II SA/Ol 617/07

Dnia 6 lipca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Irena Szczepkowska (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2007 roku sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" roku nr "[...]" w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za okres pozostawania poza służbą 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją nr "[...]" Komendanta Powiatowego Policji z dnia "[...]" r., wydaną z powołaniem się na art. 42 ust. 6 i art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.), art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 158, poz. 1122) oraz § 1 ust. 2, § 3 i § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 86, poz. 789), przyznano A. B. nagrodę roczną za okres pozostawania poza służbą w Policji od dnia 17 czerwca 2004 r. do dnia 24 listopada 2005 r. w wysokości 6/12 jednomiesięcznego uposażenia. W uzasadnieniu podano, iż w wyniku uchylenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji rozkazu Komendanta Powiatowego Policji z dnia "[...]" r. orzekającego o zwolnieniu A. B. ze służby, policjant został przywrócony do służby w Policji. Za okres pozostawania poza służbą A. B. przyznane zostało świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy. Następnie organ I instancji wskazał, iż przy określaniu wysokości nagrody rocznej za okres pozostawania poza służbą uwzględniono, iż wymieniony bezpośrednio przed tym okresem, w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych, otrzymywał 50 % uposażenia na stanowisku detektywa Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji , w 6 grupie zaszeregowania, z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 1,05 kwoty bazowej, co wynosi 1420 zł i dodatkiem służbowym w wysokości 260 zł miesięcznie. Wskazano dodatkowo, iż kwota bazowa została określona w ustawie budżetowej na 2004 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 167) i dla funkcjonariuszy wynosi 1.396,38 zł. Od powyższej decyzji A. B. wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji . Zaskarżonej decyzji zarzucił błędne przyjęcie, iż nagrodę przyznano mu za okres od dnia 17 czerwca 2004 r. do dnia 24 listopada 2005 r., podczas gdy nagroda została przyznana w związku z decyzją z dnia "[...]" r. przyznającą mu świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą i do tej decyzji, w odczuciu odwołującego się, powinna odwoływać się kwestionowana decyzja. Ponadto według odwołującego się błędnie zastosowany został § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg przez przyjęcie, iż ostatnim dniem okresu, za który przysługuje przyznana nagroda roczna jest dzień 17 czerwca 2004 r. Zdaniem strony ostatnim dniem okresu, za który przysługuje mu nagroda roczna, powinien być 7 sierpnia 2006 r., w którym zwolniono go ze służby w Policji. Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, iż powołany w podstawie prawnej decyzji pierwszoinstancyjnej przepis art. 42 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w sposób jednoznaczny określa, iż okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 110 ust.1 tej ustawy. Natomiast z treści art. 110 ust. 1 wynika, że policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia, przy czym przepisem art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw, ustalono prawo do nagrody rocznej za 2006 r. na podstawie przepisów dotychczasowych, czyli również przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. W § 1 ust. 2 tego rozporządzenia zapisano zasadę przyznawania nagrody rocznej proporcjonalnie do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych pełnionej służby. Z kolei przepis § 3 wskazuje, że podstawę ustalenia wysokości nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne policjantowi w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda. Komendant Wojewódzki Policji uznał za oczywiste, że w związku z przyznaniem za okres pozostawania poza służbą A. B. jako przywróconemu do służby świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem z dniem 17 czerwca 2004 r. - w maksymalnej możliwej wysokości za okres 6 miesięcy, zgodnie z art. 42 ust. 6 ustawy o Policji, okres, za który przysługuje tak określone świadczenie pieniężne, daje podstawę do przyznania nagrody rocznej proporcjonalnie do liczby sześciu pełnych miesięcy służby, czyli do nagrody rocznej w wymiarze 6/12 jednomiesięcznego uposażenia. Podkreślono nadto, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji przyznające stronie za cały okres pozostawania poza służbą nagrodę roczną proporcjonalnie do sześciu pełnych miesięcy służby, jest zgodne z zapisem art. 42 ust. 6 ustawy o Policji. Przepis ten odnosi się bowiem do uprawnień policjanta przywróconego do służby związanych z całym okresem jego pozostawania poza służbą. Ustala nie tylko, że okres, za który przyznano świadczenie, wlicza się do okresu służby, od którego zależy szereg uprawnień, m.in. do nagrody rocznej, ale ponadto, iż okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Organ odwoławczy uznał za bezpodstawny zarzut dotyczący błędnego przyjęcia w decyzji, że ostatnim dniem okresu, za który przysługuje nagroda jest dzień17 czerwca 2004 r., stwierdzając, iż decyzja organu I instancji nie zawiera zapisu potwierdzającego przyjęcie takiego rozwiązania, natomiast z jej rozstrzygnięcia wprost wynika, iż chodzi o okres pozostawania poza służbą po zwolnieniu z niej z dniem 17 czerwca 2004 r. i przed przywróceniem do służby z dniem 24 listopada 2005 r. Dalej organ II instancji wywodził, iż A. B, będąc zawieszony w czynnościach służbowych od dnia 25 listopada 2003 r., otrzymywał od najbliższego terminu płatności, czyli od 1 grudnia 2003 r., 50 % ostatnio należnego uposażenia bez obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia. Taki stan trwał nadal po przywróceniu policjanta do służby z dniem 24 listopada 2005 r. Tym samym w ostatnim dniu wliczanym do okresu za, który przysługuje przyznawana w wyżej podanym wymiarze nagroda roczna, niezaprzeczalnie należne miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym było tej samej wysokości co w dniu poprzedzającym okres zawieszenia w czynnościach służbowych. Powyższą decyzję A. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy Komendantowi Powiatowemu Policji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to: - § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg w związku z art. 105 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez przyjęcie, iż decyzję o przyznaniu nagrody rocznej w związku z przyznanym sześciomiesięcznym świadczeniem pieniężnym za okres pozostawania poza służbą należało wydać na wniosek strony, podczas gdy przepisy nakazują naliczenie jej z urzędu, - § 3 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji poprzez ustalenie ostatniego dnia okresu, za który przysługuje skarżącemu nagroda roczna, a wobec tego dniem tym powinien być 7 sierpnia 2006 r., czyli dzień zwolnienia go ze służby w Policji, - § 7 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji poprzez niezastosowanie się do nakazu wypłaty nagrody rocznej w ciągu 14 dni od dnia zwolnienia policjanta ze służby. .W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji , reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, dodatkowo podniósł, iż okres pozostawania poza służbą tj. od dnia 17 czerwca 2004 r. do dnia 24 listopada 2005 r. jest dłuższy niż 6 miesięcy. Zgodnie jednak z art. 42 ust. 6 ustawy o Policji, okres za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne wlicza się do okresu służby od którego zależą uprawnienia określone w art. 110 ust. 1 i dlatego została utrzymana w mocy zaskarżona decyzja o przyznaniu nagrody rocznej w wysokości 6/12 miesięcznego uposażenia. Dlatego nie można uwzględnić zarzutu skargi, iż ostatnim dniem okresu za który przysługuje skarżącemu nagroda jest 7 sierpnia 2006 r., czyli dzień zwolnienia ze służby w Policji. Nadmieniono, iż skarżący na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji nr "[...]" z dnia "[...]" r. oraz nr "[...]" z dnia "[...]" r. był zawieszony czynnościach służbowych od dnia 25 listopada 2003 r. do dnia ukończenia postępowania karnego i ten okres nie może być wliczony do okresu służby, za który przysługuje nagroda roczna (§ 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002 r.), z pominięciem okresu pozostawania poza służbą za który powyższa nagroda roczna się należy. Zdaniem organu Policji nie można uwzględnić zarzutu skarżącego, iż naruszono prawo materialne poprzez niezastosowanie się do nakazu wypłaty nagrody rocznej w ciągu 14 dni od dnia zwolnienia policjanta ze służby. Zgodnie z § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia. W niniejszej sprawie skarżący zwolnił się ze służby z dniem 7 sierpnia 2006 r., na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji l w normalnej sytuacji przysługiwałaby mu nagroda roczna proporcjonalnie do liczby pełnionych miesięcy kalendarzowych służby. Z uwagi na fakt, iż skarżący był zawieszony w tym okresie w obowiązkach służbowych w związku z toczącym się postępowaniem karnym, to ten okres na zasadzie § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002 r. nie zalicza, się do okresu służby, który uwzględnia się przy obliczaniu nagrody rocznej i nagroda roczna, za okres 2006 r. nie należała się. Dlatego nie ma zastosowania przepis o obowiązku wypłaty nagrody rocznej w ciągu 14 dni od dnia zwolnienia ze służby. Dodatkowo wskazano, iż postępowanie karne zakończone zostało wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia "[...]" r., sygn. akt "[...]", który uprawomocnił się "[...]" r. W stosunku do skarżącego został zastosowany środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu policjanta na okres "[...]" , co skutkowało tym, iż w przypadku gdyby funkcjonariusz sam nie zwolnił się ze służby to zostałby z niej zwolniony na zasadzie art. 41 ust. pkt 4 i 4a ustawy o Policji, a tym samym nie przysługiwałaby skarżącemu nagroda roczna. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż decyzję o przyznaniu nagrody rocznej w związku z przyznanym sześciomiesięcznym świadczeniem pieniężnym za okres pozostawania poza służbą należało wydać z urzędu a nie na wniosek, pełnomocnik organu podkreślił, iż uprawnienie do nagrody rocznej wynika również z art. 42 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia o Policji, który daje policjantowi przywróconemu do służby uprawnienie do świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. W niniejszej sprawie, Komendant Powiatowy Policji decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" r. przyznał skarżącemu świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą równe uposażeniu za okres 6 miesięcy. Pełnomocnik organu przyznał rację skarżącemu, iż decyzja organu I instancji powinna zostać wydana z urzędu, co wynika z § 1 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002 r., podnosząc jednocześnie, iż okoliczność ta nie ma jednak wpływu ma merytoryczną treść zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 134 § 1 w związku z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona w takim zakresie kontrola zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie jakkolwiek nie ze wszystkich powodów w niej przedstawionych. Z unormowań rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród rocznych, uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789 ze zm.) wynika, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie nagrody rocznej przybiera postać decyzji przełożonego, od której policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego. Jak każda decyzja administracyjna tego rodzaju rozstrzygnięcie musi spełniać wymogi określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przede wszystkim decyzja administracyjna, jako jednostronna czynność organu administracji publicznej posiadająca odpowiednią formę, winna określać konsekwencje stosowanej normy prawnej w odniesieniu do konkretnie oznaczonej sprawy. Przepis art.107 § 1 Kpa wymienia niezbędne składniki decyzji, do których zalicza się m.in. rozstrzygnięcie. Treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z udzielonym stronie uprawnieniem albo nałożonym na nią obowiązkiem. W pojęciu rozstrzygnięcia mieści się to, że decyzja organu administracji publicznej, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (por. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1987 r. SA/Gd 1045/87, ONSA nr 2 z 1987 r.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się także, że rozstrzygnięcia nie można ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Winno być ono wyrażone expressis verbis w osnowie decyzji (patrz: wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 1994 r. sygn. akt IV SA 1886/96 /LEX nr 48694/ i z dnia 30 czerwca 1998 r., I SA/Łd 1478/96 /niepubl./). W wyroku z dnia 23 września 1999 r. sygn. akt SA/Rz 482/98 (LEX nr 43933) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "wprawdzie częścią składową decyzji jest też uzasadnienie faktyczne i prawne, to przecież rozstrzygnięcie stanowi istotę decyzji (osnowę), bowiem w tym fragmencie przesądza się o udzielonym stronie uprawnieniu względnie nałożeniu obowiązku, a wówczas treści rozstrzygnięcia organu nie można domniemywać. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje wyrażona wola organu administracyjnego załatwiającego sprawę w tej formie. Co do zasady obowiązkowym elementem decyzji administracyjnej jest również jej uzasadnienie. Z uzasadnienia wynikać ma ocena faktów, prawa i subsumcji oraz celów i skutków rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zatem stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Staranność przekazywania adresatowi uzasadnienia własnych argumentów wykorzystywanych przy formułowaniu treści decyzji jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Powiatowego Policji nie spełniają w pełni wymagań zawartych w przepisach art. 107 § 1 i 3 Kpa. Z decyzji organów obu instancji wynika, iż skarżącemu przyznano nagrodę roczną za okres pozostawania poza służbą w Policji od dnia 17 czerwca 2004 r. do dnia 24 listopada 2005 r. w wysokości 6/12 jednomiesięcznego uposażenia. W podstawie prawnej decyzji organu I instancji wskazany został art. 42 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz.U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.), zgodnie z którym okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 110 ust. 1. W myśl tego przepisu policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia. Już sama nazwa tego świadczenia wskazuje, iż nagroda roczna przysługuje za dany rok kalendarzowy, dlatego też w rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji orzekającej o przyznaniu nagrody rocznej konieczne jest wskazanie, za jaki konkretnie rok kalendarzowy zostaje zrealizowane uprawnienie policjanta do nagrody rocznej. Wprawdzie w omawianym przypadku sytuacja jest o tyle skomplikowana, że A. B. pozostawał poza służbą w Policji na przełomie dwóch lat kalendarzowych (2004 i 2005 r.), co nie zwalniało jednak organów rozstrzygających z precyzyjnego określenia w osnowie decyzji, za który rok kalendarzowy przyznały skarżącemu nagrodę roczną. Takie precyzyjne wskazanie roku jest istotne już choćby z tego względu, że wysokość nagrody rocznej uzależniona jest od wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego policjantowi w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda roczna. Z osnowy decyzji Komendanta Policji nie wynika także jakie uposażenie zasadnicze wraz z ewentualnymi dodatkami o charakterze stałym stanowiło podstawę ustalenia wysokości przyznanej A. B. nagrody rocznej, ani też w jakiej konkretnie kwocie nagroda ta została skarżącemu przyznana. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji można jedynie domniemywać, chociaż Sąd nie ma co do tego całkowitej pewności, iż za podstawę ustalenia wysokości przysługującej skarżącemu nagrody rocznej organy uznają uposażenie otrzymywane przez skarżącego "przed okresem pozostawania poza służbą", gdyż w uzasadnieniach swych decyzji nawiązują do okresu służby od dnia 1 grudnia 2003 r., w którym skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych do czasu zakończenia toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego, otrzymując 50 % ostatnio należnego uposażenia bez obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia. W ocenie Sądu stanowiska tego podzielić nie można z uwagi na regulację zawartą w § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Przepis ten stanowi, iż podstawę ustalenia wysokości nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne policjantowi w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy mieć na względzie, iż skarżący przed zwolnieniem go z dniem 17 czerwca 2004 r. ze służby, był zawieszony czynnościach służbowych od dnia 25 listopada 2003 r. z powodu toczącego się postępowania karnego, które zakończyło się prawomocnym wyrokiem skazującym i zgodnie z postanowieniami § 2 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia okres ten nie mógł być wliczony do okresu służby, za który przysługuje nagroda roczna. Dlatego też podstawy ustalenia wysokości nagrody rocznej nie mogło stanowić uposażenie przysługujące policjantowi przed zwolnieniem ze służby. Należy natomiast wskazać, iż prawo do nagrody rocznej skarżący nabył tylko z tego powodu, iż został przywrócony do służby i zgodnie z decyzją nr "[...]" Komendanta Powiatowego Policji z dnia "[...]" r. otrzymał świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą. Stosownie zaś do cytowanego wyżej art. 42 ust. 6 ustawy o Policji okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależy uprawnienie do świadczenia w postaci nagrody rocznej, przy czym okresu tego nie uważa się za przerwę w służbie. W związku z tym, w ocenie Sądu, podstawą do ustalenia wysokości nagrody rocznej przysługującej skarżącemu powinno być właśnie świadczenie pieniężne należne policjantowi za okres pozostawania poza służbą. W tym bowiem przypadku świadczenie to stanowi odpowiednik uposażenia należnego policjantowi w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda. Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji. Stosownie zaś do art.152 tej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Oznacza to, iż decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku do czasu jego uprawomocnienia się.