II SA/Ol 582/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej w decyzji dotyczącej pozwolenia zintegrowanego oddala skargę. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony) Postanowieniem z dnia "[...]" , Starosta sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w decyzji własnej z "[...]"r., nr "[...]"w sprawie udzielenia Spółce A pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do produkcji płyt drewnopodobnych – płyt wiórowych o maksymalnej zdolności produkcyjnej 3 100 m3 na dobę, która obejmuje urządzenie do termicznego przekształcania odpadów innych niż niebezpieczne o maksymalnej zdolności przetwarzania 4,16 tony odpadów na godzinę oraz urządzenia spalania paliw o łącznej nominalnej mocy 167,143 MW na terenie zakładu pod adresem: "[...]" oraz objęcia pozwoleniem zintegrowanym instalacji spawania ustalając dla niej warunki wprowadzania do środowiska substancji lub energii na zasadach określonych dla pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza w ten sposób, że: 1) w punkcie 11.1.3. w Tabeli nr 2 wiersz LP 2.1. po sprostowaniu otrzymuje brzmienie: |2.L |Żywice |o |niskiej |zawartości |wolnego | |46 000 Mg s.m. /rok | | |formaldehydu ≤0,2 % | | | | | |W tym: | | | | | | | | |Klej MUF 1232 | | |2 x150 m3 | | | |Klej MUF 1181 | | | | | | |Klej UMF 1501 | | |3 x 150 m3 | | | |Klej UF 1002 | | |1 x 150 m3 | | | |Klei UF 1003 | | |1 x 150 m3 | | | |Klej UF 1103 | | |1 x 150 m3 | | 2) w punkcie Il.l.3.w Tabeli nr 2 wiersz LP 2.3. po sprostowaniu otrzymuje brzmienie: |2.3. |Dodatki | |5 000 Mg s.m. Irok | | |Emulsja woskowa |3 x 80 m3 | | | |Wstępny kondensat UFC 80 |1 x 30 nr3 | | | |Środek oddzielający XT-307W |30 xl m3 | | | | | | | | | | | | | |Izocyjanian (PMDI) |2 x 80 m3 | | | |Mocznik |2 x 5 m' (roztwór) | | | | |30 x 1 m3 bigbag | | Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 113 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), zwanej dalej: "k.p.a.". W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w wydanym pozwoleniu zintegrowanym omyłkowo podzielono kolumnę 4 w wierszach LP.2.1. i LP 2.3. w tabeli nr 2 w pkt. II.1.3., na stronie 9 i 10 przedmiotowej decyzji. W kolumnie 4 nr 2 określono zużycie materiałów, surowców i paliw w instalacji. Wielkość liczbowa we wskazanych miejscach odnosi się do ogólnego zużycia danego rodzaju surowca, materiału, tj. żywic, (klejów) i dodatków, co zostało ustalone zgodnie z bilansem masowym dla procesu produkcji płyt wiórowych przedstawionym na stronie 56 "Wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego (...) wersja ujednolicona październik 2018", a nie do zużycia wymienionych poszczególnych materiałów i surowców. Linie dzielące kolumnę 4 we wskazanych wierszach zostały wpisane w sposób niezamierzony. W związku z tym, należało sprostować omyłkowy zapis w pozwoleniu, co nie prowadzi do zmiany merytorycznej orzeczenia i nie przyczynia się do zmiany rozstrzygnięcia w sposób odbiegający od zawartego w decyzji. Na to postanowienie zażalenie wniosło Stowarzyszenie (dalej jako: "Stowarzyszenie") wskazując, że doszło do rażącego naruszenia art. 7, 77 § 1 w związku z art. 113 § 1 k.p.a., poprzez merytoryczną zmianę decyzji w trybie rzekomego sprostowania oczywistych błędów pisarskich. Po rozpatrzeniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), postanowieniem z dnia "[...]"., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu wyjaśniono, że istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość, którą można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. Analiza materiałów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego wskazuje, że zarówno wnioskodawca, jak i organ pierwszej instancji, w przypadku produktów używanych do wytwarzania płyt wiórowych pojęcia "Klej" oraz "Żywica" używał zamiennie oraz uznawał je za tożsame. Z akt sprawy wynika też jednoznacznie, iż w związku z funkcjonowaniem instalacji prowadzonej przez Spółkę w procesie produkcji płyt wiórowych zużywanych będzie rocznie 46 000 Mg (ton) suchej masy żywicy/klejów MUF,UF,UMF (wersja ujednolicona wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego z października 2018 r., str. 56-57).Porównując treść decyzji z "[...]"r., z treścią materiałów znajdujących się w aktach sprawy oczywistym wydaje się organowi odwoławczemu, że podzielenie kolumny 4 wiersza LP 2.1. poziomą linią uznać należy za błąd pisarski lub oczywistą omyłkę. Tym samym, jej sprostowanie uznać należy za uzasadnione i mieszczące się w przyznanym, na podstawie art. 113 k.p.a. organom administracji publicznej, prawie do sprostowania wydanych przez nie orzeczeń. Oczywistość omyłki czy też błędu pisarskiego, jaki popełnił organ pierwszej instancji wynika w tym wypadku w sposób jednoznaczny z porównania z treści wydanego przez organ rozstrzygnięcia i materiałów znajdujących się w aktach sprawy. Z akt wynika, że substancjami wykorzystywanymi w procesie produkcji płyt wiórowych oprócz żywicy/klejów i utwardzaczy będą również tzw. "dodatki, tj. emulsja woskowa, wstępny kondensat UFC 80, środek oddzielający XT-307W, izocyjanian (PMDI), mocznik. Ze zgromadzonych w aktach sprawy materiałów wynika też jednoznacznie, że związane z procesem produkcji płyt wiórowych łączne zużycie dodatków będzie wynosić rocznie 5 000 Mg (ton) suchej masy. Skoro zatem w wierszu LP 2.3. Tabeli nr 2 decyzji z "[...]"r. organ określił wielkość zużycia wskazanych wyżej dodatków wykorzystywanych w procesie produkcji płyt wiórowych, to podział poziomymi liniami kolumny tego wiersza uznać należy za błąd pisarski lub oczywistą omyłkę. Ze złożonej przez Spółkę ujednoliconej wersji wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego jednoznacznie wynika bowiem, iż łączne zużycie wszelkich dodatków wykorzystywanych w procesie produkcji płyt wiórowych wynosić będzie 5 000 Mg (ton) rocznie. Co za tym idzie, za zasadne uznać należy sprostowanie decyzji z dnia "[...]" r. w powyższym zakresie. Oczywistość omyłki czy też błędu pisarskiego wynika i w tym wypadku z porównania treści wydanego rozstrzygnięcia i materiałów znajdujących się w aktach sprawy. Na powyższe postanowienie Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o jego uchylenie, ewentualnie uchylenie postanowień organów obu instancji. Zarzucono naruszenie art. art. 113 § 1 w zw. z art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a., poprzez wydanie postanowień o sprostowaniu będących w istocie rzeczy merytoryczną zmianą decyzji, pod pozorem rzekomego poprawienia oczywistej omyłki pisarskiej. W uzasadnieniu podniesiono, że pod pozorem rzekomego sprostowania Starosta chce dokonać dwóch kolejnych zmian, których wynikiem będzie to, że wielkość przypisana Żywicom (46 000 Mg s.m./rok) będzie się odnosiła do klejów, co już samo w sobie jest niedopuszczalne. Po drugie kwestia braku określenia wielkości zużycia klejów jest przedmiotem skargi o wydanie pozwolenia zintegrowanego i jest to próba ratowania wadliwego pozwolenia zintegrowanego. Analogiczne zarzuty należy postawić próbie sprostowania wiersza 2.3. decyzji. Przy Izocjaninie i Moczniku był postawione poziome kreski. Usunięcie ich oznacza merytoryczną zmianę przypisania wartości 5 000 Mg s.m./rok również Izocjaninowi i Mocznikowi. Skarżący wskazali też, że organ zignorował wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 1126/19. Zdaniem skarżących, nie można przyjąć, że organ używa zamiennie pojęć: "Kleje" i "Żywice", co wynika z wykładni systemowej treści decyzji. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Oceniając, w świetle powołanych wyżej kryteriów zaskarżone postanowienie, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz postanowienia organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy art. 113 § 1 k.p.a. został w sposób istotny naruszony na skutek wydania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, prostującego decyzję organu pierwszej instancji z dnia "[...]"r, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"r. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. - organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że powołany przepis odnosi się do takich wad decyzji, które charakteryzują się cechą oczywistości. Wprawdzie przepis ten nie zawiera definicji legalnej oczywistej omyłki, ale już z samego potocznego rozumienia tego pojęcia wynika, że chodzi w nim o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny błąd, lecz zawsze dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i nie wymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2020 r. sygn.. akt II FSK 770/20). Oczywistość stanowi równocześnie normę dopuszczalności sprostowania, które nie może prowadzić do zmiany merytorycznej treści orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Powołany przepis art. 113 § 1 k.p.a. stwarza organowi administracji publicznej możliwość usunięcia nieistotnych wad aktu oraz sprostowania jego treści. Zdaniem składu orzekającego w przedmiotowej sprawie, błąd popełniony przez organ pierwszej instancji w decyzji z dnia "[...]"r., jest ewidentny i polegał na podzieleniu kolumny 4 w punkcie II.1.3. w tabeli nr 2 wiersze: LP 2.1. i LP 2.3. Nie można podzielić stanowiska skarżących, że w sprawie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem przepisów art. 113 § 1 K.p.a., bowiem wielkość przypisana Żywicom (46 000 Mg s.m./rok) – wiersz 2.1. – będzie się odnosiła do klejów, co już samo w sobie jest niedopuszczalne. Wskazać bowiem należy, że również w decyzji z dnia "[...]"r., jeszcze przed jej sprostowaniem, stwierdzono w pkt. II.1.3 tabeli nr 2 w pkt 2: "Kleje i dodatki do produkcji surowej płyty w tym: Żywice o niskiej zawartości wolnego formaldehydu (...)" (pkt 2.1.). Oznacza to, że Żywice mieszczą się w pojęciu "Kleje". Ponadto, pojęcia te używane były zamiennie, na co wskazują dokumenty w sprawie, w tym wersja ujednolicona wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego z października 2018 r., str. 56-57. Dokumenty te potwierdzają również - na co wskazał organ odwoławczy - że w związku z funkcjonowaniem przedmiotowej instalacji w procesie produkcji płyt wiórowych zużywanych będzie rocznie 46 000 Mg (ton) suchej masy Żywicy/Klejów MUF,UF, UMF oraz zużycie dodatków wynosić będzie rocznie 5 000 Mg (ton) suchej masy. Zestawiając więc treść wniosku z treścią decyzji uznać należy, że sprostowanie tej decyzji znajduje pełne uzasadnienie, ponieważ zaistniała omyłka wyczerpuje znamiona przepisu art. 113 § 1 K.p.a. Podział poziomymi liniami kolumny 4 wiersza 2.1. i 2.3. tabeli nr 2 punktu II.1.3.decyzji z dnia "[...]"r. należy uznać za błąd pisarski lub oczywistą omyłkę. Nie ma też podstaw argumentowania przez skarżących przedmiotowej sprawy wyrokiem do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 1126/19. Sprawa, w której wydano ten wyrok miała bowiem miejsce w innych okolicznościach faktycznych. Postanowienie, objęte skargą w tej sprawie zostało bowiem wydane w dniu "[...]"r. W powoływanym przez skarżącą wyroku Sąd stwierdził m.in., że wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji nie uprawniało Starosty do wydania postanowienia w przedmiocie sprostowania własnej decyzji, a stanowiło czasową przeszkodę do skorzystania z trybu rektyfikacji tej decyzji. Zawisłość sprawy w postępowaniu odwoławczym i związana z tym dewolucja kompetencji stanowią bowiem czasową przeszkodę dla skorzystania z trybu rektyfikacji zapadłej w niej wcześniej, lecz jeszcze nieostatecznej decyzji. Tymczasem, w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wydał postanowienie o sprostowaniu decyzji z dnia "[...]"r. dopiero w dniu "[...]"r., a więc już po rozpoznaniu odwołania przez organ drugiej instancji, który wydał decyzję w dniu "[...]"r. Nie wystąpiła więc w przedmiotowej sprawie przeszkoda do uruchomienia trybu rektyfikacji decyzji w postaci trybu odwoławczego. Po zakończeniu postępowania odwoławczego, ponieważ nie uchylono decyzji organu pierwszej instancji (co powoduje bezprzedmiotowość trybu rektyfikacji), organ pierwszej instancji był zatem właściwy do wydania zaskarżonego postanowienia o sprostowaniu tej decyzji administracyjnej. Końcowo podnieść należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem – sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.