II SA/Ol 646/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/pos.1- sentencja postanowienia W dniu 14 maja 2014 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) pełnomocnik Przedsiębiorstwa A złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego) skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 zł z uwagi na naruszenie warunków wykonywania przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. W skardze tej zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w przypadku nie uwzględnienia wniosku na zasadzie art. 61 § 3 ustawy ppsa. o wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd. W uzasadnieniu skargi nie uargumentowano wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podniesiono jedynie, że brak bocznej tablicy kierunkowej w autobusie regularnej komunikacji publicznej nie oznacza, że autobus taki nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym, jak to uznał organ, a jedynie, że nie posiada elementu wyposażenia zgodnie z rozporządzeniem ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. nr 32, poz. 262, ze zm). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśnił, ze w ocenie organu brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej: ustawą ppsa., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony wnoszącej o taką tymczasową ochronę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Sąd podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie musi bezwzględnie ocenić, która z przesłanek zachodzi w przedmiotowej sprawie oraz dlaczego dokonał oceny, że zachodzi bądź też nie określona przesłanka do wstrzymania, bądź odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2004 r. sygn. akt OZ 383/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto nie budzi wątpliwości okoliczność, że przedmiotem takiej ochrony tymczasowej mogą być jedynie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. II OZ 665/09, dostępny CBOSA). Przy czym przez "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania (por. J.P. Tarno, Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2012, str. 224 i nst.). W niniejszej sprawie strona skarżąca poza złożeniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy ppsa. nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji uzasadniającej ten wniosek. Nadto należy wyjaśnić, że na mocy art. 93 ust. 2 zd. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. z 2013 r. poz. 1414, ze zm) w przypadku wniesienia skargi decyzja, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Generalnie bowiem decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. Ponieważ w niniejszej sprawie została wniesiona skarga do sądu administracyjnego, decyzja organu odwoławczego nie jest wykonalna z mocy samego przepisu ustawy o transporcie drogowym. Reasumując, skoro decyzja w tej sprawie nie może być wykonana nie dotyczy jej regulacja wynikająca z art.61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Nie budzi natomiast wątpliwości Sądu okoliczność, iż takich skutków materialnoprawnych nie wywołuje skarżona decyzja, która na mocy art. 93 ust. 2 zd. 2 ustawy o transporcie drogowym staje się wykonalna dopiero z chwilą: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi, lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku skarżącego i dlatego na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.