II SA/Ol 601/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2009r. sprawy ze skargi E.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pomocy pieniężnej na zakup leków postanawia - odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że postanowieniem z "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze "[...]" – powołując art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako kpa) – uznało za nieuzasadnione zażalenie E.K. na niezałatwienie w terminie przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działającego z upoważnienia Burmistrza "[...]", sprawy dotyczącej przyznania pomocy pieniężnej na zakup leków. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działając z upoważnienia Burmistrza "[...]", przyznał E.K. pomoc finansową na zakup leków w formie specjalnego zasiłku celowego w kwocie 150 zł., przy czym z uwagi na trudności z zastaniem wnioskodawcy, decyzja ta została doręczona stronie w dniu 19 marca 2009r. W tych okolicznościach uznano, że nadane w dniu 17 marca 2009r. zażalenie na bezczynność organu I instancji jest nieuzasadnione. Mimo prawidłowego pouczenia przez organ o braku możliwości zaskarżenia tego postanowienia, E.K. wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie żądając jego uchylenie i wskazując na nieprawidłowości w działaniu Dyrektora i pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, wskazując na brak właściwości sądu administracyjnego w tej sprawie, gdyż postanowienie wydane przez organ wyższego stopnia po rozpoznaniu tego zażalenia jest niezaskarżalne, nie kończy postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej m.in. poprzez rozpatrywanie skarg na postanowienia organów administracji publicznej wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Analiza powołanego przepisu wskazuje, że kontroli sądu administracyjnego poddane zostały tylko niektóre rodzaje postanowień wydawanych przez organy administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że zaskarżenie innego rodzaju postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnego, niż wymienione w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest niedopuszczalne. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi E.K. jest bowiem postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które co prawda zostało wydane w postępowaniu administracyjnym, jednak nie należy do żadnego rodzaju postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 powołanej ustawy. Rozpatrzenie zażalenia – zgłoszonego w trybie art. 37 kpa - na niezałatwienie sprawy w terminie, jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, następuje w drodze niezaskarżalnego postanowienia. Biorąc zaś pod uwagę, że postępowanie wszczęte w trybie art. 37 kpa jest tzw. "postępowaniem wpadkowym" (zmierzającym do rozstrzygnięcia jedynie kwestii procesowej w toku postępowania głównego), postanowienie wydane przez organ wyższego stopnia w następstwie rozpoznania zażalenia na bezczynność organu I instancji nie kończy postępowania (w niniejszej sprawie postępowania dotyczącego przyznania pomocy pieniężnej na zakup leków) i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty (zob. postanowienie NSA z 1.10.2008r., II OSK 1264/08, niepublikowane). Rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 kpa, następuje zatem w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeśli zostanie ujęta w formę postanowienia, nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Wskazać przy tym należy, że niezależnie od negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia w kwestii bezczynności, strona może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji, gdyż spełniła warunek formalny określony w art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związany z uprzednim wniesieniem zażalenia na bezczynność tego organu (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2001r., IV SA 1866/00, ONSA 2002, nr 4, poz. 144). Oznacza to, że gdyby – w ocenie skarżącego - Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Burmistrza, mimo wydania decyzji o przyznaniu mu wnioskowanej pomocy pieniężnej na zakup leków, pozostawał jednak w bezczynności, skarżący może wnieść skargę w tym przedmiocie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Stosownie do art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi. Mając powyższe na uwadze, skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.