II SA/Ol 518/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie WSA: Katarzyna Matczak Ewa Osipuk Protokolant: specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2018 r. w Olsztynie na rozprawie wniosku J. M. – B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. – B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. "[...]" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 9 kwietnia 2018r., nr "[...]", którą po rozpoznaniu odwołania skarżącej, utrzymano w mocy decyzję "[...]" z dnia 28 listopada 2017 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia "[...]". W skardze zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez Sąd prawomocnego orzeczenia, wskazując, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej: "p.p.s.a")., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sad Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, dostępne w CBOSA). Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie przez wnioskującego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym nie jest wystarczające jedynie powołanie się na powyższe przesłanki. Uzasadnienie takiego wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła wprawdzie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednakże poza samym zgłoszeniem takiego wniosku nie uprawdopodobniła zgłoszonego żądania poprzez wykazanie powstania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, jak również przesłanki trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać ponadto należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. II OZ 665/09, dostępne CBOSA). Przy czym przez "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania (por. J.P. Tarno, Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2012, str. 224) Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych oraz poglądów doktryny wynika, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie nadaje się do wykonania, bowiem stwierdza tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego z punktu widzenia wymogów planistycznych. Nie rodzi ona prawa do konkretnego terenu, nie narusza własności i uprawnień osób trzecich, nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych związanych z realizacją inwestycji. Podstawę taką stanowi bowiem dopiero ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Nadto ostateczna decyzja o warunkach zabudowy czy lokalizacji inwestycji celu publicznego uprawnia inwestora do wystąpienia ze stosownym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę i w tym zakresie decyzja ta wywołuje skutki prawne, jednakże jest to dopiero następny etap postępowania inwestycyjnego, który będzie można także kwestionować. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bądź też, że zachodzi w tym wypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.