II SA/Ol 606/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant referent Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób oddala skargę. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2016 r., Starosta "[...]" odmówił dopuszczenia "[...]" (powoływanego dalej jako: "Stowarzyszenie") do udziału, na prawach strony, w postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym osób, na linii komunikacyjnej relacji "[...]" prowadzonym na wniosek "[...]" (zwanego dalej: "Przewoźnik"). Organ pierwszej instancji, po analizie wniosku Stowarzyszenia z dnia 10 lutego 2016 r., pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w art. 31 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), dalej powoływanej jako K.p.a., stwierdził, że dwie przesłanki zostały spełnione, gdyż postępowanie administracyjne dotyczy praw i obowiązków Przewoźnika, a żądanie jest uzasadnione celami statutowymi Stowarzyszenia. W ocenie Starosty, nie została jednak spełniona trzecia przesłanka wynikająca z art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., przewidująca dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania administracyjnego w przypadku istnienia interesu społecznego. Organ zaznaczył, że zobligowany był do uwzględnienia interesu strony postępowania oraz kwestii, jak poszerzenie kręgu uczestników postępowania może wpłynąć na tok postępowania i czy nie naruszy sfery prywatności Przewoźnika. W toczącym się postępowaniu o wydanie zezwolenia na linię komunikacyjną "[...]", interes społeczny i interes strony pozostają w sprzeczności. Starosta ocenił, że Stowarzyszenie w mało precyzyjny sposób określiło swój interes społeczny w toczącym się postępowaniu, podając, że na wnioskowanej trasie przewozy wykonuje już inny przewoźnik, a wstąpienie do postępowania nie jest partykularnym interesem Stowarzyszenia. Nie sprecyzowało też, na czym miałoby polegać czuwanie nad tym, aby zachowane były podstawowe zasady przewidziane w ustawie o transporcie drogowym, a także zasady bezpieczeństwa w ruchu. Podobnie, argumentacja, że jako organizacja społeczna działająca w rejonie województwa "[...]", jest podmiotem, który posiada stosowną wiedzę co do potrzeb komunikacyjnych lokalnej społeczności, w tym o natężeniu ruchu pasażerskiego, m.in. na przedmiotowej linii, zaś interes społeczny wyraża się w znajomości realiów rynkowych dotyczących popytu na usługi przewozowe tej linii, była bardzo ogólna, nie wskazano konkretnego działania i jednoznacznego związku pomiędzy interesem społecznym a celami statutowymi oraz przedmiotem toczącego się postępowania. Organ pierwszej instancji dodał, że Stowarzyszenie nie wyjaśniło, jak może wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy i w jaki sposób może gromadzić (lub jaki posiada) materiał dowodowy związany z mieszkańcami miejscowości położonych wzdłuż wnioskowanej trasy i z innymi przewoźnikami, a także jakie posiada rozeznanie przydatne dla wyjaśnienia istotnych aspektów sprawy. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że lokalne władze mające bezpośredni kontakt z lokalną społecznością opiniują i wskazują zapotrzebowanie komunikacyjne. Ponadto, jest obowiązany do sporządzenia analizy sytuacji rynkowej, zgodnie z art. 22a ust 3 ustawy o transporcie drogowym. Wskazał, że w toczącym się postępowaniu prowadzone są badania potoków podróżnych przedmiotowej linii komunikacyjnej, służące do określenia preferencji pasażerów. Ponadto, organ może żądać od przewoźnika przedstawienia danych oraz informacji dotyczących miedzy innymi liczby przewiezionych osób w określonym przedziale czasowym. Starosta dodał, że Stowarzyszenie nie wykazało, jakie upatruje zagrożenie dla interesu społecznego ze strony Przewoźnika w przypadku wydania zezwolenia i w jaki sposób mogłoby temu zapobiec, a także nie uprawdopodobniło, iż przyczyni się do lepszej realizacji celów postępowania administracyjnego. W zażaleniu, złożonym na postanowienie z dnia 19 lutego 2016 r., Stowarzyszenie wywiodło, że w ramach przedmiotu postępowania o interesie społecznym stanowią interesy innych przedsiębiorców działających na tym samym rynku usług i interesy podróżnych. Zarzuciło, że w postępowaniach dotyczących wydawania zezwoleń na nowe linie lub zmiany istniejących zezwoleń nagminnie pomijane są interesy innych przewoźników i podróżnych, co przejawia się w zaniechaniu wykonywania analiz, o których mowa w art. 22a ust. 5 ustawy o transporcie drogowym lub w wykonywaniu tych analiz w sposób niepełny czy wadliwy. Organy dopuszczają do ciągłych zmian treści zezwoleń, szczególnie w zakresie rozkładów jazdy, nie bacząc na interesy wszelkich uczestników tego rynku. Doprowadziło to do sytuacji, w której faktyczne czynności w zakresie organizacji rynków przejmują stowarzyszenia. Stowarzyszenie, którego celem jest stabilizowanie rynku przewozowego przez niedopuszczanie do ciągłych zmian i zabezpieczenie praw innych przewoźników, nie może być pozbawiane prawa udziału w postępowaniu administracyjnym. Stwierdziło też, że nie można zaakceptować poglądów, że w sprawie udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów legitymacji procesowej nie ma ani inny przewoźnik działający wcześniej na rynku, ani organizacja społeczna, gdyż prowadzi to do ciągłych napięć i inicjowania kolejnych postępowań z wniosków wszystkich przewoźników. Wartościami wspólnymi dla większej liczby podmiotów są prawa przewoźników już działających na rynku w oparciu o wydane zezwolenia, których istnienie musi obligatoryjnie uwzględniać analiza prowadzona na podstawie art. 22a ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, oraz prawa podróżnych. Stowarzyszenie podkreśliło, że z punktu widzenia podróżnego istotne jest, aby pozostawały niezmienne trasy i godzin odjazdów, przystanki, a takie parametry transportu osób, co jest objęte interesem społecznym. Zaznaczyło, że przepisy dotyczące analizy stanowią materialnoprawną podstawę udziału Stowarzyszenia w postępowaniu. Jeśli bowiem analiza dotyczy aspektu społecznego w wydawaniu nowego zezwolenia, to czynnik społeczny winien bezsprzecznie mieć możliwość uczestniczenia w postępowaniu prowadzonym w oparciu o potrzeby społeczne w wydawaniu nowego zezwolenia na wykonywanie przewozów. Stowarzyszenie wyjaśniło ponadto, że może bazować na własnej wiedzy merytorycznej bądź korzystać z pomocy osób posiadających wiedzę specjalną. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Kolegium podniosło w uzasadnieniu, że z treści art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. wynika, że dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym jest uzależnione od spełnienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne nie dotyczy praw i obowiązków organizacji społecznej, ale praw i obowiązków "innej osoby", czyli jednej ze stron postępowania; żądanie jest uzasadnione celami statutowymi organizacji społecznej; za uwzględnieniem żądania przemawia interes społeczny. W ocenie Kolegium, Stowarzyszenie nie spełnia wszystkich przesłanek warunkujących dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym, gdyż nie wykazało interesu społecznego, o którym mowa w art. 31 § 1 K.p.a., przemawiającego za jego dopuszczeniem do udziału w prowadzonym postępowaniu. Kolegium wyjaśniło, że to organizacja powinna wykazać, za pomocą odpowiedniej argumentacji, spełnienie przez nią przesłanek z art. 31 § 1 K.p.a., a organ administracji ma jedynie obowiązek zweryfikowania, czy przedstawiona przez organizację argumentacja uzasadnia dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu. Zadaniem organu otrzymującego wniosek organizacji społecznej jest zbilansowanie korzyści i "ceny" zwiększenia liczby uczestników postępowania. Kolegium wskazało, że udział organizacji ma służyć lepszemu wyjaśnieniu sprawy, jednocześnie zaś ten udział wydłuży postępowanie. Organy powinny więc poszukiwać "złotego środka" między dwiema konkurencyjnymi zasadami postępowania administracyjnego: prawdy materialnej i szybkości postępowania. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ odwoławczy stwierdził, że w sprawach o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu to na organizacji społecznej spoczywa, na gruncie art. 31 K.p.a., ciężar wykazanie istnienia przesłanek wskazujących na zasadność uczestnictwa. Poza chęcią uczestniczenia w postępowaniu, organizacja społeczna powinna dysponować wiedzą merytoryczną w kwestiach objętych swoimi celami statutowymi i rozeznaniem w sprawie, w której ma zamiar uczestniczyć. Stowarzyszenie, podejmując się roli "reprezentanta społecznego", powinno uprawdopodobnić, że jest przygotowane do wypełnienia tej roli oraz, że działając w interesie społecznym, przyczyni się do lepszego załatwienia sprawy. Takiego uprawdopodobnienia w niniejszej sprawie zabrakło, gdyż wniosek Stowarzyszenia ograniczył się jedynie do wskazana, iż jego udział ma na celu ochronę interesów innych przewoźników i podróżnych, zaś wydanie zezwolenia może doprowadzić do powstania niebezpieczeństwa w ruchu drogowym. W ocenie Kolegium, było to niewystarczające. Ogólne twierdzenia dotyczące dbania o interesy przewoźników oraz zapobiegania bliżej nieokreślonemu niebezpieczeństwu w ruchu drogowym, nie pozwalają na ustalenie, czy zostały naruszone jakieś wartości i czy zasługują one na ochronę. Z wniosku Stowarzyszenia nie sposób wywieść, jakie wartości wspólne dla większej liczby podmiotów powinny być chronione i dlaczego zapewnić ma to przez swój udział Stowarzyszenie. W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Stowarzyszenie zarzuciło, że organ odwoławczy nie wyjaśnił istoty sprawy, naruszając tym samym art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zakwestionowanym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zaś art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Dlatego też, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Organ administracji publicznej, uznając żądnie strony za uzasadnione, postanawia o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu, zaś na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie (art. 31 § 2 K.p.a.). Organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony (art. 31 § 3 K.p.a.). W myśl art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym jest uzależnione od łącznego spełnienia trzech przesłanek, a mianowicie, gdy: – postępowanie administracyjne nie dotyczy praw i obowiązków organizacji społecznej, ale praw i obowiązków "innej osoby", czyli jednej ze stron postępowania; – żądanie jest uzasadnione celami statutowymi organizacji społecznej; – za uwzględnieniem żądania przemawia interes społeczny. Konstrukcja art. 31 § 1 K.p.a. wskazuje, że to na organizacji społecznej żądającej dopuszczenia do udziału w postępowaniu spoczywa ciężar wykazania, że takie żądanie jest uzasadnione jej celami statutowymi oraz że przemawia za tym skonkretyzowany interes społeczny. Przy czym, organizacja społeczna ubiegająca się o dopuszczenie jej do postępowania nie może poprzestać na przedstawieniu swych celów statutowych. Organizacja powinna uprawdopodobnić, że przyczyni się aktywnie do lepszego wypełnienia przez postępowanie administracyjne jego celów - pod tym warunkiem będzie można mówić, że za dopuszczeniem przemawia interes społeczny Musi być co najmniej prawdopodobne, że udział organizacji będzie korzystny dla postępowania (dla interesu społecznego w rozumieniu art. 31 § 1 K.p.a.) (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1038/08, CBOSA). Natomiast na organie administracji spoczywa ciężar zweryfikowania zasadności, bądź niezasadności dopuszczenia organizacji społecznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1339/09, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że cele statutowe Stowarzyszenia przemawiają za udziałem tej organizacji we wnioskowanym postępowaniu. Jednym z celów, jakie stawia sobie Stowarzyszenie jest m.in. prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu i innych dziedzin związanych z celami statutowymi Stowarzyszenia (pkt 1); reprezentowanie interesów i ochrona przewoźników drogowych, a w szczególności swoich członków, wobec organów władzy państwowej oraz organizacji krajowych i międzynarodowych (pkt 2); wspieranie rozwoju transportu drogowego w Polsce oraz udzielanie pomocy i informacji członkom Stowarzyszenia w sprawach związanych z prowadzeniem transportu drogowego osób lub rzeczy (pkt 3); współpraca z właściwymi organami państwowymi i samorządowymi oraz zainteresowanymi organizacjami w zakresie transportu drogowego (pkt 4); monitorowanie i wspieranie poprawy jakości usług transportu osób lub rzeczy świadczonych przez swoich członków (pkt 7); upowszechnianie wiedzy na temat obowiązujących przepisów prawa transportowego (pkt 8). Natomiast § 8 pkt 7 Statutu stanowi, że realizacja celów statutowych następuje przez "żądanie wszczęcia lub wstępowanie w już wszczęte postępowanie administracyjne dotyczące transportu osób lub rzeczy". W postępowaniu nie zakwestionowano też spełnienia przesłanki istnienia praw lub obowiązków dotyczących wyłącznie innego podmiotu (strony postępowania) niż Stowarzyszenie. Sporne jest natomiast spełnienie po stronie Stowarzyszenia przesłanki istnienia interesu społecznego. Odnosząc się do tej kwestii zauważyć należy, że nawet wówczas, gdy udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym dotyczy praw i obowiązków "innej osoby" i jest uzasadniony celami statutowymi, to i tak dopuszczenie tej organizacji do udziału w postępowaniu może być uznane za niezasadne, ze względu na brak interesu społecznego (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2041/13, CBOSA). Pojęcie "interesu społecznego" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, wobec czego w każdej sprawie indywidualnej podlega ono wykładni organu administracji rozpatrującego sprawę. Pojęcie interesu społecznego w rozumieniu art. 31 § 1 in fine K.p.a. jest pojęciem nieostrym, stwarzającym trudności interpretacyjne, prowadzące niekiedy do skrajności w zbyt zawężającej lub nazbyt rozszerzającej wykładni tego pojęcia przez organy administracji publicznej (A. Gronkiewicz, Organizacja społeczna w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012, s. 297). Istnieje również niebezpieczeństwo podobnych wypaczeń interpretacyjnych (wykładnia rozszerzająca) po stronie organizacji społecznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, zgodnie z którym "interes społeczny" musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w indywidualnych sprawach i działaniem w nich organów administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1397/10, LEX nr 1151862; wyrok NSA z 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 663/11, LEX nr 1217445; wyrok NSA z 16 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 843/07). Zaznaczyć ponadto należy, że udział organizacji społecznej jako podmiotu na prawach strony w postępowaniu administracyjnym nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji społecznej, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 843/07, LEX nr 501062, tak też J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2008, s. 265). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy podzielić wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, pogląd organu odwoławczego, że za przystąpieniem Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym nie przemawia interes społeczny. "[...]" Stowarzyszenie "[...]" skupia osoby prowadzące działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego osób. Przedmiot postępowania administracyjnego dotyczy wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii "[...]" dla strony postępowania. Jak podniesiono we wniosku z dnia 10 lutego 2016 r., przewoźnik będący członkiem skarżącego Stowarzyszenia - "[...]", prowadzący działalność gospodarczą ""[...]"" - posiada zezwolenie na wykonywanie transportu drogowego na tej samej linii komunikacyjnej, o którą ubiega się "[...]". W powyższym wniosku Stowarzyszenie podniosło, że wykonywanie kursów na przedmiotowej linii komunikacyjnej przez dodatkowego, nowego przewoźnika może stanowić istotne zagrożenie dla interesów innych podmiotów prowadzących działalność na tej linii, zakłócając wypracowaną równowagę rynkową pomiędzy potrzebami pasażerów a korzyścią poszczególnych przewoźników. Skoro więc członek Stowarzyszenia prowadzi działalność na linii komunikacyjnej tożsamej z wnioskowaną przez "[...]", to z treści powyższego oświadczenia wynika wprost, że udział Stowarzyszenia w niniejszym postępowaniu ma służyć wyłącznie ochronie praw jego członków. Nie można zatem powiedzieć, by fakt występowania Stowarzyszenia, zrzeszającego jedynie część przewoźników działających na rynku tych usług, w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania zezwolenia jednemu z przewoźników wykonujących działalność tożsamą z działalność gospodarczą, nie stowarzyszonemu w owej organizacji, wypełniał definicję interesu społecznego. Jak już wyżej zaznaczono, interes społeczny, o którym mowa w art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. in fine, nie może być bowiem rozumiany jako zinstytucjonalizowana forma popierania partykularnych interesów członków danej organizacji społecznej. We wniosku Stowarzyszenie nie przedstawiło innych przekonujących argumentów, które wskazywałyby na to, że istnieje interes społeczny uzasadniający jego uczestnictwo we wnioskowanym postępowaniu administracyjnym. Argumentem takim nie jest bowiem wskazywane przez Stowarzyszenie ogólnikowe twierdzenie, że udział Stowarzyszenia w przedmiotowym postępowaniu jest uzasadniony chęcią czuwania przez niego nad zachowaniem prawidłowej i bezpiecznej organizacji przewozów, zgodnej z interesem przewoźników i korzystających z ich usług pasażerów. Poza tym, z twierdzeń Skarżącego wynika z góry powzięte założenie, że przewoźnik, którego wniosek jest przedmiotem postępowania, dopuści się nadużyć, które nie zostaną dostrzeżone przez organ orzekający. Takie nastawienie może spowodować niepotrzebne przedłużenie postępowania. Organizacja społeczna powinna natomiast przynajmniej uprawdopodobnić, że swoim działaniem przyczyni się aktywnie do lepszego wypełnienia celów postępowania administracyjnego w konkretnej sprawie. Dopiero wówczas będzie można przyjąć, że na rzecz jej udziału w postępowaniu przemawia interes społeczny. Organ nie jest bowiem zobowiązany do każdorazowego uwzględnienia wniosku organizacji społecznej tylko z tego powodu, że charakter rozpoznawanej sprawy jest zgodny z zakresem jej statutowej działalności. Podnieść ponadto należy, że jeżeli organizacja społeczna pretenduje do roli uczestnika postępowania administracyjnego na prawach strony w konkretnej sprawie, powinna wykazać swoje kwalifikacje merytoryczne wiążące się z przedmiotem tego postępowania. W toku postępowania administracyjnego Stowarzyszenie wskazało, że z racji wykonywanych przewozów przez jego członków, posiada wiedzę o potrzebach komunikacyjnych społeczności lokalnej, w tym o natężeniu ruchu pasażerskiego na przedmiotowej linii. Stowarzyszenie stwierdziło, że w analizie sytuacji rynkowej należy uwzględnić również dostosowanie kursów do potrzeb społecznych, gdyż zbyt niski popyt przy zwiększonej ilości oferowanych przewozów może skutkować nieopłacalnością wykonywania zezwolenia przez świadczących te usługi podmioty. Stowarzyszenie, wskazując na posiadaną wiedzę, odniosło ją więc w zasadzie tylko do ochrony interesów finansowych funkcjonujących na przedmiotowej trasie przewoźników, w tym jednego ze swoich członków. W ocenie Sądu, skarżące Stowarzyszenie nie przedstawiło żadnych argumentów, które wskazywałyby na to, że istnieje interes społeczny uzasadniający jego uczestnictwo w postępowaniu administracyjnym. Sąd, dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia nie dopatrzył się również z urzędu istnienia interesu społecznego uzasadniającego udział Stowarzyszenia w postępowaniu administracyjnym w sprawie o wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym Z przytoczonych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.