II SA/Ol 54/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi E. N. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", po rozpoznaniu odwołania E. N., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta "[...]" o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ pierwszej instancji decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. i Z. M. (inwestorzy) pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce Nr "[...]", przy ul. "[...]" w "[...]". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.). W odwołaniu od powyższej decyzji E. N., właściciel sąsiedniej nieruchomości wobec działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym wskazał, że rozbudowa budynku w znaczący sposób wpłynie na degradację budynku stanowiącego jego własność poprzez pogorszenie oświetlenia naturalnym światłem dziennym części domu i działki, spowoduje zalewanie jego nieruchomości wodami opadowymi, "podtopienia, zaspy śnieżne, podmuchy, wiry", a w efekcie zawilgocenie ścian i fundamentów budynku. Poniósł, że wykonanie powyższej rozbudowy budynku spowoduje obniżenie wartości nieruchomości stanowiącej jego własność oraz zeszpecenie krajobrazu okolicznych posesji, co naruszyłoby wymagania określone dla obszaru chronionego krajobrazu Wysoczyzny "[...]", w którym sporny budynek się znajduje. Ponadto zakwestionował przedłożoną przez inwestora "analizę zacieniania budynku sąsiedniego" stwierdzając, że jest ona nierzetelna i fikcyjna, ponieważ została opracowana "zza biurka", bez udziału właściciela sąsiedniej nieruchomości. Stwierdził, iż nie wyraża zgody na zaproponowaną rozbudowę budynku, gdyż jego zdaniem ściana projektowanej rozbudowy powinna być usytuowana w odległości 1,5m od granicy działki Nr "[...]", stanowiącej jego własność. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie podniósł, że przedłożony projekt budowlany stanowiący integralną część zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta "[...]" został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje zawodowe, zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. "[...]" i "[...]" w "[...]", uchwalonego Uchwałą Nr "[...]" z dnia "[...]" Rady Miejskiej w "[...]". Załączona przez inwestora w dokumentacji budowlanej decyzja Prezydenta Miasta z dnia "[...]" o ustaleniu warunków rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce Nr "[...]" w "[...]", ul. "[...]", została decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" wygaszona. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 109 poz. 1156 ze zm.) zarówno w zakresie wymagań określonych w § 11 i 12 tego rozporządzenia dotyczących sytuowania budynków m.in. w stosunku do granic nieruchomości, określonych w § 204 pkt 5 dotyczących bezpieczeństwa budynku zlokalizowanego w sąsiedztwie, jak i zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi t.j. - zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania działki Nr "[...]" inwestor przewidział rozbudowę budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej przy granicy z działką Nr "[...]", stanowiącą własność skarżącego. Powyższe jest zgodne z przepisem 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z czym stawiany przez skarżącego wymóg usytuowania części rozbudowanej tego budynku w odległości 1,5m od granicy stanowiącej jego własność nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa materialnego; - projekt budowlany rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej zawiera zgodnie z wymaganiami § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego założenia przyjęte do obliczeń konstrukcji, wyniki tych obliczeń oraz ekspertyzę techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku przebudowywanego. Zatem obawy skarżącego, że wykonywanie robót budowlanych będzie powodowało zagrożenie bezpieczeństwa budynku sąsiedniego jest bezpodstawne; - projekt przebudowy budynku mieszkalnego w zabudowie jednorodzinnej bliźniaczej przewiduje odprowadzenie wód opadowych w kierunku działki stanowiącej własność inwestora, a nie na teren sąsiedniej nieruchomości. Połać dachowa na styku z nieruchomością sąsiadującą posiada spadek w kierunku działki inwestora, w związku z czym zarzut zalegania śniegu i obciążenia śniegiem budynku sąsiadującego nie został potwierdzony , - nie jest zasadny zarzutu, że projekt budowlany stanowiący integralną część zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę narusza wymagania określone w § 13 i 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku sąsiadującym. Zgodnie bowiem z załączoną do projektu budowlanego analizą zacieniania budynku sąsiedniego należy stwierdzić, że pomieszczenie mieszkalne z oknami w elewacji południowo-zachodniej ma zapewnione nasłonecznienie w czasie znacznie przekraczającym określone przepisami minimum. Zarzut dotyczący zacieniania działki nie może być brany pod uwagę z uwagi na to, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie dotyczą zacieniania działek. Podnoszona przez skarżącego kwestia nierzetelnego wykonania analizy zacienienia nie może być brana pod uwagę ponieważ opracowanie to zostało wykonane przez osobę uprawnioną z uwzględnieniem stanu przed i po rozbudowie budynku; - brak zgody skarżącego na rozbudowę budynku sąsiadującego przy granicy nieruchomości nie wywołuje żadnych skutków prawnych, ponieważ zgoda taka nie jest prawnie wymagana, a podnoszona sprawa utraty wartości nieruchomości sąsiadującej nie podlega ocenie organu. Konkludując Wojewoda wskazał, iż żaden z zarzutów odwołania nie został potwierdzony, a projekt budowlany został opracowany zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, także w zakresie wymagań ustalonych dla obszaru chronionego krajobrazu Wysoczyzny "[...]", co do zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego w zakresie projektowanej przebudowy, a nadto, inwestor spełnił wszystkie wymagania do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie E. N. zwrócił się o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z dnia "[...]" zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę. Podniósł, że pozwolenie na budowę narusza przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a mianowicie: - § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, bowiem budynek na działce o szer. "[...]" m winien być usytuowany w odległości 1,5m od granicy działki; - § 11 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia, bowiem ściana nośna pionowa o wysokości "[...]"m będzie ekranem zatrzymującym w czasie opadów atmosferycznych (deszcz, śnieg), będzie powodować podtopienia fundamentów już popękanych, a zimą zaspy śnieżne. - § 13 ust. 1 i § 60 rozporządzenia, bowiem ściana nośna budynku o wysokości "[...]"m, w odległości 3 m od okna parterowego spowoduje cień, który znacząco spowoduje pogorszenie oświetlenia dziennego, pozbawi całkowicie jedynego światła słonecznego od wschodu i zamieni pokój dzienny w suterynę. Dodatkowo argumentował m.in., że: inwestor dysponuje alternatywnym miejscem na swojej działce, gdzie mógłby rozbudować swój budynek, projektant (działając pod presją inwestora) opracował projekt o nieestetycznym kształcie architektonicznym i lokalizacyjnym, lokalizacja inwestycji narusza zapisy uchwały Rady Miasta Nr "[...]" z dnia "[...]", inwestycja nie jest zaopiniowana przez konserwatora zabytków. Podniósł również, że organy administracji wydając decyzję Nr "[...]" o warunkach zabudowy próbowały, wbrew jego woli, "wciągnąć go" w rzekomą budowę na jego działce. W odpowiedzi na skargę Wojewoda, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" p.p.s.a. Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające prawu. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na mocy art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; oraz 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Podkreślić także należy, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W cytowanym przepisie art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu – ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu administracji architektoniczno – budowlanej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy) uprawnienia budowlane. W stanie faktycznym sprawy organ pierwszej instancji uznał, że złożony przez inwestorów projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów prawa budowlanego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Konsekwencją powyższego stanowiska było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego. Odwołanie od tej decyzji złożył właściciel sąsiedniej nieruchomości. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę. Skargę do sądu administracyjnego złożyła strona odwołująca się. Merytoryczną ocenę zarzutów skargi poprzedzić należy wskazaniem, iż z akt sprawy wynika, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. "[...]" i "[...]" w "[...]", uchwalony Uchwałą Rady Miejskiej z dnia "[...]". Zgodnie z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483), źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz akty prawa miejscowego. Te ostatnie są źródłami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że ma moc wiążącą, tak jak każdy inny akt normatywny i musi być respektowany bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą kontrowersje, dopóki nie zostanie uchylony lub zmieniony. Zasadność rozwiązań planu miejscowego nie może być przedmiotem oceny przez Sąd w granicach skargi złożonej na konkretną decyzję, czy też postanowienie organu administracji (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod red. prof. Zygmunta Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006r., str. 143). Jak wynika z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. "[...]" i "[...]" w "[...]" działka o Nr "[...]", na której planowana jest realizacja inwestycji, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem: MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Na tym terenie dopuszczona została zabudowa mieszkaniowa 2 kondygnacje, w tym użytkowe poddasze (§ 9 planu). Zatem zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczają na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym lokalizację zabudowy mieszkaniowej. Podkreślić przy tym należy, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie definiuje pojęcia zabudowy mieszkaniowej, czy też zabudowy jednorodzinnej. Tymczasem w przepisie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ustawodawca zawarł definicję tych pojęć. I tak, zabudowa jednorodzinna to jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi (pkt 2). Przy czym budynek mieszkalny to budynek mieszkalny wielorodzinny, jak i budynek mieszkalny jednorodzinny. W tej sytuacji zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w świetle zacytowanych definicji, w swoich uregulowaniach szczegółowych pozwalają na lokalizowanie na terenie, na którym planowana jest inwestycja, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. To zaś przesądza, iż zarzut skargi podnoszący, że lokalizacja inwestycji narusza zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niezasadny. W tym miejscu należy się odnieść do zarzutu skargi dotyczącego wydania przez organ decyzji Nr "[...]". Powyższą decyzją (Nr "[...]") z dnia "[...]" Prezydent Miasta "[...]" stwierdził z urzędu wygaśnięcie decyzji ustalającej (na wniosek inwestorów) warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce Nr "[...]". W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy (decyzją z dnia "[...]" ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej w obrębie działki Nr "[...]") stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla terenu uchwalono miejscowy plan, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Skoro zatem w decyzji z dnia "[...]" występowały rozbieżności z ustaleniami uchwalonego w dniu "[...]" tego roku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ prawidłowo podjął decyzję Nr "[...]". Strona skarżąca w treści swojej argumentacji kontestowała także dopuszczalność lokalizacji projektowanego budynku na granicy działki. Odnosząc się do tej kwestii należy zwrócić uwagę, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ul. "[...]" i "[...]" w "[...]" nie regulują odległości budynku od granic działek. W tej sytuacji należy sięgnąć do uregulowań rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Norma taka zawarta jest w przepisie § 12 ust. 3 pkt 1 powyższego rozporządzenia. Zgodnie z jego treścią, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Bezspornie działka inwestorów ma szerokość mniejszą niż 16m ("[...]"m), co oznacza, że dopuszczalne jest zaplanowanie nowego budynku w granicy z działką sąsiednią. W tej sytuacji organ trafnie uznał, że wskazane w przepisach warunki usytuowania planowanego budynku zostały w analizowanej sprawie spełnione. Podkreślić przy tym należy, że usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w § 12 ust. 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Dla kompleksowości niniejszych rozważań wskazać także należy, że stosując regulację przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia uwzględniać należy wymogi zawarte w § 13, 60 oraz 271 – 273 wskazanego rozporządzenia, co w niniejszym postępowaniu zostało zachowane. Uwzględniając bowiem okoliczność, iż działka inwestorów, jak też sąsiednia działka skarżącego, znajdują się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem MN1, zasadnie organy poddały ocenie analizę nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia nieruchomości skarżącego. W wyniku wyznaczenia kąta zacienienia i wysokości przesłaniania stwierdzono, że pomieszczenie mieszkalne skarżącego z oknami w elewacji południowo-zachodniej ma zapewnione nasłonecznienie w czasie znacznie przekraczającym określone przepisami minimum. Powyższe ustalenie jednoznacznie wskazuje, że nie doszło w sprawie do naruszenia § 13 i § 60 rozporządzenia, co czyni niezasadnym zarzut całkowitego pogorszenia jedynego źródła nasłonecznienia (światła) od strony wschodniej. Dodatkowo, zaprojektowana w granicy ściana budynku spełnia wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego (§ 271 rozporządzenia). Niezasadny jest ponadto zarzut naruszenia § 11 rozporządzenia, bowiem analiza projektu budowlanego wskazuje, że ze względu na kształt zaprojektowanego dachu (nachylenie w stronę działki inwestorów) gromadząca się na nim (potencjalnie) woda będzie odprowadzana na nieruchomość inwestorów. Powyższemu będzie służyć wprowadzenie w konstrukcji dachu elementów do odprowadzania wód opadowych oraz lukarny. Rozwiązanie to ma na celu polepszenie istniejącego stanu w zakresie zaistnienia na dachu ewentualnego nadmiaru wód opadowych (wód roztopowych) i przeciwdziała potencjalnemu odprowadzaniu wód na teren nieruchomości skarżącego. Konkludując dotychczasowe rozważania należy zwrócić uwagę na treść regulacji art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m. in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (por. np. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2001 roku, IV SA 2085/98, Lex Nr 55752; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. VII SA/Wa 1476/09, Lex Nr 589537). Wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno – budowlanych, jak i prawa miejscowego (czyli zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów skarżącego występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Na gruncie rozpoznawanej sprawy spełnione zostały także pozostałe wymagania, określone w art. 35 ustawy Prawo budowlane. Projekt budowlany jest bowiem kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa, założenia przyjęte do obliczeń konstrukcji, wyniki tych obliczeń oraz ekspertyzę techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku przebudowywanego oraz został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Dodatkowo należy wskazać, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w "[...]" z dnia "[...]" uzgadniające planowane zamierzenie inwestycyjne. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.