II SA/Ol 587/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Irena Szczepkowska (spr.) Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania w związku z wydaniem niewłaściwego świadectwa służby oddala skargę. Decyzją z dnia 5 listopada 2009 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w B., na podstawie art. 44 ust 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej, odmówił A.Z. przyznania odszkodowania w związku z wydaniem niewłaściwego świadectwa służby. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wprawdzie w dniu 22 maja 2009 r. stronie wydano świadectwo służby, w którym popełniono błąd pisarski, polegający na nieprawidłowym wpisaniu daty rozpoczęcia pełnienia przez niego służby w Służbie Więziennej, lecz w drodze postanowienia sprostowano ten błąd i dnia 6 lipca 2009 r. wydano prawidłowe świadectwo służby. Wywiódł, że pomimo przedstawienia przez stronę w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. błędnego świadectwa służby, z dniem zgłoszenia do Urzędu Pracy został on zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Wprawdzie stronie odmówiono prawa do zasiłku dla bezrobotnych, lecz wyłącznie z tego względu, że został on zwolniony dyscyplinarnie ze służby. Wobec powyższego omyłka pisarska zawarta w świadectwie służby nie miała żadnego skutku w zarejestrowaniu funkcjonariusza jako osoby bezrobotnej i nie spowodowała żadnej szkody w postaci pozbawienia go zasiłku dla bezrobotnych. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O., po rozpatrzeniu odwołania A.Z, decyzją dnia 12 stycznia 2010 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy zarzucił w uzasadnieniu, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji w sprawie nie przeprowadził postępowania administracyjnego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, ze zm.) dalej zwanej K.p.a. To uchybienie nie mogło być uzupełnione przez organ odwoławczy, zaś rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. Dyrektor Okręgowy zobowiązał organ pierwszej instancji do: doręczenia stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania, pouczenia o przysługujących jej w tym postępowaniu uprawnieniach, zapoznania strony ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i umożliwienia jej złożenia oświadczenia końcowego. Zawiadomieniem z dnia 21 stycznia 2010 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w B. poinformował A.Z. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie odszkodowania za wydanie niewłaściwego świadectwa służby. Jednocześnie pouczył go o przysługujących mu uprawnieniach przewidzianych w art. 10 § 1 K.p.a. Następnie, decyzją z dnia 22 lutego 2010 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w B. ponownie odmówił A.Z. przyznania odszkodowania w związku z wydaniem niewłaściwego świadectwa służby. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że w dniu 22 maja 2009 r. funkcjonariuszowi wydano świadectwo służby w związku z jego zwolnieniem ze Służby Więziennej z dniem 23 maja 2009 r., na podstawie decyzji personalnej tego organu z dnia 22 maja 2009 r. W powyższym świadectwie służby popełniono błąd pisarski, polegający na nieprawidłowym wpisaniu daty rozpoczęcia pełnienia służby przez funkcjonariusza w Służbie Więziennej, gdyż zamiast dnia 1 maja 1998 r., wpisano omyłkowo dzień 16 sierpnia 1978 r. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 5 ust. 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. Nr 13, poz. 136) w drodze postanowienia sprostowano błąd pisarski i dnia 6 lipca 2009 r. wydano prawidłowe świadectwo służby. Wnioskiem z dnia 2 lipca 2009 r. strona wystąpiła o przyznanie odszkodowania za wydanie niewłaściwego świadectwa służby, które miało, zdaniem wnioskodawcy, skutkować odmową przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych i w rezultacie pozbawić go należnych świadczeń pieniężnych. Dyrektor Aresztu Śledczego stwierdził, że z informacji otrzymanej z Powiatowego Urzędu Pracy w B. jednoznacznie wynikało, że wnioskodawca pomimo przedstawienia nieprawidłowego świadectwa służby został z dniem zgłoszenia się w Urzędzie Pracy, tj. z dniem 25 czerwca 2009 r., zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Jednak, z uwagi na fakt, że ze służby w Służbie Więziennej został zwolniony dyscyplinarnie, to zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, odmówiono mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ wyjaśnił, że prawo to przysługiwać będzie stronie po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania, o ile nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. Zaznaczył, że o powyższym strona została powiadomiona przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy w B. W tych okolicznościach, organ pierwszej instancji stwierdził, że omyłka pisarska zawarta w świadectwie służby nie miała negatywnego skutku na zarejestrowanie strony jako osoby bezrobotnej i nie spowodowała żadnej szkody w postaci pozbawienia zasiłku dla bezrobotnych, a tym samym prawa do otrzymania należnych świadczeń pieniężnych. Organ pierwszej instancji podniósł ponadto, że wypełnił obowiązki proceduralne nałożone na niego decyzją organu odwoławczego. W złożonym odwołaniu A.Z. zarzucił, że organ pierwszej instancji błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, gdyż ocenił stan faktyczny sprawy pod kątem odmowy przyznania wnioskowanego uprawnienia i nie wyważył słusznego interesu strony. Stwierdził, że powyższe narusza art. 7 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem strony, kwestionowana decyzja rażąco narusza przepisy postępowania administracyjnego, regulujące w szczególności zasady prowadzenia postępowania dowodowego. Podniósł też, że nie został pouczony o przysługujących mu uprawnieniach procesowych w tym postępowaniu i pominięto go przy podejmowaniu czynności procesowych. Wywiódł, że skoro organ pierwszej instancji uwzględnił dowody pochodzące od Urzędu Pracy, to uznał ten organ za stronę postępowania, o czym nie poinformował wnioskodawcy. Zarzucił ponadto brak ustaleń na okoliczność faktycznego wystąpienia szkody. Decyzją z dnia 6 kwietnia 2010 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji pierwszej instancji i stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. Zaznaczył ponadto, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie administracyjne poprzedzające wydane tej decyzji zgodnie z prawem, w szczególności zapewnił stronie prawo do czynnego udziału w toku postępowania. Zauważył, że mimo prawidłowego pouczenia, strona nie brała czynnego udziału w postępowaniu, a w wyznaczonym przez organ pierwszej instancji terminie nie zgłosiła żadnych wniosków czy materiałów dowodowych w sprawie. Nie wyraziła również woli zapoznania się z materiałami postępowania i wypowiedzenia się przed wydaniem przez organ decyzji administracyjnej. W złożonej skardze A.Z. zarzucił, że w sprawie nie ustalono treści żądania zawartego w jego wniosku z dnia 2 lipca 2009 r., a było to niezbędne, aby podjęte rozstrzygnięcie odpowiadało zgłoszonemu żądaniu. Organy obu instancji nie wyjaśniły, zdaniem skarżącego, dostatecznie okoliczności faktycznych i prawnych, które uzasadniały odmowę przyznania odszkodowania. Nie ustaliły w szczególności czy poniósł on szkodę w skutek wydania niewłaściwego świadectwa służby i nie rozważyły wszechstronnie stanu faktycznego sprawy, gdyż ograniczyły się tylko do kwestii rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej. Zdaniem skarżącego, powyższe wskazuje, że rozstrzygnięcie sprawy dotyczy innego przedmiotu, niż ten, w którym wszczęto postępowanie administracyjne. Skarżący wskazał ponadto, że organy obu instancji powinny były najpierw wykazać czy poniósł on szkodę w skutek wydania niewłaściwego świadectwa służby, a następnie zająć stanowisko co do podstaw faktycznych i prawnych możliwości wypłaty odszkodowania. Brak takich rozważań w uzasadnieniach decyzji obu organów narusza art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie skarżącego, rozważenia wymagała również okoliczność wydania drugiego, prawidłowego świadectwa służby, gdyż oba świadectwa są prawnie wiążące. Ponadto, zdaniem skarżącego, skoro organ odwoławczy zarzucił mu, że nie brał udziału w postępowaniu i nie zgłosił dowodów, to powinien był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 61 § 1 K.p.a. umorzyć postępowanie w sprawie, gdyż wobec wskazanych zaniechań strony sprawa stała się bezprzedmiotowa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 10 sierpnia 2010 r. A.Z. zarzucił, iż organy obu instancji potraktowały sprawę odszkodowawczą w zawężonym zakresie, tylko i wyłącznie do wadliwości skutków swojego działania zaczynających się i kończących na sprawie samej rejestracji osoby bezrobotnej. W przekonaniu skarżącego, skoro na wezwanie organu nie wskazał dowodów w tej sprawie to organ ten powinien umorzyć postępowanie z powodu braku dowodów, a nie rozstrzygać sprawy przez odmowę zakresu żądania, gdy żądanie to zostało mu wskazane. Jeśli zakres żądania określony został przez organ to był on zobowiązany do zebrania wszelkich dowodów niniejszej sprawy odszkodowawczej i przesłanek w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja, którą odmówiono skarżącemu przyznania odszkodowania w związku z wydaniem niewłaściwego świadectwa służby. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej. Zgodnie z tym przepisem funkcjonariuszowi, któremu wyrządzono szkodę wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa, odszkodowanie przyznaje się albo odmawia jego przyznania, w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego. Zatem, w niniejszej sprawie organy administracji były zobowiązane do zbadania czy skarżącemu wydano niewłaściwe świadectwo i czy ta okoliczność skutkowała wyrządzeniem skarżącemu szkody. Warunkiem niezbędnym do przyznania odszkodowania w tym zakresie jest bowiem istnienie szkody poniesionej z powodu niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby. Podkreślenia ponadto wymaga, że dla uwzględnienia roszczenia odszkodowawczego konieczne jest wykazanie związku przyczynowego pomiędzy powyższymi przesłankami (niewydanie świadectwa w terminie lub wydanie świadectwa niewłaściwego) a powstałą po stronie funkcjonariusza szkodą. Samo bowiem zaistnienie szkody, która nie jest bezpośrednim wynikiem niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa, nie uzasadnia przyznania odszkodowania. Nie jest sporne, że w świadectwie służby z dnia 22 maja 2009 r. błędnie podano dzień, od którego skarżący pełnił służbę w Służbie Więziennej, gdyż wskazano, że pełnił on służbę od dnia 16 sierpnia 1978 r., zamiast od dnia 1 maja 1998 r. Powyższe świadectwo służby zostało sprostowane postanowieniem z dnia 6 lipca 2009 r., wydanym na podstawie § 5 ust. 8 cytowanego rozporządzenia, ponadto skarżącemu wydano prawidłowe świadectwo służby. Skarżący we wniosku z dnia 2 lipca 2009 r. - zawierającym żądanie wydania decyzji w przedmiocie odszkodowania za wydanie niewłaściwego świadectwa służby - podał, że wydanie niewłaściwego świadectwa służby spowodowało, że odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie ustalono jego wysokości i okresu pobierania zasiłku. Wobec tego, zażądał zrekompensowania poniesionej szkody i wydania decyzji o odszkodowaniu z tego tytułu, gdyż w skutek wydania niewłaściwego świadectwa służby pozbawiony został świadczeń pieniężnych, zatem wyrządzono mu tym działaniem szkodę. Prawidłowo organy obu instancji przyjęły w okolicznościach faktycznych sprawy, że świadectwo służby z dnia 22 maja 2009 r. było niewątpliwie "niewłaściwym świadectwem" w rozumieniu § 7 ust. 1 cytowanego rozporządzenia. Z treści wniosku zasadnie wywiedziono, że skarżący upatrywał istnienia szkody związanej z powyższym faktem w odmowie przyznania mu przez właściwy organ administracji prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., tj. od dnia 25 czerwca 2009 r. Tym samym zarzut skargi dotyczący braku ustaleń co do faktycznej treści wniosku jest bezzasadny. Zaznaczyć przy tym należy, że skarżący sam nie wskazał ani w postępowaniu administracyjnym, ani w skardze, na czym miałaby polegać szkoda "w szerokim jej rozumieniu", inna niż zawarta we wniosku z dnia 2 lipca 2009 r. W takiej sytuacji nie można skutecznie zarzucać organom administracji, że ograniczyły się do rozważań dotyczących szkody rozumianej jako odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia zarejestrowania się skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. Zaznaczyć należy, że rozkład ciężaru dowodu w postępowania administracyjnym wynika zasadniczo z przepisu prawa materialnego, który organ administracji publicznej ma obowiązek zastosować w sprawie (art. 6 K.p.a.). Może zatem zaistnieć sytuacja, że w świetle przepisu prawa materialnego udowodnienie określonej okoliczności faktycznej obciąża stronę postępowania, nie zaś organ administracji, co jednak nie zwalnia organu z obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia, całego materiału dowodowego sprawy i oceny przedstawionych w sprawie dowodów -art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. II GSK 989/08, LEX nr 563516). Obowiązek dowodzenia określonej okoliczności faktycznej obarcza więc także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie, powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych zwłaszcza, jeżeli nie udowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych. Strona jest bowiem równorzędnym partnerem organu w zakresie prawa do inicjowania dowodów, co wynika z art. 78 K.p.a. oraz z zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) i zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 K.p.a.). Skoro skarżący wskazał jako szkodę wyłącznie odmowę przyznania mu prawa do zasiłku od dnia 25 czerwca 2009 r. (odmowa przyznania, nieustalenie wysokości i okresu pobierania zasiłku), to należało zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy wydaniem niewłaściwego świadectwa służby a tak rozumianą szkodą. Organy administracji nie musiały badać czy zaistniała inna ewentualna szkoda, skoro sam zainteresowany jej nie wskazał ani we wniosku wszczynającym postępowanie, ani w toku postępowania w sprawie. W aktach administracyjnych znajduje się pismo Powiatowego Urzędu Pracy w B. z dnia 13 sierpnia 2009 r., który w odpowiedzi na wniosek organu pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżący zgłosił się do rejestracji w tym urzędzie w dniu 25 czerwca 2009 r. przedstawiając świadectwo ukończenia szkoły oraz świadectwo pełnienia służby w Areszcie Śledczym w B. Błędna data początku pełnienia służby nie skutkowała odmową rejestracji i po uprzednim sprostowaniu świadectwa pracy, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), skarżący został uznany za osobę bezrobotną z dniem 25 czerwca 2009 r. Skarżącemu odmówiono, na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy, przyznania prawa do zasiłku z uwagi na rozwiązanie stosunku służbowego z jego winy w okresie 6 miesięcy przed dniem zarejestrowania się. Wyjaśniono dodatkowo, że prawo to, zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, przysługiwać będzie po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania, tj. od dnia 23 grudnia 2009 r., do dnia 25 czerwca 2010 r., o ile nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. Powiatowy Urząd Pracy podał ponadto, że przedmiocie prawa do zasiłku zostanie wydania odrębna decyzja po upływie okresu oczekiwania. Należy w pełni podzielić ocenę organów obu instancji, że w stanie faktycznym sprawy nie zaistniał związek przyczynowy pomiędzy wydaniem niewłaściwego świadectwa służby a odmową przyznania skarżącemu prawa do zasiłku od dnia 25 czerwca 2009 r. Odmowa przyznania tego świadczenia była uzasadniona okolicznościami niezależnymi od działania czy zaniechania organu administracji, gdyż wynikała z faktu rozwiązania stosunku służbowego z winy skarżącego w okresie 6 miesięcy przed dniem zarejestrowania się w urzędzie pracy. Skoro więc skarżący nie wykazał, a przeprowadzone postępowanie dowodowe nie potwierdziło tezy, że w wyniku posiadania niewłaściwego świadectwa, poniósł on szkodę, to nie jest zasadny zarzut naruszenia § 7 ust. 1 powołanej wyżej rozporządzenia. W tej sytuacji, wbrew stanowisku skarżącego, organy administracji nie musiały zajmować stanowiska w kwestii możliwości wypłaty odszkodowania. Prawidłowe ustalenie, że nie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku o odszkodowanie, zwolniło organ z tej konieczności. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut, że organy nie poinformowały skarżącego i nie pouczyły go o swoim stanowisku w sprawie oraz nie wskazały zebranych materiałów i dowodów. Należy bowiem zauważyć, że w zawiadomieniu z dnia 21 stycznia 2010 r. organ pierwszej instancji wprost poinformował skarżącego, że zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. może brać czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów. W związku z powyższym w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego zawiadomienia może zgłosić ewentualne wnioski, uwagi i dowody w sprawie oraz zapoznać się z aktami sprawy. Skoro skarżący z tego uprawnienia nie skorzystał, to nie może skutecznie zarzucać, że nie dysponował wiedzą o zgromadzonych w sprawie dowodach. Fakt ten podkreślono w zaskarżonej decyzji, gdyż niezapewnienie skarżącemu prawa od czynnego udziału w sprawie było podstawą uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z dnia 5 listopada 2009 r. Natomiast z żadnego przepisu prawa nie można wywieść obowiązku organu administracji informowania strony, przed wydaniem decyzji w sprawie, o zajmowanym stanowisku i treści przyszłego rozstrzygnięcia. Przeciwnie, podkreślić należy, że z art. 104 i art. 110 K.p.a. wynika, że to decyzja administracyjna rozstrzyga o istocie sprawy i wiąże organ administracji, który nie może już zmienić zajętego i zawartego w decyzji stanowiska (za wyjątkiem wszczęcia jednego z trybów nadzwyczajnych zmiany decyzji). Nie jest również zasadny zarzut niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Należy zauważyć, że zarzut skargi to w zasadzie ogólnikowe wywody na temat m.in. art. 7- art. 9, art. 11 i art. 77 § 1 K.p.a., a skarżący zarzucając brak ustaleń w sprawie nie wyjaśnia, w czym - poza odmową przyznania zasiłku - upatruje powstania szkody będącej wynikiem wydania nieprawidłowego świadectwa służby, ani jakie okoliczności i dowody w sprawie zostały pominięte przez organy administracji. Błędne jest też stanowisko, że skoro organ odwoławczy zarzucił skarżącemu, iż nie brał on udziału w postępowaniu i nie zgłosił dowodów, to powinien był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie, zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. Należy wyjaśnić skarżącemu, że art. 105 § 1 K.p.a. obliguje organ do umorzenia postępowania w przypadku ustalenia, że postępowanie to jest bezprzedmiotowe, czyli brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Od bezprzedmiotowości postępowania należy odróżnić bezzasadność żądania strony spowodowaną np. niezgłoszeniem żadnych dowodów potwierdzających stanowisko strony danego postępowania. Brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony nie czyni postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. i nie oznacza, że postępowanie takie nie powinno być prowadzone. Dopiero wynik tego postępowania pozwala na ocenę zasadności wniosku strony. Wbrew zatem przekonaniu skarżącego, niezgłoszenie przez niego dowodów w rozpoznawanej sprawie nie mogło skutkować umorzeniem postępowania. Niezrozumiały jest wywód skarżącego, jakoby szkoda została wyrządzona wydaniem dwóch świadectw służby wobec czego organy administracji powinny były uwzględnić przy rozpoznawaniu wniosku tę okoliczność. Należy zauważyć, że drugie świadectwo służby zawiera prawidłową treść i jako takie nie mogło spowodować powstania szkody. Zaś skutki wydania niewłaściwego świadectwa służby były badane w sprawie w zakresie wskazanym przez skarżącego we wniosku inicjującym postępowanie. Ponadto, zostało ono sprostowane postanowieniem z dnia 6 lipca 2009 r., wobec czego nie można twierdzić, że w obrocie prawnym funkcjonuje także świadectwo z błędną treścią. Przyznać natomiast należy skarżącemu rację, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie w pełni spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja, mimo dość zwięzłego uzasadnienia, odpowiada prawu. W tym względzie należy wskazać, że samo naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. polegające nie tyle na braku uzasadnienia, ile na jego lakoniczności, przy prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, nie stanowi przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. I OSK 1087/05, LEX nr 275433). Ponadto Sąd, w ramach kontroli legalności zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stwierdza, że nie było potrzeby zawiadamiania skarżącego przez organ pierwszej instancji, w trybie art. 61 § 1 i § 4 K.p.a., o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie odszkodowania, gdyż postępowanie to zostało zainicjowane wnioskiem strony z dnia 2 lipca 2009 r. Okoliczność ta nie miała jednak wpływu na sposób prowadzenia postępowania i nie skutkowała negatywnymi dla strony konsekwencjami. W szczególności zapewniono skarżącemu możliwość czynnego udziału w postępowaniu, informując go w przedmiotowym zawiadomieniu o przysługujących mu jako stronie uprawnieniach procesowych. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania nie miały, w ocenie Sądu, istotnego wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej uchwały z prawem, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.