II SA/Ol 52/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata G.H. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi F.W. na postanowienie Wojewody "[...]" z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wyznaczenia terminu do wydania decyzji w sprawie zezwolenia na czasowe zajecie nieruchomości postanawia odmówić przyznania wnioskodawcy wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Ustanowiony na zasadzie prawa pomocy pełnomocnik skarżącego - adwokat G.H. w piśmie z 27 maja 2013 r., stwierdzając brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie postanowienia o odrzuceniu skargi, wniósł o "zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych". Motywy podjętego rozstrzygnięcia są następujące: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Regulacja ta zawiera się w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) Jak stanowi § 20 wskazanego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z przepisu tego wynika wyraźnie, iż oświadczenie tej treści jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Stanowi ono podstawę do ustalenia, że opłaty za czynności adwokata nie zostały zapłacone w całości lub w części. Pozwala tym samym określić zakres, w jakim wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa. Brak stosownego oświadczenia - a więc sytuacja, jaką stwierdzono w niniejszej sprawie - nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić w trybie art. 49 p.p.s.a., lecz wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie jest również dopuszczalne wyinterpretowywanie go ze sformułowań użytych w treści rozpatrywanego wniosku dla wskazania jego przedmiotu i określenia żądania (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 8/13; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.