II SA/Ol 562/15

Dnia 10 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Hanna Raszkowska sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia 1/ umorzyć postępowanie sądowe; 2/ przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz radcy prawnego M. W. kwotę 240 złotych (słownie dwieście czterdzieści), powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu. "[...]" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]"z dnia 13 kwietnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza "[...]"z dnia 8 stycznia 2015 r. przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Strona zarzuciła naruszenie art. 7, 19, 65, 66 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: K.p.a. Skarżący wskazał przede wszystkim, iż SKO w "[...]"dokonało złej oceny sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącego. Zarzucił także naruszenie właściwości ustawowej organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", w odpowiedzi na skargę, wniosło o umorzenie postępowania sądowego podnosząc, iż uwzględniło skargę "[...]" w trybie art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchyliło własną decyzję z dnia 13 kwietnia 2015 r. i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że niewątpliwie, Burmistrz Miasta "[...]"jest w sprawie organem właściwym wierzyciela, z akt sprawy nie wynikają natomiast żadne okoliczności dla których należałoby przyjąć, że jest on jednocześnie organem właściwym dłużnika. Tymczasem zaś, organ pierwszej instancji w podstawie prawnej decyzji powołał się na art. 30 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2012 r., poz. 1228 z późn. zm.), dotyczącymi właściwości. W uzasadnieniu decyzji odniósł się nie tylko do przesłanek wynikających z art. 30 ust. 2 tej ustawy, ale również do przesłanek, wynikających z art. 30 ust. 1 stwierdzając niespełnienie żadnej z przesłanek wynikających z art. 30 ust. 1, 2 i 3. W takim stanie należało przyjąć, w ocenie Kolegium, że organ pierwszej instancji rozpatrzył wniosek skarżącego jednocześnie w trybie art. 30 ust. 2 i w trybie art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Niewątpliwie, Burmistrz Miasta "[...]"jest organem właściwym wierzyciela, z akt sprawy nie wynikają natomiast żadne okoliczności dla których należałoby przyjąć, że Burmistrz jest jednocześnie organem właściwym dłużnika. Przyjmując, że część rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji dotyczyła rozstrzygnięcia również w przedmiocie art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów – Kolegium uwzględniło skargę "[...]"w całości, uchylając - zgodnie z jego żądaniem, własną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie, skarżący wniósł skargę na decyzję organu administracji publicznej, a zatem na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych. Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. W doktrynie oraz judykaturze panuje zgodny pogląd, iż do tej kategorii przyczyn umorzenia postępowania należy zaliczyć uwzględnienie skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli, określonym w art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Komentarz, Wydanie 3, Warszawa 2008, str. 403, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2007r. sygn. akt II FSK 1259/06, niepublikowane). Stosownie do treści wskazanego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia skargi, organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]"skorzystało z tej możliwości i uchyliło zaskarżoną (własną) decyzję. Mając powyższe na uwadze, nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, że zaskarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, a w konsekwencji -postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł o umorzeniu postępowania. Na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490), Sąd orzekł jak w pkt. 2 sentencji wyroku.