II SA/Ol 625/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie postanowieniem z 31 maja 2023 r. na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2023 r. 775 ze zm., dalej k.p.a.) stwierdziło że odwołanie W.S. od decyzji Prezydenta O. z 18 sierpnia 2022 r. Nr K.7344.32.2019 w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie na terenie O. krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Kolegium w motywach rozstrzygnięcia wskazało, że ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru decyzji będącej przedmiotem odwołania wynika, że została ona doręczona 7 września 2022 r. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o organie i terminie wniesienia odwołania. Kolegium wywiodło, że w przedmiotowej sprawie odwołanie mogło być wniesione najpóźniej w dniu 21 września 2022 r., a wniesione zostało osobiście do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie w dniu 7 listopada 2022 r., czyli ponad miesiąc po terminie, przy czym pisane było już po terminie, bo w dniu 5 listopada 2022r. Kolegium zaznaczyło, że odwołujący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W związku z powyższym Kolegium nie mogło merytorycznie rozpatrzyć odwołania i zobligowane było do wydania postanowienia o wniesieniu odwołania z uchybieniem terminu. W.S. pismem z 7 czerwca 2023 r. wywiódł od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie. W motywach skargi wskazał, że Kolegium błędnie rozpatrzyło jego odwołanie. Podkreślił, że SKO procedowało sprawę od 5 listopada 2022 r, a rozstrzygniecie doręczyło mu dopiero 2 czerwca 2023. Skarżący podkreślił, że bezczynność Kolegium trwała siedem miesięcy od daty złożenia odwołania. Skarżący zaznaczył, że decyzję o cofnięciu licencji przez wydział komunikacji w O. otrzymał w formie kserokopii. Odebrał ją w dniu 24 października 2022 osobiście. Skarżący zaznaczył, że w dacie 7 września 2022, którą Kolegium Odwoławcze posłużyło się w postanowieniu jako datą doręczenia decyzji, nie otrzymał tego aktu. Skarżacy wskazał, że w siedzibie organu dopiero 24 października 2022 r. otrzymał kserokopię decyzji, a wiec termin w jakim wniósł odwołanie jest prawidłowy. listopada 2022 termin złożenia odwołania był prawidłowy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), bowiem przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie stwierdzające wniesienie przez skarżącego odwołania od decyzji organu I instancji z uchybieniem terminu. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Sąd rozstrzygając niniejszą sprawę jest uprawniony jedynie do skontrolowania działania organu odwoławczego w zakresie obejmującym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Orzekając zatem tylko w takim przedmiocie Sąd nie jest uprawniony do poddawania merytorycznej kontroli decyzji organu I instancji od której skarżący wniósł spóźnione odwołanie. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W myśl art. 129 § 2 k.p.a. termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że organ II instancji po wpłynięciu odwołania obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać kwestię zachowania terminu, co wymaga ustalenia w sposób jednoznaczny, czy doszło do doręczenia decyzji organu I instancji, a jeżeli tak, to w jakiej dacie. Organ na podstawie przekonujących dowodów (np. zwrotnego potwierdzenia odbioru kwestionowanego aktu) dokonuje ustaleń, co do daty doręczenia stronie rozstrzygnięcia oraz konkretnej daty złożenia pisma zawierającego środek zaskarżenia od tego rozstrzygnięcia. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2126/12, opubl. w Lex nr 1497908). Norma wynikająca z art. 134 k.p.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organ każdorazowo jest zobligowany do wydania postanowienia, na podstawie powołanego przepisu, w przypadku stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem Sądu, wbrew poglądowi wyrażonemu w skardze, zgodzić należy się z organem, że decyzja Organu I instancji z dnia 18 sierpnia 2022.r. została skutecznie doręczona skarżącemu w trybie określonym art. 44 k.p.a. w dacie 7 września 2022 r. Należy w związku z tym przypomnieć, że w art. 44 § 1-4 k.p.a. uregulowana została kwestia tzw. fikcji doręczenia, stwarzająca domniemanie skutecznego doręczenia pisma w razie braku możliwości jego doręczenia w sposób wskazany w art. 42 k.p.a. (doręczenie zasadnicze - adresatowi) i w art. 43 k.p.a. (doręczenie zastępcze - za pokwitowaniem do rąk osób wymienionych w tym przepisie). Stosownie do art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. W przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ, pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy/miasta (art. 44 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3), natomiast doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 44 § 4). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że cytowany przepis wprowadza tzw. fikcję doręczenia, polegającą na przyjęciu, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu, przesłanki z art. 44 k.p.a. zostały w niniejszej sprawie spełnione, gdyż przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji, skierowana do skarżącego, była dwukrotnie awizowana, tj. w dniach 24 sierpnia 2022 oraz 1 września 2022 r. (k. 138 – 137 akt administracyjnych). Przesyłka pozostawała w urzędzie pocztowym 14 dni. W tych okolicznościach decyzję uznaje się za doręczoną w dniu 7 września 2022 r. (tj. z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej liczonego od pierwszego zawiadomienia), co oznacza, że 14 - dniowy termin, wskazany w art. 129 § 2 k.p.a., do wniesienia przez skarżącego odwołania upłynął z dniem 21 września 2022 r. Zastrzec należy, ze skarżący nie kwestionował prawidłowości adresu na który dokonywano doręczeń. Ten sam adres na który przesłana została decyzja organu I instancji skarżący wskazał jako adres do doręczeń w postepowaniu sądowo administracyjnym. Ponadto na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie kwestionował prawidłowości adresu na który organ I instancji przesłał decyzję z 18 sierpnia 2022 r. Co najistotniejsze, skarżony nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd za prawidłowe uznał stanowisko Kolegium, że odwołanie złożone przez stronę w dniu 7 listopada 2022 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. Zdaniem Sądu, skoro organ dysponował niebudzącym wątpliwości dokumentem urzędowym, czyli prawidłowo awizowaną przesyłką zawierającą wszystkie prawem przewidziane elementy, w oparciu o który stwierdził wniesienie środka odwoławczego z naruszeniem terminu, zatem okoliczność ta stanowiła podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy Sąd, uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada dyspozycji przepisu art. 134 k.p.a., orzekł o oddaleniu skargi stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.