II SA/Ol 511/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 listopada 2010r. sprawy ze skargi P.B. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia – kierunek rybactwo postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych). Pismem z dnia 30 grudnia 2009r. P. B. zwrócił się do Rektora Uniwersytetu (zwanego dalej: Rektorem UWM ) z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia tego organu z dnia "[...]"., L.dz. "[...]" w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania - kierunek rybactwo, z powodu jego wydania z rażącym naruszeniem prawa. Podniósł, iż organ nie uwzględnił wniosku skarżącego, uznając, że w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, po czym działając z urzędu zawiesił postępowanie z tego samego powodu. Decyzją z dnia "[...]" r., L.dz. "[...]" Rektor UWM odmówił stwierdzenia nieważności powyższego postanowienia. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowego postanowienia. Zaznaczył, iż odmówił zawieszenia postępowania przede wszystkim z uwagi na fakt, iż to zostało wszczęte z urzędu, a organ może zawiesić postępowanie na wniosek strony tylko w przypadku prowadzenia postępowania wszczętego także na wniosek strony. Ponadto na dzień odmowy zawieszenia postępowania nie istniało zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie pozostawałoby w związku z rozstrzygnięciem zawieszonego postępowania. Takie zagadnienie ujawniło się dopiero we wrześniu 2009r. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Rektor UWM decyzją z dnia "[...]", L.dz. "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na powyższą decyzję P. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się stwierdzenia jej nieważności oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia "[...]" r., jak również zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ rozstrzygnie w formie decyzji sprawę niepodlegającą załatwieniu w trybie Kpa, jak również, gdy dla załatwienia sprawy administracyjnej organ skorzysta z formy decyzji, gdy ustawodawca celowo nakazuje organowi załatwienie takiej sprawy w drodze postanowienia. Skarżący podkreślił, iż taka sytuacja nie wyklucza jednoczesnego stwierdzenia, iż taka decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa - art. 126 kpa. Ponadto zdaniem skarżącego, podczas wydawania decyzji został naruszony art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, gdyż sprawa została rozstrzygnięta przez tego samego pracownika organu, chociaż mógł to zrobić inny pracownik lub sam piastun organu - por. uchwała NSA z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. II GPS 2/06, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008r. sygn. P 57/07. W odpowiedzi na skargę Rektor UWM wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie uprawnionym do ponownego rozpatrzenia sprawy o stwierdzenie nieważności postanowienia jest organ, który wydał decyzję w I instancji, tj. Prorektor ds. Studenckich Uniwersytetu. Kompetencje w tym zakresie zostały przekazane Prorektorowi przez Rektora na mocy decyzji nr 17 z 1 września 2008 r. w sprawie określenia zakresów obowiązków Rektora, Prorektorów oraz Kanclerza wydanej na podstawie art. 66 ust. 2 ustawy z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. Wyjaśniono, iż z faktu, że Prorektor może upoważnić inne osoby do reprezentowania Uniwersytetu i podejmowania decyzji w jego imieniu, nie może oznaczać obowiązku udzielenia takich upoważnień. W dniu 23 listopada 2010r. przed rozpoczęciem rozprawy, o godzinie 10:05 wpłynęło do tutejszego Sądu pismo skarżącego, nadane faksem, iż cofa niniejszą skargę. Oryginał tego pisma skarżący nadesłał Sądowi w dniu 24 listopada 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. W szczególności nie zachodziła zarzucana w skardze nieważność postępowania administracyjnego. Organ, odmawiając stwierdzenia nieważności postanowienia zaskarżoną decyzją, w sposób oczywisty naruszył art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako k.p.a.), który stanowi wprost, iż do postanowień stosuje się odpowiednio wskazane w tym unormowaniu przepisy, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 158 wydaje się postanowienie. Uchybienie to nie ma jednak cech rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sam fakt rozstrzygnięcia sprawy w formie innej niż przewiduje to ustawa, nie powoduje jednak sam w sobie nieważności postępowania. Przy kontroli, czy naruszenie prawa jest rażące decyduje ocena skutków prawnych takiego naruszenia. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest wadliwe, zwłaszcza w sytuacji naruszenia polegającego na niewłaściwym zastosowaniu przepisu, kiedy uchylenie decyzji może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie zakończenie sprawy wydaniem decyzji zamiast postanowienia nie miało wpływu na wynika sprawy. Sąd nie podzielił także stanowiska skarżącego, iż organ dopuścił się rażącego naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 kpa, polegającego na dwukrotnym rozstrzygnięciu sprawy przez tego samego pracownika organu. Sąd podziela tę linię orzecznictwa sądów administracyjnych w odniesieniu do organów monokratycznych zgodnie, z którą podpisanie decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę, która podpisała decyzję wydaną w I instancji nie stanowi naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 kpa (por. np. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09 oraz wyroki tego Sądu z dnia: 15 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 291/99 LEX nr 46798; 22 listopada 1999 r., sygn. akt II SA 699/99 LEX nr 46260, 3 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 696/08, LEX nr 522556, 21 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 300/07, 15 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1558/07, z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 701/09 i z 16 lipca 2010r., sygn. akt I OSK 1088/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia. nsa. gov.pl). W tym stanie rzeczy cofnięcie skargi należało uznać za dopuszczalne i dlatego postępowanie sądowe należało umorzyć, na podstawie cytowanego art. 161 § 1 pkt 1. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.