II SA/Ol 657/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. i R. G. na decyzję Inspektora z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów 1/ oddala skargę; 2/ przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz pełnomocnika skarżących - radcy prawnego J. S. Ł. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że na skutek wniosku M i R G, dotyczącego aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do nieruchomości położonej w obrębie "[...]" miasta O (działka nr "[...]"), stanowiącej współwłasność wnioskodawców, która dotyczyła zmiany dotychczasowego oznaczenia gruntowego na zgodny ze stanem faktycznym poprzez wykreślenie użytku "droga - dr " i zastąpienie go oznaczeniem "grunty rolne zabudowane - Br", wszczęto postępowanie administracyjne. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia "[...]"r. znak: "[...]" Prezydent O, działając na podstawie art. 20 ust. 1, art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 2c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2101) dalej: p.g.k. oraz art. 104 Kodeksu postepowania administracyjnego, odmówił wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, polegających na wykreśleniu użytku "droga" i zaliczeniu gruntów do gruntów klasy V, dla działki nr "[...]" położonej w obr. nr "[...]" m. O. W uzasadnieniu wskazano, że Prezydent O decyzją z dnia "[...]" r. dokonał zmiany w rejestrze gruntów "[...]" dla działki nr "[...]", orzekając o zmianie dotychczasowego użytku "dr/RV" na użytek "dr". Od decyzji tej odwołanie wnieśli pp. M i R G nie akceptując decyzji i podkreślając, że obecny użytek "dr", jako droga publiczna (wewnętrzna) figuruje w ewidencji gruntów i budynków (dalej jako: EGiB) nielegalnie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako: WINGiK, organ odwoławczy) decyzją z dnia "[...]" r. znak:"[...]", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach uzasadnienia wyjaśniono, że zaskarżona decyzja jest kolejną decyzją wydaną w tej sprawie, bowiem pierwotna decyzja Prezydenta O została decyzją WINGiK z dnia "[...]"r. ("[...]") wyeliminowana, przy czym organ nakazał dokładnie ustalić stan faktyczny, zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, a w szczególności dokumenty uzasadniające obecne wpisy, na które powołują się strony postępowania i organ. Organ odwoławczy wskazał, że z obecnie zebranych materiałów wynika, iż Prezydent O decyzją z dnia "[...]"r. "[...]" cały obszar działki nr "[...]" (0,0308 ha) zaliczył do użytku gruntowego "drogi - dr". Decyzja ta stała się ostateczna i uzasadnia obecny wpis "dr" zarówno na podstawie obecnie obowiązujących przepisów art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. b i ust. 2b pkt 1 lit. d, w zw. z art. 23 ust.3 pkt 1 lit. l ustawy p.g.k., jak również przepisów obowiązujących w dniu jej wydania tj. § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w brzmieniu obowiązującym od dnia 2 czerwca 2001 r. do 30 grudnia 2013 r. oraz w myśl art. 22 ust. 2 i art. 23 ustawy p.g.k., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1989 r. do 12 lipca 2014 r. Wyjaśniono, że przeprowadzone w dniu "[...]"r. oględziny i zebrany materiał fotograficzny potwierdzają, iż obszar działki nr "[...]" to wydzielony liniami granicznymi grunt, na którym zlokalizowana jest obecnie jezdnia, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, w tym ruchu pojazdów. Nie istnieją nadto dowody świadczące o zaliczeniu zlokalizowanej drogi do kategorii dróg publicznych. Zatem, zgodnie z załącznikiem nr 6 (lp.18 ust. 1) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r. poz. 1034 z późn.zm) dalej: rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów, grunt na działce nr "[...]" należy zaliczyć do użytku gruntowego o nazwie "drogi", ponieważ jest on pasem drogowym drogi wewnętrznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 460 z późn. zm), w szczególności z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy. Od tego rozstrzygnięcia m.in. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wywiedli M i R G, zaskarżając je w całości i wnosząc o unieważnienie decyzji WINGiK z dnia "[...]"r. znak : "[...]" oraz zwolnienie od wszelkich opłat z powodu trudnej sytuacji i niskich świadczeń rentowych, przyznanie prawa pomocy w postaci radcy prawnego. Przedstawili bardzo obszernie zarzuty dotyczące istniejących zapisów w EBiG odnośnie swoich działek w zakresie uwzględnienia na nich nieistniejących budynków czy też lasu wokół jeziora, który został zniszczony ściekami cmentarnymi. Podnieśli, że droga wewnętrzna (działka nr "[...]"), zgodnie z rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów nie istnieje, przylega zaś do działki "[...]". Zarzucili, że naniesiona przez Urząd Miasta O w "[...]" r. na działce "[...]" droga bez zgody właścicieli została przeznaczona dla potrzeb Skarbu Państwa do wykupu. Pomimo zgody na wykup Rady Miasta oraz Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami U.M. O droga nadal nie została wykupiona, mimo spełnienia wszelkich wymogów geodezyjnych. Podnieśli, że jest to opieszałość celowa z naruszeniem prawa, gdyż na własności prywatnej, bez uregulowania prawnego - wykupu, nie może istnieć droga publiczna. Dlatego wszelkie twierdzenia co do drogi, zlokalizowanej dwa lata po wydaniu ww. rozporządzenia, są niezasadne. Zarzucili, że organ ponownie rozpoznając sprawę nie wykonał zaleceń wskazanych przez WINGiK w piśmie z "[...]"r., co doprowadziło do nieprawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W skardze podniesiono też liczne zarzuty do decyzji WINGiK z dnia "[...]"r. znak: "[...]" w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów, którą zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Ol 656/18. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi. Ponownie podkreślił, że kwestia niezrealizowania wykupu działki nr "[...]" nie jest okolicznością, którą należy brać pod uwagę w sprawie aktualizacji informacji zawartych w EGiB. Nadto wyjaśniono, iż skarżący pismem z "[...]"r. wystąpili ze skargą na bezczynność WINGiK do Głównego Geodety Kraju w zakresie nie uwzględnienia zmian w zapisach EGiB, zgodnie z ich żądaniami odnośnie enumeratywnie wskazanych działek, który pismem z "[...]"r. uznał skargę na bezczynność WINGiK w zakresie opisanych postępowań dotyczących wprowadzenia zamian w ewidencji gruntów i budynków za bezzasadną. Postanowieniem z dnia 16 października 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 657/18 zwolniono M G i R G od kosztów sądowych i ustanowiono dla nich radcę prawnego. Na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżących podtrzymała wniesioną skargę oraz argumenty w niej zawarte. Wyjaśniła, że po konsultacji ze skarżącymi oraz przedstawieniu im stanowiska w tej sprawie uznali, że nadal podtrzymują wniesioną skargę. Wyjaśniła, że w ocenie skarżących skoro nie uzyskano ich zgody na zmianę przeznaczenia działki nr "[...]" w "[...]" roku na drogę, to taki zapis nie może funkcjonować w ewidencji gruntów. Działka ta winna mieć przeznaczenie takie jak teren do którego przylega, a więc przeznaczenie rolne. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Z przytoczonych przepisów wynika, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy postępowanie, w wyniku którego wydano zaskarżony akt przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami je regulującymi, czy ustalenia faktyczne mają oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu powołanego przez organ jako podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przypomnienia wymaga w tym miejscu, że kontrolą Sądu objęta jest decyzja WINGiK z dnia "[...]" r. znak: "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta O z dnia "[...]"r., którym po ponownym rozpoznaniu sprawy, odmówiono wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów, polegających na wykreśleniu użytku "droga" i zaliczeniu gruntów do gruntów klasy V, dla działki nr "[...]" obręb "[...]" m. O. W uzasadnieniu wskazano, że istniejący obecnie zapis użytku jako "droga" wynika z uwidocznionej w ewidencji gruntów i budynków ostatecznej decyzji Prezydenta O z "[...]"r., którą cały obszar działki nr "[...]" obręb "[...]" m. O zaliczono do użytku gruntowego "drogi-dr". W ocenie Sądu stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie został ustalony i przedstawiony w uzasadnieniach decyzji w sposób wyczerpujący i znajduje oparcie w zgromadzonych w aktach sprawy administracyjnej dokumentach. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy istniały podstawy prawne do odmowy wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków zmian wnioskowanych przez skarżących w postaci przywrócenia poprzedniego zapisu użytku dla działki nr "[...]" obręb "[...]" m. O, jako użytku rolnego lasy V. W związku z powyższym należy przypomnieć, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 z późn. zm.) zwanej dalej: p.g.k. oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 z późn. zm.) zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów. Stosownie do art. 2 pkt 8 p.g.k. ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami i lokalami. Ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1 p.g.k.). Obejmuje ona informacje wskazane w art. 20 p.g.k., w tym w szczególności informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.k.). Zgodnie zaś z art. 20 ust. 3 p.g.k., grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przeprowadzaną w sposób jednolity dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów. Zaliczanie gruntów do odpowiednich użytków gruntowych określa załącznik nr 6 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów. W myśl art. 24 ust. 2a pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2b p.g.k., aktualizacja operatu ewidencyjnego odbywa się z urzędu lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania i w zależności od jej podstawy, następuje w drodze czynności materialno-technicznej lub w drodze decyzji administracyjnej. Wg ust. 2c tego artykułu, odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast zasady prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian unormowane zostały rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów. Zgodnie z jego § 44 pkt 2 obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi spoczywa na staroście, który dokonuje aktualizacji poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1), stosując odpowiednio przepisy § 35 i § 36 rozporządzenia (§ 45 ust. 2). Z treści zaś § 35 cyt. rozporządzenia źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji są: 1) materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym; 2) wyniki pomiarów fotogrametrycznych; 3) wyniki terenowych pomiarów geodezyjnych; 4) dane zawarte w innych ewidencjach i rejestrach, prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez: sądy, organy administracji publicznej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne; 5) dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne; 6) dane zawarte w dokumentacji architektoniczno-budowalnej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej; 7) wyniki oględzin. Według treści § 45 ust.1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi, 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych, 3) wyeliminowania danych błędnych. Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zatem zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z przepisów Rozdziału 3 (§ 44 i nast.) rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów. W świetle powyższych uregulowań istota prowadzenia ewidencji gruntów i budynków sprowadza się do ciągłej aktualizacji w operacie ewidencyjnym zbioru informacji podmiotowych i przedmiotowych, na podstawie dokumentów powstałych w zasadzie poza postępowaniem ewidencyjnym (decyzji administracyjnych, orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, aktów normatywnych), czy wytworzonych w toku postępowania ewidencyjnego w związku z obowiązkiem utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu prowadzącego ewidencję dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2). W tym stanie prawnym sprawy nie ulega wątpliwości, wbrew zarzutom skargi, że w niniejszej sprawie zasadnie organy ewidencyjne odmówiły dokonania zmiany w ewidencji gruntów zapisu dotyczącego działki nr "[...]"obręb "[...]" O, poprzez przywrócenie poprzedniego oznaczenia dla działki jako gruntów V klasy, zamiast istniejącego oznaczenia "drogi-dr". Jak wynika bowiem z ostatecznej decyzji Prezydenta O z dnia "[...]"r. orzeczono nią o wprowadzeniu w jednostce rejestrowej "[...]"w obrębie ewidencyjnym nr "[...]" m. O, dla działki nr "[...]", objętej księga wieczystą nr "[...]", stanowiącej współwłasność p. U H w "[...]" cz., p. I R w "[...]" cz., p. R G w "[...]" cz., pp. M i R G w "[...]" cz., p. W D w "[...]" cz., p. T P w "[...]"cz., zmiany poprzez wprowadzenie nowego oznaczenia działki jako "dr" o pow. 0,0308 ha, zamiast dotychczasowego "dr/RV" o pow. 0,0308 ha. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że nieruchomość użytkowana jest jako droga. Nadto fakt takiego właśnie użytkowania tej działki został potwierdzony przez organ w trakcie przeprowadzonych w dniu "[...]"r. oględzin nieruchomości, gdzie stwierdzono, iż działka "[...]"stanowi drogę gruntową i jest wykorzystywana jako droga. W toku tej czynności procesowej wykonano liczną dokumentację fotograficzną potwierdzającą to ustalenie. Nadto sami skarżący podnieśli do protokołu, że działka ta jest niezbędna jako komunikacja (dojazd i przejście) do działek ogródkowych na działce nr "[...]" i na cmentarz komunalny. Skarżący wnieśli wówczas o jak najszybszy wykup tej działki przez Gminę O, a nadto wnieśli o jej przyłączenie do działki przylegającej tj. działki nr "[...]", bowiem w ich ocenie drogi wewnętrzne zostały zlikwidowane w "[...]" r., a poza tym na terenach prywatnych nie może istnieć droga bez uregulowanego stanu prawnego. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym nie budzi wątpliwości Sądu, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś żądanie skarżących nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Fakt, iż działka nr "[...]" nie została dotychczas wykupiona przez Gminę O, jako droga niezbędna do obsługi wskazanych wyżej nieruchomości, nie może stanowić podstawy do żądania zmiany jej oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków, skoro to nie okoliczność wykupienia przez Gminę stanowi o sposobie jej wykorzystywania lecz podstawą do dokonanej zmiany był akt administracyjny w postaci ostatecznej decyzji Prezydenta O z dnia "[...]"r. Bez znaczenia prawnego pozostaje natomiast okoliczność, że skarżący na taką decyzję nie wyrażali zgody, jak również podejmowali bezskuteczne próby wyeliminowania decyzji Prezydenta O z porządku prawnego. Nie ulega bowiem wątpliwości okoliczność, że rzeczona działka nr "[...]" jest wykorzystywana jako droga dojazdowa do nieruchomości, a zatem istniejące w ewidencji gruntów oznaczenie "dr" odpowiada stanowi faktycznemu i prawnemu. Pozostaje także przypomnieć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie stwierdzano, iż zapisy w ewidencji gruntów i budynków mają jedynie charakter techniczno-deklaratoryjny (por. wyrok NSA z 14 listopada 2007 r. sygn. I OSK 1488/06, wyrok NSA z 28 lipca 2009 r. sygn. I OSK 1044/08, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa. gov.pl). Organy ewidencyjne rejestrują więc stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające . Wielokrotnie także podkreślano, że organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji i do rozstrzygania sporów o posiadanie, własność i granice działki. Dlatego też bez wpływu dla wydanej decyzji pozostaje fakt, iż w odniesieniu do działki nr "[...]" obręb "[...]" m. O zostało wszczęte postępowanie dotyczącej jej wykupu przez Gminę O, jednak z uwagi na licznych jej właścicieli postępowanie to trwa już wiele lat. Nadto pozostaje również wyjaśnić, że sami skarżący stwierdzali w licznych pismach kierowanych do organów, że działka nr "[...]" wykorzystywana jest jako droga gruntowa dojazdowa, nie negując takiej funkcji którą ona pełni. To zaś oznacza, że organy ewidencyjne dokonując w "[...]" r. zmiany zapisu w postaci oznaczenia "dr" dokonały prawidłowego jej oznaczenia, stosownie do treści załącznika nr 6 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów Lp.18.1 dla oznaczenia "Drogi-dr", którym określono cechy gruntu i inne przesłanki decydujące o zaliczeniu gruntów do poszczególnych użytków gruntowych. I tak do użytku gruntowego "drogi" zalicza się grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r, poz. 460, z późn.zm.). Jak wynika z art. 1 tej ustawy drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych, zaś drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi - art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Resumując, z wyżej przytoczonych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji. W przedmiocie wynagrodzenia radcy prawnego za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącym z urzędu orzeczono w pkt 2 sentencji, w oparciu o art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 1 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit."c" w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714), przy czym z uwagi na przyznanie prawa pomocy każdemu ze skarżących odrębnie ustalone wynagrodzenie uwzględnia tę okoliczność.