II SA/Ol 600/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku spółki A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka A w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]"r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]"r. w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu tegoż wniosku wskazano, że nie budzi wątpliwości okoliczność, iż decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej jest decyzją podlegającą wykonaniu. W sprawie tej nie zachodzą przesłanki negatywne do rozpoznania wniosku, gdyż skarżona decyzja jest decyzją ostateczną i w związku z tym wykonalną, a nie istnieje jakikolwiek przepis prawa powszechnie obowiązującego wyłączający wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Wobec fakultatywnego charakteru instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji strona uzasadniła swój wniosek okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności powołując się na brak jednolitego stanowiska w łonie Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu oraz różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Przytoczono orzeczenia sądów administracyjnych, w których orzeczono o zasadności skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Ponadto wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podniesiono, że Spółka nie tylko ponosi duże straty finansowe, nie osiągając planowanych zysków wskutek zatrzymania urządzeń do gier przez urzędy celne, ale także uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie, kiedy dokonanie czynu z art. 107 Kodeksu karnego skarbowego nie jest udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem dodatkowo pogorszy sytuację Spółki. Pod rozwagę poddała również istnienie groźby poniesienia przez Skarb Państwa szkody w związku z wypłatą pobranych kar w razie przegranej organu. Z przekazanych akt tej sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 6 maja 2016r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako: p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w cytowanym powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary pieniężnej. Nawet więc w przypadku wyegzekwowania tej kary przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku, określona w decyzji należność zostanie Spółce zwrócona. Istnienia innych okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennych wniosków i wskazywać na takie zagrożenie, podobnie jak i na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, Spółka nie wykazała. Za niewystarczające w tym zakresie uznać bowiem należy powoływanie się przez Spółkę na ponoszenie dużych strat z powodu zatrzymania automatów do gry, co mogłoby grozić niebezpieczeństwem utraty płynności finansowej. Skoro istnienie takiego zagrożenia nie zostało poparte żadnymi dokumentami, z których można by wywieść, że takie zagrożenie realnie występuje, twierdzenie to uznać należy za gołosłowne. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 19 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 74/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż jak już podano, wniosek Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera stosownego uzasadnienia i nie jest poparty żadnymi dokumentami źródłowymi. Co prawda udzielenie ochrony tymczasowej pozostawione jest uznaniu Sądu, jednak nie oznacza to, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z załączonego do skargi odpisu z KRS wynika, że Spółka prowadzi różną pod względem przedmiotowym działalność gospodarczą. W tych okolicznościach, bez stosownych dokumentów źródłowych (dotyczących sytuacji finansowej Spółki) nie sposób stwierdzić, jakie niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może rodzić uiszczenie przez Spółkę kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku także podnoszone przez Spółkę argumenty, mające w jej ocenie wskazywać na wadliwość zaskarżonej decyzji. Argumenty te nie stanowią bowiem okoliczności wypełniających przesłanki udzielenia tymczasowej ochrony w zakresie wykonalności decyzji. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, w tym i zasadności podnoszonych w skardze zarzutów względem tej decyzji, dokonywana jest bowiem przez Sąd w wyroku, a nie w postanowieniu wydanym na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Za zasadnością wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zgłoszonego w konkretnej sprawie, nie mogą także przemawiać orzeczenia wydane w tym przedmiocie przez sądy administracyjne w innych sprawach. Odnosząc się z kolei do podniesionej przez Spółkę okoliczności, że w przypadku konieczności zwrotu pobranych kar pieniężnych szkodę poniesie także Skarb Państwa, wyjaśnić należy, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jedynie sytuację skarżącego pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z tym nie jest uprawniony do badania kwestii wyrządzenia ewentualnej szkody innemu podmiotowi, w tym, jak chce tego skarżąca, Skarbowi Państwa. Co więcej Sąd bada wyłącznie skutki wykonania zaskarżonej decyzji przed wydaniem wyroku przez Sąd, a nie skutki ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji. Dlatego też argumentacja skarżącej dotycząca szkody grożącej Skarbowi Państwa nie uzasadnia uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.