II SA/Ol 588/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2019 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku Z S.A. w P o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z S.A. w P na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania do korekty zbiorczego zestawienia danych dotyczących odpadów postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu "[...]" r. (data nadania przesyłki u operatora pocztowego) Z S.A. (dalej zwana: Spółką, skarżącym) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (za pośrednictwem organu) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O z dnia "[...]"r. Nr "[...]" w sprawie zobowiązania skarżącej do korekty zbiorczego zestawienia danych dotyczących odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za rok "[...]" dotyczącego Oddziału Produkcyjnego w K. W skardze tej zgłoszony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach uzasadniających zgłoszony wniosek podano, że wnioskowane informacje dają możliwość oceny analizy kondycji zakładu recyklingu w K. Dane te wprost umożliwiłyby ustalenie rentowności produkcji, a tym samym pogorszenie konkurencyjności zakładu na rynkach producentów akumulatorów. Podano, że rynek skupu akumulatorów jest rynkiem hermetycznym i podatnym na działania spekulacyjne, co ma wpływ na wahania cen ołowiu. Podane ilości wytworzonego odpadu, przy uwzględnieniu masy właściwej wody i jej odjęciu od masy wytworzonego odpadu, przy uwzględnieniu masy właściwej wody i jej odjęciu od masy wytworzonego odpadu, wskazuje na ilość czystego szlamu i osadu. Przy uwzględnieniu strat ołowiu w cyklu recyklingu jednego akumulatora, który stanowi osad (szlam) i podzielenie ogólnej masy Odpadu o kodzie "[...]" (szlamów i osadów) poprzez współczynnik strat masy wytrąconego ołowiu w postaci szlamów możliwym jest określenie ilości przetworzonych akumulatorów. Pomnożenie ilości akumulatorów przetworzonych przez współczynnik występowania ołowiu i uwzględnieniu minimalnego współczynnika efektywności określonego przepisami prawa wskazuje ilość uzyskanego ołowiu do dalszej produkcji akumulatorów. To zaś stanowi naruszenie pozycji konkurencyjnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O wniosło o jej oddalenia, zaś wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostawiono do uznania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302, ze zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 zd. 1 ustawy p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie ww. przepisu Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Pamiętać należy również, iż zgodnie z regułami wykładni i stosowania prawa, przepisy formułujące wyjątki lub odstępstwa od generalnej reguły stosowane muszą być z dużą dozą ostrożności i zakazana jest ich wykładnia rozszerzająca (patrz L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010r. s. 193). Nie wolno zatem w drodze wykładni uzupełniać, bądź rozszerzać znaczenia tych regulacji, w których wyliczenie podane przez prawodawcę ma charakter wyczerpujący. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, post. NSA z dnia 19 maja 2011r. sygn. akt II OZ 415/11, dostępne w CBOSA). Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku okoliczności świadczących o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści cytowanego przepisu wynika, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wniosek strony występującej o taką tymczasową ochronę. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed ostatecznym rozstrzygnięciem mogłoby ją narazić na naruszenie pozycji konkurencyjnej poprzez możliwość ustalenia rentowności produkcji w Zakładzie w K poprzez możliwość ustalenia wielkości uzyskanego ołowiu do dalszej produkcji. Wskazać jednak należy, że okoliczność powyższa nie może być uznana za spełniającą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca bowiem w żaden sposób nie wykazała, ani nie poparła żadnymi dokumentami swoich twierdzeń, dotyczących negatywnych skutków, jakie potencjalnie wywołać może dla niej funkcjonowanie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji. Zawarła bowiem jedynie ogólnikowe stwierdzenia dotyczące ewentualnego wpływu wykonania decyzji na jej sytuację jako podmiotu działającego na rynku producentów akumulatorów i związane z tym konsekwencje w zakresie jej rentowności. Takie ogólne stwierdzenie może być odniesione do każdego aktu stosowania prawa nakładającego na podmiot określony obowiązek, a zatem uzasadniałoby wstrzymanie każdego zaskarżonego aktu o takim charakterze. Tymczasem - jak wskazano wyżej - instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a nie powszechny. Podkreślić również należy, że zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącą żadnego obowiązku ponoszenia finansowych obciążeń, zaś Sąd może oceniać tylko skutki wynikające bezpośrednio z zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nie takie które mogą być dalszym następstwem jego wykonania. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zgłosiła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nakładającej obowiązek dokonania korekty zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów za "[...]"r., jednakże poza samym zgłoszeniem takiego wniosku i wyjaśnieniem, w jaki sposób z podanych w wyniku wykonania skarżącej decyzji danych możliwe będzie ustalenie wielkości uzyskanego ołowiu do dalszej produkcji, nie uwiarygodniono zgłoszonego żądania poprzez wykazanie powstania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, jak również przesłanki trudnych do odwrócenia skutków. Zasadności wniosku nie można upatrywać w tym, że skarżona decyzja w ocenie skarżącej narusza prawo, o czym na obecnym etapie postępowania Sąd nie przesądza. Jak bowiem stwierdzono wyżej naruszenia, o których wskazano w skardze, mogą stanowić podstawę do oceny zasadności wniesionej skargi nie zaś wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, przy czym jak wskazano wyżej Sąd takiej oceny nie dokonywał na obecnym etapie postępowania. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała, że w przedmiotowej sprawie wykonanie skarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bądź też zachodzi w tym wypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.