II SA/Ol 67/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi M.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi w Olsztynie akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z dnia "[...]", znak: "[...]" Naczelnik Wydziału Mienia Komunalnego Urzędu Miasta, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej jako: "ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku"), nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na działkach nr 287/4, 287/3 oraz 300/1 w obrębie Ełk 1. Postanowieniem z dnia "[...]". Naczelnik Wydziału Mienia Komunalnego Urzędu Miasta, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, powołując się na art. 113 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071; obecnie obowiązuje tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej jako: "k.p.a."), sprostował oczywistą omyłkę w uzasadnieniu powyższego postanowienia (na stronie 1, wiersz 45) w ten sposób, iż słowa "informację o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" zastąpiono słowami "wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że w treści uzasadnienia postanowienia z dnia "[...]" r. popełnił oczywistą pomyłkę, wpisując na stronie 1 w wierszu 45, iż w wystąpieniach z dnia 20.08.2010 r. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego podał informację o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy tymczasem w wyżej wymienionych pismach podał informację, iż "teren przedsięwzięcia objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwanego "[...]", uchwalonego uchwałą nr IV/21106 Rady Miasta z dnia 28 grudnia 2006 r., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego nr 17, poz. 369 z dnia 09.02.2007 r.". Podano, że wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymieniony jest jako załącznik nr 4 w wyżej wymienionych pismach do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego . Wobec powyższego postanowiono o sprostowaniu pomyłki. Wnioskiem z dnia 14 września 2011r. M. T. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia "[...]" r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki. Zarzuciła, że rozstrzygniecie to nie dotyczy oczywistej omyłki pisarskiej, wydane zostało więc z rażącym naruszeniem art. 113 k.p.a. Podniosła, że organ w sposób niedopuszczalny sprostował własne postanowienie w zakresie błędów w ustaleniach faktycznych, bowiem informację o braku planu miejscowego zastąpił informacją, że jednak miejscowy plan istnieje. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia "[...]" r., nr "[...]", odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia organu gminy. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło pojęcie rażącego naruszenia prawa. Organ nadzoru uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie można mówić o tego rodzaju naruszeniach. W wyniku sprostowania omyłki nie nastąpiła bowiem zmiana stanu faktycznego sprawy, jak również sprostowanie oczywistej omyłki nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy zakończonej postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia "[...]" r. w sprawie braku stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko, polegającego na budowie stacji paliw. M. T. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się uchylenia powyższego postanowienia w związku z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 113 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa polegającym na istotnej zmianie stanu faktycznego, nie charakteryzującym się oczywistością. Zarzuciła także organowi naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o zebraniu całego materiału dowodowego i umożliwieniu zapoznania się z nim przed wydaniem decyzji oraz błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy polegające na nieuwzględnieniu zmiany dokonanej w operacie ewidencji i budynków - dotyczącej kwalifikacji budynku jako mieszkalnego, w sytuacji gdy z uzasadnienia, badanego w trybie nadzwyczajnym, postanowienia Prezydenta Miasta wynika, iż budynek ten uznawany był za gospodarczy (inne budynki). Zdaniem wnioskodawczyni nie może być mowy o niezmienianiu ustaleń faktycznych, w sytuacji gdy Prezydent Miasta prostuje własne postanowienie stwierdzające potrzebę sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, i wskazuje, że jest to oczywista omyłka. Takie działanie niewątpliwie tworzy nowy stan faktyczny sprawy, gdyż inwestor został zwolniony z obowiązku sporządzenia raportu środowiskowego - w sytuacji wcześniejszego zobowiązania inwestora do sporządzenia takiego dokumentu. Skarżąca stwierdziła ponadto, że postanowienie Prezydenta z dnia "[...]" r. zapadło z naruszeniem stanu faktycznego, ponieważ uznawało, iż budynek na działce sąsiedniej nie jest budynkiem mieszkalnym, a ten fakt również w sposób oczywisty wpływa na konieczność sporządzenia raportu. Ponownie rozpatrując sprawię, Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnęło postanowieniem z dnia "[...]" o utrzymaniu w mocy własnego postanowienie z dnia "[...]", podtrzymując w całości stanowisko w nim wyrażone. W ocenie składu orzekającego Kolegium w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z typową oczywistą omyłką w tekście uzasadnienia decyzji. Jak bowiem wynika z akt sprawy do wystąpień z dnia 20 sierpnia 2010 r. kierowanych do Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska organ I instancji bezsprzecznie załączył wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (miejscowy plan został uchwalony uchwałą nr IV/21/06 Rady Miasta z dnia 28 grudnia 2006 r., ogłoszony w Dz. U. Woj. Warmińsko- Mazurskiego nr 17 poz. 369 z dnia 9 lutego 2007r.). Dlatego użyte w uzasadnieniu postanowienia Prezydenta Miasta sformułowanie, że do wystąpień tych dołączono "informację o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" należy uznać za oczywistą omyłkę nadającą się do sprostowania w trybie art. 113 k.p.a. Wskazano, że oczywistość błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. Ponadto Kolegium stwierdziło, że wbrew zarzutom wniosku o ponowne rozparzenie sprawy sprostowanie omyłki nie doprowadziło do zmiany ustalonych w postanowieniu praw i obowiązków, w szczególności do zwolnienia z obowiązku sporządzenia raportu środowiskowego - w sytuacji wcześniejszego zobowiązania inwestora do sporządzenia takiego dokumentu. Nałożenia takiego obowiązku nie zawierało ani postanowienie prostowane, ani postanowienie prostujące. Nie może być też oceniony jako słuszny drugi z zarzutów wniosku dotyczący uznania, iż budynek na działce sąsiedniej nie jest budynkiem mieszkalnym. Zauważono, że postanowienie z dnia "[...]" r. w ogóle nie odnosiło się do tej kwestii. Podkreślono też, że Kolegium nie uzupełniało materiałów sprawy, a zatem nie było obowiązku zapoznania z nim uczestników postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. T. wniosła o uchylenie wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowień, podnosząc te same zarzuty i argumenty jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 17 marca 2014r. strona skarżąca powołała się na wyrok tutejszego Sądu z dnia 9 lipca 2013r., sygn. akt II SA/Ol 536/13, wskazując, że prawidłowe zastosowanie art. 113 § 1 k.p.a. ma miejsce wówczas, gdy sprostowaniem objęte są elementy decyzji omyłkowo wpisane, np. data wydania aktu. Elementy takiego sprostowania pozostają bez wpływu na wynik sprawy, który kształtuje przede wszystkim rozstrzygnięcie decyzji. Ponadto analiza sprostowanych treści pozwala na stwierdzenie, że ich zamieszczenie w decyzji było wynikiem niedokładności redakcyjnej organu administracji publicznej. Natomiast w niniejszej sprawie sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej doprowadziło do zmiany postanowienia, z którego wynikał obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, na postanowienie w przedmiocie braku takiej potrzeby. Tym samym, w ocenie strony skarżącej doszło do ewidentnego naruszenia art. 113 § 1 k.p.a., kwalifikującego się do stwierdzenia nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżąca podniosła, że sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji (tak: NSA w wyroku z dnia 10 kwietnia 2013r., sygn. akt I OSK 579/13). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst .jedn. Dz. U. z 20012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, że zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, które wydane zostało zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W myśl art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Stosownie zaś do art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że uregulowana w art. 113 § 1 k.p.a. instytucja sprostowania zawartych w decyzjach, czy postanowieniach oczywistych omyłek służy przywróceniu rzeczywistego stanu rzeczy, ilekroć zachodzi oczywista niezgodność między rzeczywistością a jej wyrażeniem na piśmie. Sprostowanie daje bowiem możliwość usunięcia tylko jej nieistotnych wad. Przez błędy pisarskie lub oczywiste omyłki należy rozumieć widoczne, niezamierzone błędne użycie wyrazu lub zwrotu, mylną pisownię, opuszczenie jakiegoś wyrazu lub liter w wyrazie, użyte przez organ wbrew jego zamierzeniu. Chodzi zatem o drobne błędy, nie mające wpływu na merytoryczną treść rozstrzygnięcia. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2011 r. I OSK 1451/10 oraz przywołane tam orzecznictwo i piśmiennictwo). Wbrew przekonaniu skarżącej, dokonane sprostowanie nie spowodowało zmiany obowiązku inwestora, poprzez zwolnienie go ze sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Stosownie do art. 67 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, sporządzany jest w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 tej ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Z unormowań tych wynika, że obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko istnieje wówczas, gdy przedsięwzięcie podlega ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kwestionowane zaś przez stronę skarżącą sprostowanie dotyczy postanowienia, wydanego na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, o niestwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wydanie takiego postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko skutkowało zatem od momentu jego wydania brakiem po stronie inwestora obowiązku sporządzenia raportu. Późniejsze sprostowanie tego postanowienia, kwestionowane przez skarżącą, nie mogło więc nic zmienić w tym względzie, także z tego powodu, że sprostowana omyłka dotyczyła błędu, nie w samym rozstrzygnięciu, ale jedynie w uzasadnieniu tegoż rozstrzygnięcia, w zakresie opisu stanu faktycznego. Mianowicie w uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 czerwca 2011r. organ gminy podał (strona 1, 4 akapit uzasadnienia), że działając zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, pismem z dnia 20.08.2010 r. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii, co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określenia ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, załączając do wystąpienia kopię wniosku wraz z załącznikami, w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz informację o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podczas, gdy w rzeczywistości do wniosku o wydanie opinii przez wskazane organy dołączony został wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwalony uchwałą nr IV/21/06 Rady Miasta z dnia 28 grudnia 2006 r., ogłoszony w Dz. U. Woj. Warmińsko- Mazurskiego nr 17 poz. 369 z dnia 9 lutego 2007r.). Okoliczność, iż teren przedsięwzięcia objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" został wprost wskazany w dalszej treści uzasadnia, na stronie 3 postanowienia z dnia "[...]" (akapit 3). Tym samym poczynione sprostowanie nie wprowadziło nowych ustaleń faktycznych, nieznanych organowi gminy przy ustalaniu konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W postanowieniu z dnia "[...]" organ gminy podał, że obszar wnioskowanej inwestycji – stacji paliw, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]" przeznaczony jest na cele usługowe. Skarżąca wywiodła zaś w skardze, że w postanowieniu prostującym z dnia "[...]"r. Prezydent Miasta uznał, że budynek na działce sąsiedniej nie jest budynkiem mieszkalnym. Twierdzenie skarżącej w tej kwestii jest niezrozumiałe, gdyż w zaskarżonym postanowieniu nie ma w ogóle na ten temat mowy. Zaskarżone postanowienie dotyczy jedynie wskazanej omyłki pisarskiej co do błędnego określenia, jakie dokumenty przedłożono organom opiniującym. Argumentacja skarżącej zmierza zaś w istocie do podważenia ustaleń i rozstrzygnięcia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co na tym etapie postępowania nie może odnieść skutku. Postanowienie wydane w trybie art. 113 § 1 k.p.a., wbrew przekonaniu skarżącej nie zmieniło ustaleń faktycznych dokonanych w przedmiocie niestwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia. Usunęło ono z uzasadnienia orzeczenia, wprowadzony omyłkowo zapis o tym, jakie faktycznie dokumenty organ dołączył do organów opiniujących i wprowadziło do jego treści informację o tym, jaki dokument rzeczywiście przedstawiono organom opiniującym. Omyłkę tę organ prawidłowo potraktował, jako oczywistą w sytuacji, kiedy z dokumentów oraz z dalszej części uzasadnienia sprostowanego postanowienia ewidentnie wynikało, że dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i taki dokument stanowił załącznik do wniosków skierowanych do organów opiniujących. Informacją tą zatem dysponował i organ, który wydał sprostowane postanowienie i organy opiniujące, którym de facto przedłożono wyrys z planu miejscowego a nie informację o braku takiego planu. Sprostowanie omyłki nie mogło zatem mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Analiza akt sprawy pozwala zatem na stwierdzenie, że w uzasadnieniu sprostowanego postanowienia, na skutek niedokładności redakcyjnej, zamieszczono treść, która mogła być sprostowana w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Prawidłowo też Kolegium wyjaśniło skarżącej, że w rozpatrywanym przypadku nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., który nakazuje organowi orzekającemu zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Stan faktyczny i prawny sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nieważności postanowienia wydanego w trybie art. 113 § 1 k.p.a., nie wymagał gromadzenia dowodów i materiałów nieznanych stronie. Wystarczające było więc poprzestanie na doręczeniu stronie postanowienia wyrażającego ocenę Kolegium co do niezasadności wniosku. Skoro kwestionowane w trybie nadzwyczajnym postanowienie o sprostowaniu omyłki pisarskiej odpowiada normie art. 113 § 1 k.p.a., to brak było podstaw do stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czego domagała się skarżąca, a który to przepis wymaga spełnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i wobec tego brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.