II SA/Ol 521/13

Dnia 23 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2013 roku sprawy ze skargi J. N. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wojewoda decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", po rozpatrzeniu odwołania od decyzji z dnia 4 marca 2013 r. wydanej z upoważnienia Starosty przez Zastępcę Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan sprawy: J. N. w dniu 25 maja 2012 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G.. Starosta G., decyzją z dnia 28 maja 2013 r., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a" i "b", art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł o uznaniu J. N. z dniem 25 maja 2012 r. za osobę bezrobotną odmawiając przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 25 maja 2012 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z przedstawionych dokumentów wynikało, iż w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w PUP, zainteresowany rozwiązał stosunek pracy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron. W związku z tym zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy zasiłek w takim przypadku przysługuje bezrobotnemu po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania. Od powyższej decyzji J. N. nie wniósł odwołania. W związku z podjęciem przez J. N. zatrudnienia, Starosta G. decyzją z dnia 18 czerwca 2012 r., pozbawił J. N. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 czerwca 2012 r. W dniu 11 stycznia 2013 r. J. N. ponownie zarejestrował się w PU w G.. Decyzją z dnia 18 stycznia 2013 r., Starosta G., uzna J. N. za bezrobotnego, przyznając mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 stycznia 2013 r. w wysokości 953,10 zł miesięcznie w okresie trzech pierwszych miesięcy posiadania zasiłku dla bezrobotnych oraz w wysokości 748,40 zł miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania zasiłku dla bezrobotnych. Na skutek wniesionego odwołania Wojewoda decyzją z dnia 12 lutego 2013 r., uchylił decyzję Starosty G. z dnia 18 stycznia 2013 r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na skutek ponownie przeprowadzonego postępowania, Starosta G. wydał decyzję z dnia 4 marca 2013 r., , w której przyznał J. N. status osoby bezrobotnej od dnia 11 stycznia 2013 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 stycznia 2013 r. do 11 kwietnia 2013 r. w wysokości 794,20 zł miesięcznie w okresie trzech pierwszych miesięcy posiadania zasiłku dla bezrobotnych oraz w wysokości 623,60 zł miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania zasiłku dla bezrobotnych. Od powyższej decyzji J. N. wniósł odwołanie do Wojewody. W odwołaniu podniósł, że skrócono mu okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych ze względu na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron. Nadmienił, że nie uznano mu następujących okresów pracy: - pracy wykonywanej na ½ etatu w okresie od 1 maja 1994 r. do 31 października 1994 r. - pracy wykonywanej na ¼ etatu w okresie od 1 lutego 1996 r. do 31 sierpnia 1996 r. - pracy wykonywanej na ½ etatu w okresie od 7 czerwca 2010 r. do 30 czerwca 2010 r. Odwołujący się podkreślił, że w dwóch pierwszych przypadkach był pobierany zasiłek dla bezrobotnych, a w tej chwili nie jest to uwzględniane jako okresy pracy. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Wojewoda zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, w zakresie dotyczącym prawa do zasiłku, stanowiły uregulowania prawne wynikające z art. 71, art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 7, art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Odnosząc się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego organ odwoławczy wskazał, że z dokumentacji wchodzącej w skład akt sprawy wynika, iż J. N. w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w PUP w G. w dniu 11 stycznia 2013 r., tj. w okresie od 10 lipca 2011 r. do 10 stycznia 2013 r.: - wykonywał pracę w firmie "A" SA (wg. świadectwa pracy wystawionego w dniu 4 stycznia 2012 r., zainteresowany pracę w wymienionej jednostce wykonywał od dnia 7 czerwca 2010 r. do 30 czerwca 2010 r. na pół etatu - nie zaliczono żadnego dnia - oraz od dnia 1 lipca 2010 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. w pełnym wymiarze czasu pracy – zaliczono 175 dni); - pobierał zasiłek chorobowy (według zaświadczenia ZUS z dnia 25 maja 2012 r., zainteresowany ów zasiłek pobierał w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 23 maja 2012 r. -zaliczono 144 dni). - wykonywał pracę w firmie "A" SA (wg. świadectwa pracy wystawionego w dniu 30 listopada 2012 r., zainteresowany prace w wymienionej jednostce wykonywał od dnia 1 czerwca 2012 r. do 30 listopada 2012 r. w pełnym wymiarze czasu pracy - zaliczono 183 dni); Wyżej wymienione okresy pracy i pobierania zasiłków łącznie wynoszą 502 dni. W ocenie Wojewody J. N. spełnił warunek do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zainteresowany, wspomniany warunek spełnił również w momencie poprzedniej rejestracji w PUP w G. w dniu 25 maja 2012 r., uzyskując z tego tytułu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że J. N. rejestrując się w PUP w G. w dniu 11 stycznia 2013 r. wpisał się w treść dyspozycji przepisu prawa wynikającego z art. 73 ust. 7 ww. ustawy. Bowiem w dniu ostatniej rejestracji, spełniał wymogi określone w art. 71 ww. ustawy, jak również w dniu poprzedniej rejestracji (25 maja 2012 r.) ustalono mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. J. N. rejestrując się w dniu 11 stycznia 2013 r. (w okresie nieprzekraczającym 365 dni od dnia utraty uprzednio posiadanego statusu) uzyskał zatem prawo do zasiłku dla bezrobotnych pomniejszony o okresy, o których mowa w art. 75 ust. 1-3 ww. ustawy, do których w przypadku skarżącego zalicza się okres 90 dni karencji - liczony od dnia uprzedniego zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - związany z faktem, iż w ciągu 6 miesięcy przed uprzednią rejestracją nastąpiło rozwiązanie z nim umowy o pracę za porozumieniem stron. Nie ma znaczenia w ocenie Wojewody, że owe rozwiązanie umowy o pracę na mocy porozumienia stron nastąpiło przed uprzednią rejestracją, natomiast przed ostatnią rejestracją zatrudnienie ustało na skutek upływu okresu, na który została zawarta umowa o pracę. W przypadku J. N. prawo do zasiłku zostało bowiem ustalone przy uprzednim zarejestrowaniu w PUP w G. (25 maja 2012 r.). Dlatego w chwili obecnej bezrobotny uzyskał prawo do zasiłku ustalonego przy uprzedniej rejestracji i skróconego o 90 dniowy okres karencji. Wojewoda argumentował, że mając na uwadze brzmienie przepisu wynikającego z art. 73 ust. 8 ww. ustawy, 90 dniowy okres karencji, o który w przedmiotowej sprawie pomniejszono okres uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych, w przypadku J. N. już upłynął. Z uwagi na powyższe, J. N. prawo pobierania zasiłku uzyskał od dnia ponownego zarejestrowania się w PUP w G. w dniu 11 stycznia 2013 r. Organ odwoławczy podkreślił, że przywołany przepis odnosi się jedynie do samego okresu trwania karencji, czyli czasu oczekiwania na rozpoczęcie pobierania zasiłku. Nie ma on wpływu na to, że przyznany J. N. zasiłek został skrócony o 90 dni. Przepis ten bowiem w niniejszej sytuacji, jak podnoszono wyżej, umożliwił jedynie pobieranie zasiłku od dnia rejestracji, bez oczekiwania dodatkowych 90 dni. Wojewoda wyjaśnił odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu wątpliwości skarżącego w zakresie nie zaliczenia mu wskazywanych przez niego okresów wykonywania pracy w latach 90-tych na ½ i ¼ etatu, jako okresów pracy, mimo że za ich sprawą, jak twierdzi skarżący, pobierał zasiłek dla bezrobotnych, iż zgodnie z obowiązującą ustawą nie każdy okres uprawniający do zasiłku zalicza się do okresu mającego wpływ na jego wysokość i długość pobierania. Należy rozróżnić – w ocenie organu II instancji - okresy mające wpływ na możliwość uzyskania prawa do świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych, od okresów mających wpływ na wysokość świadczenia oraz długość jego pobierania. Katalog tych drugich nie jest w pełni zbieżny z katalogiem okresów mających wpływ na możność uzyskania prawa do zasiłku. Ustawodawca w art. 72 ust. 2 ww. ustawy zawęził nieco katalog okresów uprawniających do zasiłku i mających wpływ na jego wysokość, względem okresów określonych w art. 71 ust. 1 i 2 ww. ustawy, rozszerzające je za sprawą art. 72 ust. 4-5a na inne okresy nie wymienione w art. 71 ust. 1 i 2 ww. ustawy. Ponadto wskazywane przez skarżącego wykonywanie pracy na ½ i ¼ etatu odbywało się w okresie funkcjonowania ustawy innej niż obecnie obowiązująca. Ówcześnie panujące przepisy określały inne wymogi do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych niż obecne. Mając na uwadze obecny stan prawny, nie jest możliwe – w ocenie organu odwoławczego - uwzględnienie J. N. okresów wykonywania pracy w latach 90-tych na ½ i ¼ etatu, jako okresów mających wpływ na wysokość i okres pobierania zasiłku. Organ odwoławczy stwierdził, że J. N. rejestrując się dnia 11 stycznia 2013 r. w PUP w G. spełniał warunki do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, określone w art. 71 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, posiadał okres 365 dni uprawniający do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda argumentował, że Starosta G. po zarejestrowaniu się J. N. w PUP w G. nie mógł postąpić inaczej niż wydać decyzję przyznającą bezrobotnemu prawo do zasiłku w wysokości 100 % podstawowej kwoty zasiłku, skrócony o 90 dniowy okres karencji. Na decyzję Wojewody skargę złożył J. N.. Podniósł, że nie zgadza się z decyzją Wojewody o nieuznaniu okresu pracy na ½ i ¼ etatu oraz pracy wykonywanej w okresie od 7 do 30 czerwca 2010 r. na pół etatu. Skarżący wskazał, że jest to niezgodne z przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż w tamtym czasie skarżący otrzymywał zasiłek dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego okres wykonywania pracy na ½ etatu od 1 lutego 1996 r. do 31 sierpnia 1996 r. został zaliczony jako okres uprawniający do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres jego pobierania. Nie było natomiast możliwe uwzględnienie skarżącemu okresu wykonywania pracy od 1 maja 1994 r. do 31 czerwca 1994 r. na ¼ etatu oraz okresu pracy wykonywanej na ½ etatu od 7 czerwca 2010 r. do 30 czerwca 2010 r. jako okresów mających wpływ na wysokość i okres pobierania zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. W sprawie niniejszej organ I instancji przyznał skarżącemu status bezrobotnego od dnia 11 stycznia 2013 r. oraz zasiłek dla bezrobotnych od dnia 11 stycznia 2013 r. do 11 kwietnia 2013 r. w wysokości 794,20 zł miesięcznie w okresie trzech pierwszych miesięcy posiadania zasiłku oraz w wysokości 623,60 zł miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto organ przyjął, że skarżący pomimo ukończenia 50 roku życia winien otrzymywać zasiłek przez okres 6 miesięcy, gdyż nie posiada 20-letniego okresu uprawniającego do zasiłku. Organ I instancji przyjął równocześnie, że okres pobierania zasiłku winien być skrócony o 90 dni. W sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący z momentem zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy spełnił przesłanki do otrzymania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Sporna jest natomiast długość otrzymywania świadczenia, jakie skarżącemu przysługuje z tytułu bezrobocia. W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że skarżącemu winien przysługiwać zasiłek dla bezrobotnych. Z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm., w dalszej części uzasadnienia zwanej: ustawą), wynika, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Ponadto do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy). Nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, tj. w okresie od 10 lipca 2011 r. do 10 stycznia 2013 r. skarżący przepracował 502 dni osiągając przy tym odpowiednie wynagrodzenie w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy oraz pobierał zasiłek chorobowy w wysokości określonej w art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy. Tym samym zasadnie przyznano skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych. Wyjaśnić także należy skarżącemu, że z tytułu pracy w firmie "A" SA w okresie od 7 czerwca 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. organy jako okres uprawniający do prawa do zasiłku słusznie zaliczyły 175 dni, pomimo, że skarżący świadczył pracę dla tego pracodawcy w dłuższym okresie czasu. Z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika bowiem, że okres zatrudnienia wynoszący łącznie 365 dni winien być liczony w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. W tym przypadku czas zatrudnienia wynoszący 365 dni organy prawidłowo badały w okresie od 10 lipca 2011 r. (18 miesięcy przed datą rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy). Jednocześnie okres jaki skarżący przepracował po dniu 10 lipca 2011 r. do dnia rejestracji (11 stycznia 2013 r.) był okresem wystarczającym do uzyskania prawa do zasiłku. Zasadnie także skrócono skarżącemu okres pobierania zasiłku o 90 dni. Z art. 73 ust. 4 ustawy wynika bowiem, że okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu, szkolenia lub przygotowania zawodowego dorosłych przypadających na okres, w którym przysługiwałby zasiłek, oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3 ustawy. Ustawodawca w art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy wskazał, że bezrobotnemu, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje: po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 art. 75 ustawy. Przepis ten stanowi z kolei, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Nie ulega wątpliwości, że skarżący został uznany decyzją organu I instancji z dnia 28 maja 2012 r., z dniem 25 maja 2012 r. za osobę bezrobotną. W decyzji tej także ustalono, że skarżący w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji (25 maja 2012 r.) rozwiązał stosunek pracy za porozumieniem stron na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy (świadectwo pracy z 4 stycznia 2012 r. k- 33 akt administracyjnych). Ze względu na to, że skarżący utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni (utrata statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 czerwca 2012 r. -decyzja organu I instancji z 18 czerwca 2012 r.; ponowne uzyskanie statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 stycznia 2013 r.) w sprawie organ prawidłowo zastosował art. 73 ust. 5 ustawy. Przepis ten stanowi, że bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. Tak więc nie ulega wątpliwości, że skrócony okres pobierania zasiłku o 90 dni będzie miał zastosowanie do sytuacji skarżącego. Zasadnie także organy z uwagi na dyspozycję przepisu art. 73 ust. 8 przyjęły, że 90 dniowy okres karencji, o który w przedmiotowej sprawie pomniejszono okres uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych, w przypadku skarżącego już upłynął. Z uwagi na powyższe, skarżący prawo pobierania zasiłku uzyskał od dnia ponownego zarejestrowania się w PUP w G. w dniu 11 stycznia 2013 r., ale okres pobierania zasiłku skrócono o 90 dni. Art. 73 ust. 8 ustawy stanowi bowiem, że okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności oraz uzyskiwania przychodu, wymienione w ust. 5, wlicza się do okresów, o których mowa w art. 75 ust. 2. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób mało wyczerpujący wyjaśniły natomiast w uzasadnieniach swoich decyzji kwestie związane z okresem uprawniającym do zasiłku o którym mowa w art. 72 ust. 3 ustawy. Ze względu na sytuację skarżącego są to kwestie istotne z punktu widzenia długości otrzymywania zasiłku jak i jego wysokości. Art. 72 ust. 2 ustawy stanowi, że bezrobotnemu, którego łączne okresy wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz ust. 7, zwane dalej "okresem uprawniającym do zasiłku", wynoszą mniej niż 5 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 80 % kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Natomiast z art. 72 ust. 3 wynika, że bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120 % kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Art. 73 ust. 1 pkt 2 lit b stanowi z kolei, że okres pobierania zasiłku wynosi: 12 miesięcy - dla bezrobotnych powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku. W sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący ukończył 50 lat. Organ I instancji decyzją z dnia 18 stycznia 2013 r. (uchyloną przez Wojewodę z przyczyn formalnych) orzekł o przyznaniu skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 953,10zł miesięcznie w okresie trzech pierwszych miesięcy posiadania zasiłku oraz w kwocie 748,40 zł miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania zasiłku, tj. w kwocie 120% kwoty zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. W decyzji tej organ nie określił także, że zasiłek będzie wypłacany przez czas 6 miesięcy pomniejszonych o okres 90 dni. Oznacza to, że organ I instancji uznał skarżącego za bezrobotnego (choć z uzasadnienia tej decyzji nie wynika w jaki sposób dokonano obliczenia okresu uprawniającego do zasiłku), którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat. Tymczasem w decyzji z dnia 4 marca 2013 r. okres uprawniający do zasiłku organ określił na 19 lat i 4 miesiące, nie podając w jaki sposób dokonał obliczenia tego okresu. Podobnie organ II instancji nie zobrazował w treści uzasadnienia decyzji w jaki sposób dokonał obliczenia tego okresu. Nie wskazano w decyzji dokładnie jakie okresy aktywności zawodowej wliczono do okresu uprawniającego do zasiłku, a jakich okresów nie wliczono do okresu uprawniającego do zasiłku i dokładnie jakie okoliczności sprzeciwiały się zaliczeniu poszczególnych okresów aktywności zawodowej do okresu uprawniającego do zasiłku. Kwestia ta jest w przypadku skarżącego o tyle istotna, że od okresu uprawniającego do zasiłku uzależniona jest wysokość zasiłku oraz długość jego pobierania, a organ I instancji wskazał, że okres ów wynosi 19 lat i 4 miesiące, a więc jest bardzo zbliżony do okresu 20 lat, od którego ustawodawca uzależnia wyższy zasiłek dla bezrobotnych i dłuższy czas jego pobierania. Wojewoda nie ustosunkował się w wystarczający sposób do tej kwestii pomimo, że skarżący podnosił w odwołaniu, że niesłusznie skrócono mu prawo do pobierania zasiłku dla bezrobotnych, chociaż w latach dziewięćdziesiątych posiadał okresy zatrudnienia na ½ i ¼ etatu. Wojewoda ograniczył się w decyzji jedynie do rozważań ogólnych wyjaśniając, że okresy uprawniające do prawa do zasiłku w rozumieniu art. 71 ust. 1 i 2 ustawy nie pokrywają się w pełni z okresem uprawniającym do zasiłku w rozumieniu art. 72 ust. 3 ustawy, od którego zależy wysokość i długość pobierania świadczenia. Wskazać należy, że prowadząc postępowanie w sprawie przyznania zasiłku dla bezrobotnych ograny związane były także treścią przepisów k.p.a., w tym art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Art. 7 k.p.a., nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Art. 77 § 1 k.p.a., stanowi, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 107 § 3 k.p.a. określa, jakie elementy winno zwierać uzasadnienie decyzji administracyjnej. Zgodnie z treścią ostatniego z wymienionych przepisów uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, choć obszerne i odnoszące się w sposób prawidłowy do obowiązującego stanu prawnego, jak i częściowo do zgromadzonego materiału dowodowego, nie przedstawia jednak rozumowania organu, w kwestii szczegółowego obliczenia okresu uprawniającego do zasiłku (tak jak organ uczynił to obliczając okresy, które pozwoliły ustalić prawo do zasiłku na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy), choć skarżący w odwołaniu wskazywał na jego wątpliwości co do zaliczenia okresów pracy świadczonej ½ etatu w czerwcu 2010 r. i ½ i ¼ etatu w latach dziewięćdziesiątych, a organ I instancji jak należy rozumieć zmieniał w tej kwestii stanowisko, skoro w decyzji z 18 stycznia 2013 r. przyznał skarżącemu zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku, a następnie wycofał się z tego stanowiska, wskazując, że okres uprawniający do zasiłku wynosi 19 lat i 4 miesiące, bez podania sposobu wyliczenia tego okresu. Przyjąć więc należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tej części jest niewystarczające, co może mieć wpływ na wynik sprawy i przesądza o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę, organ odwoławczy winien uwzględnić powyższe wytyczne i ustalić w sposób wskazany w wyroku okres uprawniający do zasiłku, wykazując sposób jego obliczenia w uzasadnieniu decyzji. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz z mocy art. 152 p.p.s.a. orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.