II SA/Ol 513/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko – Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Ornecie z dnia 29 marca 2017 r., nr BRM.0007.23.2017 w przedmiocie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Orneta na skutek skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w Ornecie od wyroku z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 513/17 postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 513/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpatrzeniu skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Ornecie z dnia 29 marca 2017 r., nr BRM.0007.23.2017, w przedmiocie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Orneta. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczony został Burmistrzowi Ornety w dniu 24 sierpnia 2017 r., do rąk upoważnionego pracownika Urzędu Miejskiego w Ornecie. W dniu 26 września 2017 r. (data nadania pocztowego) pełnomocnik organu gminy wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wyrokowi zarzucił mające istotne znaczenie dla treści zaskarżonego rozstrzygnięcia naruszenie przepisów postępowania poprzez uchylenie uchwały w całości, podczas gdy funkcję nadzorczą spełniłoby również częściowe stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie objętym skargą wojewody. Autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił w ogóle wskazanej podstawy kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie do art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W związku z tym, wobec skutecznego doręczenia stronie skarżącej kasacyjnie odpisu wyroku z uzasadnieniem w dniu 24 sierpnia 2017 r., termin do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie upłynął z dniem 25 września 2017r. Wynika to z regulacji zawartej w art. 83 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którą jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W rozpoznawanej sprawie 30 – dniowy termin upływał w dniu 23 września 2017 r. , a ponieważ była to sobota, zatem ostatnim dniem terminu był poniedziałek 25 września 2017 r. Natomiast skarga kasacyjna została nadana w placówce pocztowej w dniu 26 września 2017 r., a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Ponadto na podstawie art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej obligatoryjnym elementem jest dodatkowo przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie przepisów prawa (konkretnej jednostki redakcyjnej), które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać wyraźny wywód prawny stanowiący rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało. Art. 176 § 1 p.p.s.a wymienia te wymagania konstrukcyjne, które charakterystyczne są dla skargi kasacyjnej, a niezachowanie któregokolwiek z nich skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej. Brak konstrukcyjny (materialny) skargi kasacyjnej może być uzupełniony, ale tylko przez samą stronę wnoszącą skargę kasacyjną w terminie przewidzianym do wniesienia tego środka, nie zaś na wezwanie Sądu, jak ma to miejsce w przypadku braków formalnych pisma. W przypadku braków materialnych skargi kasacyjnej Sąd nie ma obowiązku, ani też kompetencji do wzywania o ich uzupełnienie i po upływie ustawowego terminu do wniesienia tego środka odrzuci go (tak: NSA w postanowieniu z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt I FZ 310/09, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanym przypadku nie można potraktować jako uzasadnienia lakonicznie sformułowanego zarzutu. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, na podstawie 178 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.