II SA/Ol 623/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 roku sprawy ze skargi E. P. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku - oddala skargę. Działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Dyrektor Miejskiego Urzędu Pracy postanowieniem z dnia "[...]" r., nr "[...]" , na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: k.p.a., wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzjami Prezydenta Miasta w przedmiocie uznania E. P.za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych, utraty prawa do zasiłku, przyznania dodatku szkoleniowego oraz utraty prawa do dodatku. W uzasadnieniu postanowienia podano, że w związku z ubieganiem się przez E. P. o przyznanie środków na podjęcie pozarolniczej działalności gospodarczej urząd uzyskał informację, że w trakcie posiadania statusu bezrobotnego ww. prowadził działalność gospodarczą i wobec powyższych okoliczności wznowił postępowanie. Decyzją z dnia "[...]"r., nr "[...]" , działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, Dyrektor Miejskiego Urzędu Pracy orzekł o: 1. uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta nr: "[...]" z dnia "[...]"r. w sprawie uznania z dniem 3.10.2003 r. E. P. zam."[...]", ul. "[...]" za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 100% podstawowej kwoty zasiłku od dnia 11.10.2003r. 2. uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta nr: "[...]" z dnia "[...]" r. w sprawie utraty przez E. P. prawa do zasiłku od dnia 11.04.2004r.; 3. uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta nr: "[...]" z dnia "[...]" r. w sprawie przyznania E. P. prawa do dodatku szkoleniowego od dnia 27.03.2006r.; 4. uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta nr: "[...]" z dnia "[...]" r. w sprawie utraty przez E. P. prawa do dodatku szkoleniowego z dniem 7.04.2006r.; 5. odmowy uznania E. P. za osobę bezrobotną od dnia 3.10.2003r.; 6. odmowie przyznania E. P. prawa do dodatku szkoleniowego od dnia 27.03.2006r. Jako podstawę prawną orzeczenia wskazano art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 ust 1 pkt 2 lit. "f" oraz art. 9 ust 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), zwanej dalej: ustawą o promocji zatrudnienia. W motywach uzasadnienia organ wskazał, że E. P. po raz pierwszy był zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku w okresie 7.05.1991r. – 31.01.1996r. Nie zgłaszał w tym czasie w urzędzie pracy podjęcia od dnia 26.09.1995r. działalności pozarolniczej. Nie zgłosił również podjęcia zatrudnienia od dnia 1.01.1994r. w pełnym wymiarze czasu pracy w Zakładzie "[...]" w W. Z dniem 31.01.1996r. E. P. został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej z powodu niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Następnie E. P. był zarejestrowany jako osoba bezrobotna w okresie 06.06.2000r. – 06.07.2001r. Zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 100% podstawowej kwoty zasiłku pobierał w okresie 14.06.2000r. – 13.12.2000r. Status osoby bezrobotnej utracił z dniem 06.07.2001r. w związku z podjęciem zatrudnienia. Po raz kolejny status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku w wysokości 100% podstawowej wysokości zasiłku E. P. uzyskał od dnia 11.10.2003r. Status ten utracił w dniu 11.04.2004r. z powodu maksymalnego okresu pobierania zasiłku. Następnie E. P. pobierał od dnia 27.03.2006r. dodatek szkoleniowy, który odebrano mu z dniem 7.04.2006r. w związku z zakończeniem odbywania szkolenia. Organ wskazał również, iż w związku z ubieganiem się przez E. P. o środki na podjęcie pozarolniczej działalności gospodarczej, Miejski Urząd Pracy uzyskał informację, że w czasie posiadania statusu bezrobotnego E. P. prowadził działalność gospodarczą. W trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego uzyskano zaświadczenie z Urzędu Skarbowego z dnia 22.08.2006r.,z którego wynika, że E. P. od dnia 26.09.1995r. prowadzi samodzielną działalność gospodarczą "[...]". Nadto, uzyskano z Urzędu Gminy informację, iż E. P. posiadał od dnia 16.05.1991r. wpis do ewidencji działalności gospodarczej, na podstawie którego w dniu 26.09.1995r. zgłosił do Urzędu Skarbowego prowadzenie działalności gospodarczej. Podniesiono również, iż istotnym elementem w rozpoznaniu niniejszej sprawy jest fakt, iż E. P. nie wykazał, że nie podjął pozarolniczej działalności gospodarczej. Bowiem, z pisma Urzędu Skarbowego z dnia 25.08.2006r. wynika, iż E. P. do dnia 31.05.2006r. był podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, również w tym dniu zlikwidował działalność gospodarczą. Należy zwrócić również uwagę, jak wskazał organ, że E. P. rejestrując się jako osoba bezrobotna w dniu 6.06.2000r., a później w dniu 3.10.2003r., świadomie złożył oświadczenie, że pozarolniczej działalności gospodarczej nie prowadzi ani nie zawiesił. W związku z powyższym E. P. nie spełniał w dniach kolejnych rejestracji, tj. w dniu 6.06.2000r. i 3.10.2003r. przesłanek zezwalających na nadanie mu statusu osoby bezrobotnej. W odwołaniu od tej decyzji E. P. wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, iż samo uzyskanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie może być przyjmowane przez urząd jako tożsame z jej podjęciem,Nadto, jak dodał, taki pogląd jest również wyrażany w judykaturze. Podniósł również, iż wielokrotnie wskazywał, że pomimo bezsprzecznego faktu zarejestrowania pozarolniczej działalności gospodarczej, nie zostały podjęte żadne czynności w związku jej prowadzeniem. Nadto, przedstawiając zeznania podatkowe za lata 2001r.-2006r., wskazał, że samo powoływanie się przez organ administracji na fakt bycia podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą jest mylne, bowiem istotna jest nie forma uiszczania podatku ale fakt, iż z prowadzonej działalności gospodarczej nie był uzyskiwany dochód. Po rozpatrzeniu odwołania E. P., Wojewoda decyzją z dnia "[...]" r., nr "[...]", orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu podał, iż zgodnie z przepisem art. ust. 1 pkt 2 lit "f" ustawy o promocji zatrudnienia – tożsamym w brzmieniu z definicją bezrobotnego określoną w ustawie z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) – bezrobotnym może być osoba, która oprócz spełnienia innych wymagań określonych przez ustawę, "nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników". Bezsporne jest, jak wskazał Wojewoda, iż E. P. posiadał zarejestrowaną działalność gospodarczą od dnia 16.05.1991r. do dnia 31.05.2006r. oraz, że w zgłoszeniu rejestracyjnym jako datę rozpoczęcia prowadzenia działalności wskazał dzień 16.05.1991r., co wynika z decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" r. Organ odwoławczy, jak dodał Wojewoda, odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że nigdy nie podjął prowadzenia działalności gospodarczej, wystąpił do Urzędu Skarbowego z zapytaniem czy skarżący w okresie posiadania zarejestrowanej działalności gospodarczej osiągał przychody. W odpowiedzi Naczelnik Urzędu skarbowego poinformował, iż E. P. figurował w ewidencji podatników prowadzących działalność gospodarczą od dnia 29.09.1995r. do dnia 31.05.2006r. opodatkowaną ryczałtem ewidencjonowanym. Z informacji wynikało również, iż E. P. osiągnął w 2000r. przychód w wysokości "[...]" zł. W pozostałych latach przychód wynosił zero. Powyższe dowodzi, jak wskazał organ, że skoro E. P. osiągnął przychód, z całą pewnością działalność gospodarcza została podjęta do dnia jej wyrejestrowania, mającego miejsce dnia 31.05.2006r. Oznacza to również, iż skarżący rejestrując się jako bezrobotny, nie spełniał warunków do uznania za osobę bezrobotną w rozumieniu obowiązujących przepisów. W dniu 27 kwietnia 2007r. E. P. wniósł na powyższą decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie żądając jej uchylenia w całości. W uzasadnieniu skargi ponownie podniósł zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Wskazał ponadto, iż ustawa o promocji zatrudnienia nie definiuje pojęcia działalności gospodarczej, zatem w tej sytuacji mają zastosowanie przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, która to precyzuje pojęcie działalności gospodarczej. Zgodnie z tą ustawą działalność gospodarcza to działalność zarobkowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. W świetle powyższych przepisów, jak dodał, nie prowadził nigdy działalności gospodarczej bowiem nie wystąpiły przesłanki znamionujące tak zdefiniowaną działalność. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjne w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, jeżeli mogło mieć to wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jeżeli zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd obowiązany jest skargę oddalić. Sąd nie jest natomiast właściwy do oceniania decyzji z punktu widzenia słuszności czy też celowości rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w toku kontroli legalności zaskarżonego aktu podjętego w postępowaniu administracyjnym, nie stwierdził istotnego naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną przesłanką przyznania statusu bezrobotnego jest art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "f" ustawy o promocji zatrudnienia. Obowiązująca od dnia 1 stycznia 1995r. ustawa z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1996r. Nr 47, poz. 211 ze zm.) wprowadziła w porównaniu ze stanem prawnym obowiązującym pod rządami ustawy z dnia 16 października 1991r. o zatrudnieniu i bezrobociu istotne zmiany, których tendencje i kierunki są jednoznaczne. Kierunki tych zmian potwierdza także ustawa o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1996r. Nr 5, poz. 34), a także ustawa z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która to, jak słusznie podniósł Wojewoda, identycznie jak ustawa z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu definiuje pojęcie "bezrobotnego". Kolejnymi zmiany w przepisach regulujących kwestię uzyskania statusu osoby bezrobotnej, ustawodawca nie tylko zaostrzył wymagania związane z uzyskaniem takiego statusu, ale i rozszerzył możliwość orzekania o jego utracie. Stosownie do wyżej powołanego art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "f" ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotnym może być osoba, która, oprócz spełnienia innych wymagań określonych ustawą, "nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników". Niespornym jest, że ustawa o promocji zatrudnienia wiąże ustawową definicję bezrobotnego z wieloma przesłankami pozytywnymi, jak i negatywnymi, jednak istotą tej definicji jest założenie, że chodzi o osobę, która poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z zamiarem gotowości jej podjęcia. Oznacza to, że już w samej istocie "bycia bezrobotnym" tkwi to, że osoba, która ma uzyskać prawny status bezrobotnego nie ma pracy, nie prowadzi innej działalności zarobkowej, a tym samym nie jest podmiotem gospodarczym (tak też w wyroku WSA w Warszawie z dn. 25.10.2004r., sygn. akt II SA/Wa 273/04, niepublikowany). Trzeba również wskazać, iż zgłoszenie działalności gospodarczej do ewidencji powinno zawierać, oprócz innych danych, także wskazanie daty rozpoczęcia tej działalności. Ponadto osoba, która uzyskała wpis do ewidencji, może zmieniać dane zawarte w zgłoszeniu do ewidencji, a więc także datę rozpoczęcia działalności gospodarczej. Z powodu treści tych obowiązków wykazanie przez osobę, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, iż nie podjęła działalności gospodarczej, jest związane z wykreśleniem wpisu z ewidencji. Już samo sformułowanie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "f" ustawy o promocji zatrudnienia wskazuje, że osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej musi wykazać nie tylko to, że nie podjęła działalności gospodarczej, ale także to, że działalności tej nie podjęła do dnia wyrejestrowania, co oznacza, że wykazanie tych okoliczności jest związane z wykreśleniem wpisu z ewidencji (tak też w wyroku NSA z dn. 27.09.2005r., sygn. akt I OSK 153/05, LEX nr 192138). Odnosząc powyższe rozważania na grunt omawianej sprawy, to wskazać należy, iż bezspornym jest, że E. P. posiadał zarejestrowaną działalność gospodarczą od dnia 16.05.1991r. do dnia 31.05.2006r. Poczynione przez organ odwoławczy ustalenia wskazują również, iż podjął on w tym okresie prowadzenie działalności gospodarczej. Z administracyjnych akt sprawy "[...]" wynika bowiem, iż w 2000r. uzyskał on przychód z działalności gospodarczej w wysokości "[...]" zł. Powyższe bezspornie wskazuje na fakt, ze skarżący podjął działalność gospodarczą do dnia jej wyrejestrowania. Wobec poczynionych wyżej ustaleń, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, E. P. nie wykazał, iż w okresie posiadania działalności gospodarczej nie podjął jej prowadzenia, nie spełnia zatem przesłanek zawartych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "f" ustawy o promocji zatrudnienia, których spełnienie jest konieczne dla uzyskania statusu bezrobotnego. Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają także wywody skarżącego dotyczące pojęcia działalności gospodarczej zawarte w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę, jako nieuzasadnioną, oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).