działki w kształcie trójkąta o rzeczywistej wielkości ok. 1800 m2 pozostającej poza obszarem wyznaczonym uchwałą intencyjną z "[...]". Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmuje określony obszar gminy wyznaczony granicami uchwały o przystąpieniu do jego sporządzenia. Oznacza to, że organ planistyczny, uchwalając określony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie ma kompetencji do ustalania przeznaczenia terenów znajdujących się poza obszarem objętym granicami tego planu, określonymi w uchwale intencyjnej. Wykraczanie zaś poza ten obszar, bez uprzedniej zmiany uchwały intencyjnej, stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niezależnie od intencji organu sporządzającego projekt tego planu, ani też przyczyn ich powstania. Wskazano, iż procedura uzgodnieniowa nie zamyka się na samym wystąpieniu do organów wskazanych w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślono, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad – Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O. w postanowieniu z dnia "[...]", nie uzgadniając projektu planu wskazał zarówno podstawy prawne, jak i warunki, po spełnieniu których uzgodnienie projektu planu będzie możliwe. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnienie projektu stadium lub planu następuje w trybie art. 106 kpa. Zatem, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, nie zgadzając się ze stanowiskiem organu uzgadniającego, ma możliwość wniesienia zażalenia do organu wyższej instancji, a następnie skierowania skargi do sądu administracyjnego. Wskazano przy tym, iż zgodnie z art. 35 ust. 2 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Natomiast zgodnie z § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia. Podkreślono, iż w tym przypadku organ nadzoru nie badał legalności postanowień obu organów, gdyż nie jest organem do tego powołanym, a jedynie zgodnie ze swoją właściwością, stwierdził istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania poprzez nieuzasadnione zastosowanie art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaznaczono również, iż w przypadku uzgodnień z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w O., Wójt Gminy J. K. otrzymując odmowę uzgodnienia z dnia "[...]", uwzględniając warunki wskazane przez Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych ponowił procedurę uzgodnieniową i "[...]" otrzymał takie uzgodnienie. Natomiast w stosunku do GDDKiA procedury tej nie ponowił, ani też nie wyczerpał procedury administracyjnej. Wobec powyższego, z uwagi na fakt naruszenia zasad sporządzania i istotnego naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydane rozstrzygnięcie jest w pełni zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na akt nadzoru Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres i procedura sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy zostały szczegółowo określone w art. 14 – 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów powodują nieważność uchwały w całości lub w części (art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Należy również zauważyć, że zachowanie kolejności czynności wymaganych do uchwalenia planu miejscowego ma na celu zagwarantowanie możliwości udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania poprzez składanie wniosków i uwag oraz pośrednią kontrolę legalności przyjmowanych rozwiązań granicach uzyskiwanych uzgodnień i opinii dokonywanych w odniesieniu do już sporządzonego projektu. Analiza zgromadzonego w toku postępowania materiału aktowego, w tym przede wszystkim dokumentów dotyczących przebiegu prac planistycznych w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w rejonie miejscowości N., pozwala na stwierdzenie, iż przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym stanowisko organu nadzoru jest w pełni uzasadnione i znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Słuszne jest stanowisko organu nadzoru co do skutków niezgodności granic obszaru objętego planem miejscowym z granicami obszaru określonego w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, której integralną częścią jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu. Nie ulega wątpliwości, iż granice te muszą być precyzyjnie oznaczone ani też nie mogą ulegać "przypadkowym" zmianom w toku procedury planistycznej. Wykraczanie poza ustalony obszar bez uprzedniej zmiany uchwały intencyjnej stanowi bowiem istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym nie znajduje żadnej podstawy prawnej twierdzenie strony skarżącej o możliwości "kosmetycznej poprawy rysunku przed jego publikacją". Także zastosowanie przez Wójta Gminy J. K. w niniejszej sprawie przepisu art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym było całkowicie bezpodstawne. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O. w swoim postanowieniu z dnia "[...]" wskazała zarówno warunki, na jakich może nastąpić uzgodnienie przedmiotowego planu miejscowego, jak i podstawę prawną uzasadniająca ich określenie. Należy przy tym podkreślić, iż z samej istoty uzgodnienia wynika, że organ występujący o dokonanie uzgodnienia jest związany jego treścią. Zatem tylko pozytywne uzgodnienie, względnie uzgodnienie na określonych warunkach, może stanowić podstawę kontynuowania procedury w zakresie uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego ( por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 687/10, LEX nr 707459). O ile zatem wójt z rozstrzygnięciem organu uzgadniającego się nie zgadzał mógł skorzystać z przysługujących mu środków zaskarżenia. Brak było natomiast podstaw do uznania, iż projekt planu miejscowego został uzgodniony. Ponadto fakt, iż organ nie skorzystał z postępowania zażaleniowego czyni nieskutecznymi zarzuty przeciwko kwestionowanemu postanowieniu na etapie skargi w niniejszej sprawie. Zasadne są również zastrzeżenia organu nadzoru dotyczące naruszenia przepisu art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010r. Nr 106, poz. 675), zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sąd podziela w tym zakresie argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego aktu nadzoru. W tym stanie rzeczy należy podzielić stanowisko organu nadzoru, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały. W związku z tym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.